جلسه نهم از دوره سیودوم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی اروند آبادان به استادی دستیار اسیستانت مرزبانی همسفر آرزو، نگهبانی همسفر مریم و دبیری همسفر سارا با دستور جلسه «وادی نهم (وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درج بالا و بالاتری برسد، نقط تحمل پیدا میشود.) و تاثیر آن روی من» روز یکشنبه ۲۴ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.
.jpeg)
خلاصه سخنان استاد:
خدا را شکر میکنیم که شعبهای در این استان و شهر داریم و انرژی بسیار خوبی در اینجا وجود دارد. در ابتدا لازم است از بنیان کنگره۶۰ آقای مهندس دژاکام یاد کنیم و بر روان پاکشان درود بفرستیم؛ هر چند ایشان از نظر جسمی در میان ما نیستند، اما یادشان در دلهای ما زنده است و آموزشهایشان همچنان جاری است؛ خداقوت به دکتر امین عزیز که ادامه دهنده راه ایشان هستند؛ امیدوارم تکتک ما بتوانیم در این مسیر، کمک حال ایشان باشیم؛ همچنین از ایجنت و مرزبانان، نگهبان و دبیر جلسه سپاسگزارم.
دستور جلسه امروز وادی نهم است که درباره نیرویی صحبت میکند که از کم شروع شده و کمکم تبدیل به نقطه تحمل میشود، اگر بخواهیم نقطه تحمل را در یک جمله کوتاه تعریف کنیم به نظرم یعنی توانایی پذیرش شرایط یعنی اینکه در برابر مسائلی که پیش میآید بتوانم پذیرش داشته باشم و آن را قبول کنم. نقطه تحمل در تمام موجودات هستی از جامدات و نباتات گرفته تا حیوانات و انسانها وجود دارد؛ اما نکته اینجاست که این نقطه در همه قابل تغییر نیست؛ برای مثال آب در ۱۰۰ درجه به جوش میآید و این یک قانون ثابت است و تغییر نمیکند؛ فلزات نیز در درجات خاصی ذوب میشوند و ماهیتشان تغییر میکند؛ اما تنها موجودی که نقطه تحملش قابل تغییر و ارتقاء است انسان است. به باور من این به خاطر دو ویژگی است که خداوند به انسان بخشیده است: اختیار و قدرت تفکر و تعقل انسان است که میتواند با استفاده از این دو خودش را تغییر دهد.
بخواهم از تجربه شخصیام بگویم، زمانی که وارد کنگره شدم، گویی در دنیایی تاریک زندگی میکردم، وجود حسهای منفی و ضد ارزشها باعث شده بود که نقطه تحملم در برابر تمام مسائل زندگی (چه از نظر جسمی، روحی و روانی) بسیار پایین باشد؛ واقعاً شرایط سختی بود و فکر میکنم این حس برای همه ما که با یک مصرفکننده زندگی میکردیم صدق میکند؛ دلیل این وضعیت این بود که من آموزش نداشتم و هرگز فکر نمیکردم بتوانم از این شرایط بیرون بیایم؛ فکر میکردم این سرنوشت من است و تا آخر عمر با من خواهد بود؛ اما با ورود به کنگره و شروع وادیها از وادی اول، کمکم آگاهی پیدا کردم و متوجه شدم که قوه تخیل و درک من نیاز به تقویت دارد؛ ما میدانیم که نقطه تحمل یک شبه به وجود نمیآید؛ باید به آن زمان داد و با تمرین و استمرار، مسائل را برای خودمان حل کنیم؛ درست مثل یک ورزشکار که در ابتدای راه، توانایی و تحمل بالایی ندارد؛ اما بعد از ۶ ماه یا یک سال تمرین مستمر، به یک ورزشکار حرفهای تبدیل میشود. همین موضوع در مورد دستور جلسه قبل، DST نیز صادق است؛ روش DST دقیقاً روی تحمل ما کار میکند و ذرهذره ما را تغییر میدهد؛ آنقدر آرام که شاید خودمان متوجه نشویم، اما بعد از مدتی اطرافیانمان این تغییر را میبینند.
در نهایت باید گفت که بالا بردن نقطه تحمل در دو جهت صورت میگیرد: یکی در جهت منفی (ضد ارزشها) و دیگری در جهت مثبت (ارزشها)؛ تفاوت این دو در این است که مسیر ضدارزشها نیاز به آموزش خاصی ندارد و این امکان وجود دارد که راحت ضد ارزشها را یاد بگیریم، اما باید نقطه تحمل خود را بالا ببریم چون ضد ارزشها لذتهای زودگذری دارند؛ برای مثال یک مصرفکننده برای اینکه وارد این مسیر شود، نیازی به آموزش ندارد کافی است چند جلسه در جمع مصرفکنندگان باشد تا یاد بگیرد و به سرعت به یک مصرفکننده قهار تبدیل شود، اما همین شخص اگر بخواهد درمان شود، قطعاً نمیتواند با همان سرعت و به راحتی پیش برود؛ بلکه نیاز به صبر، زمان و آموزش دارد، در جلسات شرکت کند تا بتواند در جهت عکس حرکت کند و نقطه تحملش در مسیر به مصرف نکردن برسد و دقیقاً روش DST همین کار را میکند؛ در واقع نقطه تحمل مصرفکننده را در جهت عکس بالا میبرد و شخص دیگر مصرف نمیکند. خوبی آن این است که خیلی از مسائل و مشکلاتی که در زندگی ما به وجود میآید، مرتبط به زمانی است که در ناآگاهی بودیم، همیشه گله میکردیم و میگفتیم؛ چرا من؟ چرا این اتفاق باید بیفتد، چرا این مشکلات باید باشد؟ اما وقتی آمدیم و آموزش گرفتیم، آقای مهندس همیشه میگفتند: «مشکلات لعنت نیستند؛ بلکه رحمت هستند» و اگر این مشکلات نبودند، شاید هیچ کدام از ما، امروز رشد نمیکردیم.
مهمترین مثال مسافران ما هستند؛ اگر ما امروز اینجا هستیم، این تواناییها را به دست آوردهایم و در جایگاههایی خدمت میکنیم که زمانی حتی فکرش را هم نمیکردیم، قطعاً به خاطر حضورمان در کنگره است و مجوز ورود ما به این مسیر، همان مسافران بودند. زمانی که عزیزانمان مصرفکننده بودند، ما بسیار رنج میبردیم، این موضوع را لعنت میدانستیم و با خود میگفتیم: چرا همسرم، چرا پسرم یا چرا پدرم باید مصرفکننده باشد؟ اما امروز من در روز رهاییام از مسافرم تشکر کردم که او مصرفکننده بود! در لژیون یاد گرفتیم که باید قدردان مسافرانمان باشیم؛ زمانی که میگفتند: چه قدر این فرد خوششانس است که مسافر دارد، ما واقعاً نمیفهمیدیم؛ اما امروز متوجه شدیم که اگر آن سختیها و آن روزهایی که ما را آزار میداد، نبود، ما هرگز وارد کنگره نمیشدیم و این آموزشها را نمیگرفتیم، پس واقعاً خدا را شکر که آن سختیها حداقل سبب خیر شد و راه رشد ما را باز کرد.
تمام مشکلات زندگی به نحوی سر راه ما قرار میگیرند تا بتوانیم از آنها استفاده کنیم، نقطه تحمل خود را در آنها بالا ببریم و آنها را به یک نقطه قوت تبدیل کنیم؛ هر کسی خودش متوجه خواهد شد که چه قدر توانسته روی نقطه تحملش کار کند، حتی جهانبینی ما ذرهذره تغییر کرد؛ نگرش ما در بدو ورود یک طور بود و امروز با نگاهی متفاوت به قضایا مینگریم که این تغییر باعث آرامش ما شده است. انشاءالله بتوانیم از تکتک این وادیها به شکلی کاربردی استفاده کنیم؛ اما تا زمانی که من آرزو نتوانم آنچه را میآموزم در زندگیام پیاده کنم، قطعاً نتیجه مطلوب را نخواهم گرفت؛ پیشنهاد میکنم این را امتحان کنید؛ از ده آموزهای که میآموزید، فقط یکی را انتخاب کنید و در زندگیتان پیاده کنید؛ آن وقت خواهید دید که چه قدر بر جهانبینی و آرامش شما تأثیر میگذارد.
.jpeg)
مرزبانان کشیک: همسفر لیلا و مسافر محمد
تایپیست: همسفر یاسمین رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون هفتم)
عکاس: همسفر حدیث رهجوی راهنما همسفر الهام (لژیون دهم)
ارسال: مرزبان خبری همسفر فرحناز
همسفران نمایندگی اروند آبادان
- تعداد بازدید از این مطلب :
356