این روزها که دستور جلسه، بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان است، دلم میخواهد به جای فهرست کردن افتخارات، از حال و هوای خودم بنویسم. من آقای مهندس را با کنگره شناختم؛ با جلسههایی که آدمها در آن از تاریکی میگویند و بعد از نور. اما پشت این نور، زندگی مردی بود که خودش تاریکی را چشیده بود. مردی که حالا به رحمت خدا رفته و یادش برای ما مانده است.
مرحوم آقای مهندس در ۲۵ آبان ۱۳۲۸ در کرمان به دنیا آمد. هجده ساله بود که به تهران آمد، یک سال درس خواند و در رشته الکتروتکنیک دانشگاه علم و صنعت قبول شد. روزها دانشگاه میرفت و شبها درس میخواند. بعدها کاری را شروع کرد که آن زمان در ایران نبود: تولید چشمهای الکترونیک. او اولین تولیدکننده چشمهای الکترونیک در ایران شد و کارخانهای در ایرانشهر، منطقهای محروم، ساخت. اما اعتیاد آمد و همهچیز را از او گرفت.
آقای مهندس همه روشهای ترک اعتیاد را امتحان کرد و نتیجه نگرفت. تا اینکه در ماه رمضان به روش DST رسید. رها شد و بعد کنگره ۶۰ را تأسیس کرد. من وقتی این بخش از زندگی ایشان را میشنوم، بیشتر از هر چیز به این فکر میکنم که آدمی که خودش درد کشیده، بهتر درد دیگران را میفهمد. و همین فهم بود که کنگره را ساخت؛ جایی که خیلیها رایگان به درمان رسیدند. خیلیها بدون اینکه پولی بدهند، بدون اینکه چشمداشتی باشد، فقط با همراهی و آموزش و داروی مناسب، از اعتیاد رها شدند. امروز کنگره ۶۰ با ۱۶۴ نمایندگی و صد هزار درمان قطعی، فقط یک آمار نیست؛ هزاران خانواده است که دوباره نفس کشیدهاند. و اینها همه مدیون مردی است که خودش از سختی گذشت و راه را برای دیگران باز کرد.
آقای مهندس در همین سالها نشست و مطالعه کرد. وقتی دید کسانی که اعتیادشان درمان میشود، از درمان بیماریهایی مثل صرع، کولیت، سرطان و اماس هم میگویند، این سؤال برایش جدی شد. از همین جا تئوری سیستم ایکس شکل گرفت؛ به زبان ساده، سیستمی در بدن که اگر تعادلش به هم بخورد، آدم بیمار میشود و اگر با داروی مناسب، دوز مناسب و شرایط مناسب به تعادل برگردد، خیلی چیزها میتواند بهتر شود.
روش درمان هم حدود ده ماه زمان میبرد تا با همان داروی مناسب و دوز مناسب و شرایط مناسب، فرد به درمان برسد. این نگاه امروز در قالب مقالات تخصصی، تجربههای درمان سیگار و کاهش وزن هم ادامه دارد؛ یعنی ما یاد گرفتهایم فقط به ترک مواد فکر نکنیم؛ به سیگار، به وزن، به سلامت و به تعادل بدن هم فکر کنیم.
دستور جلسه ما فقط بزرگداشت آقای مهندس نیست؛ ادامه دادن راهی است که او رفت. این تجربهها باید نوشته شوند تا دیگران هم بتوانند از آنها استفاده کنند. من فکر میکنم همین که کسی مثل آقای مهندس بعد از همه آن سختیها، به جای کنار کشیدن، نشست و تحقیق کرد و تجربهاش را در اختیار دیگران گذاشت، خودش بزرگترین درس است.
من به سهم خودم از آقای مهندس ممنونم. نه فقط برای درمان اعتیاد، برای اینکه یاد داد میشود از شکست بلند شد و آنچه یاد گرفتیم را رایگان به دیگران داد. حالا تنها کاری که از ما برمیآید این است که ادامهدهنده این مسیر باشیم؛ با همراهی، با صداقت و با همان امیدی که در کنگره نفس میکشد. روحش شاد و یادش گرامی.
نویسنده: راهنما همسفر زهرا
رابط خبری: مرزبان همسفر زهره
ویرایش و ارسال: همسفر منصوره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون سوم)
همسفران نمایندگی سالار
- تعداد بازدید از این مطلب :
61