گاهی فکر میکنم چقدر در زندگیام منتظر ماندهام؛ منتظر اینکه راه برایم روشن شود، مطمئن شوم، ترسم از بین برود و بعد حرکت کنم؛ اما امروز میفهمم که قرار نیست همیشه تمام مسیر را از اول تا آخر ببینم. گاهی فقط باید جرأت کنم و قدم اول را بردارم؛ چراکه خیلی وقتها راه، بعد از حرکت کردن، خودش را نشان میدهد. من زمانی فکر میکردم برای شروع کردن باید همهچیز را بدانم و مطمئن باشم که چه اتفاقی قرار است بیفتد و آخر مسیر کجا است. همین افکار بارها مرا متوقف کردند و آنقدر به فردا و نتیجه فکر میکردم که امروز را از دست میدادم؛ اما وقتی قدم گذاشتم، چیزهایی را دیدم که قبل از حرکت نمیتوانستم ببینم. فهمیدم خیلی از ترسها فقط در ذهن من بزرگ بودند و زمانی که با آنها روبهرو شدم، دیدم آنچنان هم که فکر میکردم، ناتوان نیستم.
در مسیر درمان نیز همین اتفاق برای من افتاد. اگر میخواستم از همان روز اول تمام سختیهای مسیر را بدانم، شاید ترس اجازه نمیداد شروع کنم؛ اما با حرکت کردن، هر مرحله در زمان خودش برایم معنا پیدا کرد و فهمیدم لازم نیست که جواب همه سؤالهایم را همین امروز داشته باشم و کافی است که فقط قدم امروز را درست بردارم. من فهمیدم سکون، همیشه آرامش نیست. گاهی نرفتن و دست روی دست گذاشتن، خود باعث میشود که بیشتر از هدفم دور شوم. برای همین آموختم بهجای اینکه مدام منتظر شرایط بهتر باشم، از همان جایی که هستم شروع کنم.
ترسهایم با فکر کردن از بین نمیروند؛ باید با حرکت از میانشان عبور کنم. خیلی از چیزهایی که روزی برایم بزرگ و ترسناک بودند، امروز دیگر آن قدرت گذشته را روی من ندارند؛ زیرا با آنها روبهرو شدهام. آموختم بعضی سختیها فقط تا زمانی که از دور به آنها نگاه میکنیم، ترسناک هستند و با ورود به مسیر، تواناییهایی در خودمان پیدا میکنیم که حتی فکر داشتن آنها را نمیکردیم. اگر امروز یک قدم بردارم، فردا قدم دیگر را بهتر میبینم؛ یعنی لازم نیست که تمام آینده را به دوش بکشم؛ کافی است که امروز را درست زندگی کنم. من هنوز در حال یاد گرفتن هستم، گاهی میترسم، گاهی شک میکنم و دوست دارم زودتر به مقصد برسم؛ اما حالا میدانم مقصد، فقط با نگاه کردن به دست نمیآید؛ بلکه باید راه افتاد.
اگر امروز بخواهم چیزی در زندگیام تغییر کند، دیگر فقط آرزو نمیکنم یا فقط فکر نمیکنم و منتظر نمیمانم تا همهچیز آماده شود؛ حرکت میکنم، حتی اگر قدمم کوچک یا آرام باشد و حتی اگر هنوز تمام راه را نبینم؛ زیرا اکنون باور دارم که شاید راهی را که امروز نمیبینم، فقط چند قدم جلوتر از من منتظر باشد. شاید زیباترین چیزی که یاد گرفتهام، همین باشد که لازم نیست تمام راه را ببینم؛ فقط باید جرئت برداشتن قدم اول را داشته باشم. زمانی که حرکت کنم، راه خودش را به من نشان خواهد داد و شاید همین قدمهای کوچک امروز، همان چیزهایی باشند که فردای من را میسازند.
نویسنده: همسفر فاطمه (ط)، رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر زهرا (ن)، رهجوی راهنما همسفر اکرم (لژیون هفتم)
ارسال: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون ششم) نگهبانسایت
همسفران نمایندگی ملاصدرا (نیکآباد)
- تعداد بازدید از این مطلب :
121