English Version
This Site Is Available In English

نمی‌دانستم قرار است دوباره خودم را به خودم برگردانم

نمی‌دانستم قرار است دوباره خودم را به خودم برگردانم

"به نام آن‌که انسان را به خویشتن بازمی گرداند."

استاد حسین دژاکام، انگار وقتی می‌خواهم برای شما بنویسم، برای لحظاتی نفس‌هایم در سینه حبس می‌شوند. نمی‌دانم از کجا باید شروع کنم و چگونه می‌توانم آنچه را در قلبم می‌گذرد، به واژه‌ها بسپارم. حتی فکر کردن به نبودنتان، قلبم را از شدت اندوه مچاله می‌کند. من همیشه به مبینای قبل از کنگره و مبینای بعد از کنگره فکر می‌کنم.

به مبینایی که خودش را در میان تاریکی‌ها گم کرده بود؛ دختری که به‌واسطه اتفاقات تلخ زندگی، انگار دیگر چیزی از مبینای سابق در وجودش باقی نمانده بود. خسته از همه‌چیز و همه‌کس، با این سؤال تکراری که زیر لب زمزمه می‌کرد: خدایا، پس کی تمام می‌شود؟ هیچ‌وقت تصور نمی‌کردم بزرگ شدن و عبور از سال‌های زندگی بتواند این‌قدر سخت و پر از چالش باشد.

من همیشه متقاعد شده بودم که کنگره راهی برای حل مشکلات من ندارد؛ اما امروز با تمام وجودم اعتراف می‌کنم که اشتباه می‌کردم. روزی، میان تمام ناامیدی‌ها، دل‌شکستگی‌ها و سختی‌ها، خداوند درِ کنگره را به روی من باز کرد. دری که وقتی از آن عبور کردم، نمی‌دانستم قرار است چه اتفاق بزرگی در انتظارم باشد؛ نمی‌دانستم قرار است دوباره خودم را به خودم برگردانم.

مهندس دژاکام چه اتفاقی می‌تواند زیباتر از این باشد که انسانی که سال‌ها خودش را گم کرده، دوباره خودش را پیدا کند، کنگره برای من به پناهگاهی تبدیل شده بود که هر وقت اتفاقی برایم می‌افتاد، زیر لب به خودم می‌گفتم: «آرام باش مبینا، کنگره هست.»انگار همین که می‌دانستم کنگره را دارم، دلم قرص می‌شد. کنگره پناه و آرامش من شده بود؛ جایی که وسط تمام آشفتگی‌های زندگی، می‌توانستم دوباره آرام بگیرم.

هیچ‌وقت شب قبل از رهایی‌ام را فراموش نمی‌کنم. شبی که تمام اتفاقات و روزهای اخیر زندگی‌ام را مرور می‌کردم و اشک از چشمانم جاری می‌شد. به خودم می‌گفتم: بالاخره مبینا، یک کاری را به‌خاطر خودت انجام دادی؛ و مهم‌تر از همه، توانستی آن را به پایان برسانی.

در تمام آن مسیر، یک بیت شعر مدام در ذهنم تکرار می‌شد: «اشتیاقی که به دیدار تو دارد دل من ،دل من داند و داند دل من» با تمام وجودم، در تک‌تک لحظات، مشتاق دیدار شما بودم و بالاخره لحظه دیدار رسید‌.

لبخندتان، پررنگ‌ترین تصویری است که از آن روز در ذهن من مبینا، باقی مانده است.لحظه‌ای که گل رهایی را به من دادید، شاید همان لحظه‌ای بود که بعد از تمام آن سختی‌ها، از ته دل یک نفس راحت کشیدم؛ یک «آخیش» عمیق و واقعی. انگار تمام وجودم می‌خواست به خودش بگوید: توانستی! با تمام چالش‌ها و دشواری‌ها، این مسیر را به پایان برسانی.

امّا یکی از زیباترین بخش‌های این سفر برای من، داستانی بود که شاید در نگاه اول ساده به نظر برسد. پدر و مادر من پیش از من به رهایی رسیده بودند و بعد از آن، من وارد کنگره شدم.

اما کنگره برای من اولین جایی بود که فقط و فقط برای حال خودم قدم برداشتم؛ نه صرفاً به‌خاطر داشتن مسافری که قرار بود رها شود، نه به‌خاطر دیگری، بلکه برای خودم. اینجا من بودم و خودم؛ من، خودِ خودم.

شاید باورکردنی نباشد که روزی، به‌واسطه درمان اعتیاد یک پدر، قرار باشد فرزندی به رهایی برسد؛ فرزندی که سال‌ها خودش را گم کرده و تمام این سال‌ها در جست‌وجوی خویشتن بوده است.

مهندس حسین دژاکام، شاید دیدار من با شما تنها یک‌بار اتفاق افتاد، اما حقیقت این است که من مدت‌هاست با صدای شما، آموزش‌ها و سی‌دی‌های شما زندگی می‌کنم. هنوز هم هر بار که به جمله ابتدایی سی‌دی‌هایتان می‌رسم و می‌شنوم که می‌گویید: «حال من هم خوب است، امیدوارم حال همه شما خوب باشد» لبخند روی لبانم می نشیند.

امروز شما دیگر در این "بُعد" از حیات، در کنار ما نیستید؛ اما اگر بخواهم از جایگاه شما در قلبم بگویم، باید بگویم قلبی هست که همیشه به یادتان خواهد بود؛ قلبی که احیای دوباره خودش و خانواده‌اش را مدیون اندیشه، آموزش و راهی می‌داند که شما بنا کردید.

امروز من خانواده‌ای دارم که هر یک از اعضای آن با کنگره پیوند خورده‌اند. خانواده‌ای که در گوشه‌وکنار خانه‌اش، صدا و آموزش‌های شما جاری است. گویی اندیشه شما در خانه ما زندگی می‌کند و هر روز به شکلی تازه یادآوری می‌شود. استاد مهندس حسین دژاکام، شاید نتوانم تمام آنچه را که در وجودم می‌گذرد، در قالب این نوشته بیان کنم. بعضی قدردانی‌ها بزرگ‌تر از واژه‌ها هستند و بعضی انسان‌ها را نمی‌توان با چند جمله توصیف کرد.

امّا دلم می‌خواهد در پایان، ادای احترام کنم به شما، به اندیشه‌تان، به مسیری که بنا کردید و به تمام آنچه که با عشق و محبت از شما آموخته‌ام. من امروز فقط از رهایی یک انسان حرف نمی‌زنم؛ از بازگشت انسانی به خویشتن حرف می‌زنم که روزی تصور می‌کرد دیگر راهی برایش باقی نمانده است.

امیدوارم بتوانم در ادامه این مسیر، همواره خدمتگزاری شایسته برای کنگره باشم و در حد توانم، پیرو اندیشه و راهی باشم که شما با عشق بنا کردید. مهندس حسین دژاکام، شاید من تنها یکی از هزاران انسانی باشم که داستان بازگشتشان به زندگی، با نام کنگره گره خورده است؛ اما برای من، این داستان تمام زندگی من است.

نویسنده:مرزبان همسفر مبینا (لژیون سردار)
عکاس و رابط خبری:همسفر فرزانه رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون سردار)
ارسال و ویرایش:همسفر زهرا (خ)رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون سردار)نگهبان سایت
نمایندگی همسفران زاهدان 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .