در خیال پریشان و سرگردان، خود را به خیابان هفتتیر، خیابان ورزنده، ساختمان سیمرغ رساندم؛ اما آمدم و نبودید... راستی، کجا رفته بودید؟
مثل نسیم بهاری، چنان آرام و بیصدا پر کشیدید که نه پرندهای از پرچین خانهای برخاست و نه آب حوض فیروزهای به اندازه موج کوچکی جابهجا شد.
از ما خسته شده بودید؟ شما که نور دیدگان ما بودید! آیا فکر نکردید در نبودتان چه کنیم؟
حال دلمان اصلاً خوب نیست؛ چشمهایمان از فراق شما بارانی است، ای مراد خستهدلان و امید ناامیدان.
هرگز از یاد نمیبریم که ما را از پستوی تنگ و تاریک تنهایی بیرون کشیدید و راه را از چاه نشانمان دادید.
ذرهذره به ما آموختید که چگونه با انصاف و آگاهی زندگی کنیم و بدانیم که در معامله با هستی، خداوند بهترین کاسب است؛ همانکه در کلامالله میفرماید: «به خداوند قرض نیکو دهید تا چند برابر به شما بازگرداند.»
به ما جرأت و جسارت دادید تا خطر کنیم، در برابر طوفانهای زندگی استوار بایستیم، سر خم نکنیم و مانند رودخانهای روان، همواره در حرکت و تکاپو باشیم.
نیستید که ببینید چقدر آرام و متین شدهایم؛ به مدد میراث گرانبهایی که از شما به یادگار مانده است: «وادی چهاردهم، وادی عشق و محبت.»
قانون طبیعی زندگی را در عمل به ما آموختید؛ همان قانونی که میگوید: انسان از حلقهای به حلقه دیگر سفر میکند؛ اما برای ما قابل تصور نیست که در حلقهای باشیم که شما در آن حضور ندارید و این چقدر طاقتفرساست.
با این همه، به این امید دل بستهایم که دستپر و سربلند به حلقه شما بپیوندیم و تا آن روز، قول میدهیم مکتبتان را سبز و پربار نگه داریم.
شاگرد کوچک و ارادتمند به محضر استاد دژاکام
روحتان شاد، یادتان گرامی و راهتان پررهرو باد.
نویسنده: راهنما همسفر فاطمه
عکاس: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر ناهید(لژیون چهارم)
ارسال: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون اول) دبیر سایت
همسفران نمایندگی بروجرد
- تعداد بازدید از این مطلب :
144