هربار که میخواستم دلنوشته بنویسم چیزی به ذهنم نمیآمد؛ چون دلم نمیخواست به گذشته خود نگاه کنم و هر بار به طریقی از این خدمت فرار میکردم؛ ولی این بار به اجبار قرعه به نام من افتاد. علیرغم میل باطنی نشستم و مروری به چند سال گذشته کردم، یادم آمد به اوایل ازدواجمان که تازه متوجه شده بودم همسرم مصرفکننده است.
من آن زمان سن کمی داشتم و زیاد متوجه تخریبهای مصرف نبودم. بهمرور زمان تخریبها را در او میدیدم عصبانیتها، کم حوصلگیها، پرخاشگریها و... روزبهروز بیشتر میشد؛ ولی من مسافرم را دوست داشتم و نمیخواستم که خانواده متوجه شوند بنابراین همه چیز را تحمل میکردم که این تحمل کردن همراه با رنج و سختی بود.حدود دو سال از زندگی مشترکمان گذشت که فرزند اول ما به دنیا آمد و مشکلات چند برابر شد؛ چون تا آن زمان دو نفر بودیم؛ ولی از آن موقع به بعد یک مسئولیت دیگر بر دوش ما بود که باید این مسئولیت را به خوبی انجام میدادیم.
چند سال با هر سختی بود به همین منوال گذشت تا اینکه مسافرم خسته شد و تصمیم گرفت موادمصرفی را کنار بگذارد. یادم میآید که بارها برای ترک اقدام کرد که بیشتر آنها ابوالفضل درمانی بود که چند روز بیشتر دوام نمیآورد و دوباره مصرف را شروع میکرد، نوع موادش تغییر نمیکرد؛ ولی مصرفش بیشتر میشد. او سعی میکرد که آسایش را برای ما فراهم کند؛ ولی آسایش بدون آرامش معنا نداشت و من طاقت دیدن حال خراب او را نداشتم؛ ولی باز تحمل میکردم. یاد نگرفته بودم که نقطه تحمل خود را بالا ببرم چون میشود با بالا بردن نقطه تحمل مشکلات و سختیها را راحتتر پشت سر گذاشت.
سال ۹۹ بود که یکی از دوستان کنگره۶۰ را به او معرفی کرد. چند جلسه خودش به تنهایی آمد و بعد از مدتی از من خواست تا همراهش شوم و اینجا بود که او مسافر و من هم همسفرش شدم. مسافرم با آمدن به کنگره و روش DST بعد از حدود ۱۱ ماه و نیم به درمان واقعی رسید و اینجا بود که من تازه طعم آرامش را چشیدم؛ چون با پوست و گوشت خود تفاوت بین ترک و درمان را لمس کرده بودم و تغییرات را در مسافرم مشاهده میکردم. مدتی بعد از رهایی مواد با همین روش درمان سیگار را انجام داد، در ادامه کاهش وزن و من شاهد حال خوب او بودم.
مدتی بعد از رهایی به دلایلی از کنگره دور شدم، حال خوبی نداشتم و هر هفته و هر روز سایت را چک میکردم که ببینم چه اتفاقاتی در شعبه میافتد. خیلی دلم میخواست که باز اذن ورودم به کنگره صادر شود که خدا را شکر میکنم این اتفاق افتاد و دوباره حدود ۳ الی ۴ ماه میشود که در شعبه حضور دارم و از این بابت بسیار خوشحال هستم و روزبهروز حالم خوب و خوبتر میشود. و این خدمت باعث شد من گذشته خود را مرور کنم و به قول آقای مهندس که میفرمایند: «ببینم کجا بودم و به کجا رسیدم و قدر ثانیه، ثانیه حضورم را در کنگره بدانم و از آن استفاده کنم.» از آقای مهندس و خانواده ایشان به خاطر ایجاد این بستر امن و پر از آرامش سپاسگزار هستم و بهترینها را برای ایشان از خداوند خواستارم.
نویسنده: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر ملیحه (لژیون چهارم)
عکاسخبری: همسفر فائزه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پانزدهم)
ویراستاری و ارسال: همسفر افسانه رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون دوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی هاتف
- تعداد بازدید از این مطلب :
70