واژهها در برابر نام تو کوچکاند... واژهها در برابر نام تو کوچکاند؛ اما دل، زبان دیگری دارد. تو را با کدام کلمه صدا بزنم؟ معلم؟ ناجی؟ پدر؟ تو خود معنای دوباره زیستن بودی؛ برای هزاران انسانی که در تاریکی اعتیاد، انتهای راه را دیده بودند. تو آمدی و گفتی: «راه همینجاست.»
من از آن روزها مینویسم؛ از روزهایی که اعتیاد، نامی آشنا در خانههایمان بود و امید، واژهای غریب. تو خودت سالها در همان تاریکی سوختی و با آن جنگیدی؛ اما وقتی شکست خوردی، از دل همان شکستها نوری بیرون کشیدی که امروز هزاران خانواده را روشن کرده است. تو از جنس خود ما بودی؛ درد را چشیده بودی. پس دست ما را گرفتی و از گرداب بیرون کشیدی.
تو راهی ساختی که سالها پزشکان و متخصصان از یافتنش عاجز بودند. روش تدریجی، همان چیزی بود که جسم فرسوده را با منطقی علمی و انسانی بازسازی میکرد؛ اما تو فقط درمانگر جسم نبودی؛ جهانبینی را هم درمان کردی. کنگره ۶۰ را ساختی؛ نه با پول و قدرت، بلکه با عشق و ایمان و باور به انسان. استاد نجاتدهنده! تو به ما آموختی که رهایی، فقط قطع مصرف مواد نیست؛ رهایی، بازگشت به خویشتن است.
تو نشان دادی که انسان، حتی وقتی خودش را باور ندارد، میتواند دوباره متولد شود. امروز که این سطرها را مینویسم، میدانم که تو دیگر در میان ما نیستی؛ اما نورت همچنان هست. در هر جلسهای که برگزار میشود، در هر نفسی که آزادانه کشیده میشود و در هر خانوادهای که اعضایش دوباره دور هم جمع شدهاند، تو حضور داری. نامت برای ما فقط یک نام نیست؛ نامت، نام همان چراغی است که در تاریکترین شبهایمان روشن ماند.
سپاس، استاد! سپاسی که پایان ندارد؛ چون نجاتی که آغاز کردی، در وجود ما ادامه دارد
نویسنده: همسفر پریسا رهجوی راهنما همسفر صغری (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر ثريا رهجوی راهنما همسفر صغری (لژیون دوم)
ويرايش و ارسال: همسفر رقیه رهجوی راهنما همسفر راحله (لژیون یکم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کبودرآهنگ
- تعداد بازدید از این مطلب :
41