عبادت به جز خدمت خلق نیست
به تسبیح و سجاده و دلق نیست
خداوند را شاکرم که قدم در راهی گذاشتهام تا سطح آگاهیام را بالا برده، روی جهانبینیام کار کرده و در صراط مستقیم گام بردارم.
از زمانی که وارد کنگره۶۰ شدهام، واژهها معنای متفاوتی برایم پیدا کردهاند، پیش از این، ایمان را تنها باور به وجود خداوند، توحید، رسالت انبیا و ائمه، عدالت و معاد میدانستم، این باورها درست هستند؛ اما آموختم که نباید طوطیوار به آنها پایبند بود، بلکه باید ایمانی عملی داشت.
اکنون میدانم ایمان یعنی تجلی صفات خداوند در من، اگر میگویم او بخشنده، مهربان، علیم، قادر و ستار العیوب است، پس من نیز باید در زندگیام بخشنده باشم، عشق بورزم و یاریرسان باشم، شاید نتوانم در حد خداوند باشم؛ اما اگر مهر او را به اقیانوسی تشبیه کنم، من میخواهم رودخانهای باشم که با جاری شدن، باعث طراوت و سرسبزی اطرافیان شود، رودخانهای زلال که از عصاره جان و مال خود میبخشد، همان چیزی که در اعضای کنگره۶۰ دیدم.
راهنمایانی که با تمام وجود بیمنت و بیاجرت رهجوهایشان را آموزش میدهند و کسانی که از راه دور میآیند، اگر این عشق نیست پس چیست؟ و همینطور مرزبانان محترم و ایجنتها که در این مسیر همراه هستند، همچنین آموختم ریشه بسیاری از بیماریها در بیایمانی است، وقتی ایمان نباشد، توکل و آرامش از بین میرود و جای خود را به استرس و نگرانی میدهد، اگر دنبال حال خوب هستم، باید در راه ایمان عملی قدم بردارم، باید بکارم تا درو کنم، ببخشم تا بخشیده شوم و عشق بورزم و قدردان باشم تا حس خوب را تجربه کنم، باید دنیایی بسازم که مملو از ایمان، عشق و محبت باشد، به امید دیدن این دنیای زیبا در وجود تمامی مخلوقات خداوند.
نویسنده: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی سیرجان
- تعداد بازدید از این مطلب :
74