«مردن عشق است و دوباره زنده شدن عشق»
گاهی یک انسان آنقدر بزرگ است که اثر حضورش حتی با رفتنش هم از بین نمیرود؛ چون آنچه از خود بهجا گذاشته، تنها یک نام یا یک یادگاری نیست، بلکه زندگیهایی است که دوباره جان گرفتهاند. مهندس حسین دژاکام عزیز، شاید من نتوانم آنطور که شایسته شماست از بزرگی کارتان بنویسم، اما میتوانم از زندگی خودم بگویم؛ از روزهایی که من و مسافرم در تاریکی اعتیاد گرفتار بودیم و نمیدانستیم راه رهایی کجاست.
وقتی از اعتیاد مسافرم باخبر شدم، روزهای سخت، پر از نگرانی و سردرگمی را تجربه میکردم؛ اما خوشبختانه و از خوششانسی بزرگ زندگیمان، مسافرم کنگره۶۰ را برای درمان انتخاب کرده بود و سفرش را آغاز کرده بود. بهعنوان یک همسفر، وارد مسیری شدم که در ابتدا هیچ شناختی از آن نداشتم. به یاد دارم اولین باری که به کنگره آمدم، با دنیایی از خشم، نفرت و ناراحتی قدم به آنجا گذاشتم.
احساس میکردم به من خیانت شده و دیگر نمیتوانم در کنار مسافرم به زندگی ادامه بدهم. پر از سؤال، دلخوری و ناامیدی بودم و شاید در آن روزها هیچ تصوری از آینده و تغییری که قرار بود در زندگیمان اتفاق بیفتد، نداشتم؛ اما بهمرور فهمیدم کنگره فقط مسیر درمان اعتیاد نیست، بلکه مسیری برای شناخت خود، آموزش، تغییر و دوباره زندگی کردن است. شما برای من فقط بنیانگذار کنگره۶۰ نبودید؛ شما انسانی بودید که با دانش، تفکر، عشق و تلاش بیوقفهتان، راهی را برای نجات انسانهای بسیاری گشودید.
شما و خانوادهتان سالها عمر و مال خود را صرف خدمت به انسانهایی کردید که شاید دیگر امیدی به بازگشت به زندگی نداشتند. شما به ما نشان دادید که اعتیاد پایان راه نیست و انسان میتواند دوباره برخیزد و زندگی تازهای را تجربه کند. هر بار که در پخش زنده روزهای چهارشنبه و فایلهای صوتی پای آموزشهایتان مینشستم، احساس خوبی در وجودم شکل میگرفت . از کلامتان، از نگاهتان به انسان و از تفکری که پشت هر آموزش شما بود، چیزهای زیادی یاد میگرفتم. برای من بسیار ارزشمند بود که میتوانستم در محضر انسانی باشم که دانش و تجربهاش را نه برای خود، بلکه برای بهتر شدن زندگی دیگران به کار میگرفت.
تلاشهای علمی و پژوهشهای ارزشمند شما در حوزه درمان اعتیاد و دیگر بیماریها نیز نشان از اندیشهای داشت که مرزهای خدمت را محدود به یک موضوع نمیدانست. امروز که دیگر فرصت دیدن شما و شنیدن صدایتان را نداریم، شاید جای خالیتان را بیشتر احساس کنیم؛ اما باور دارم آنچه ساختهاید، با رفتنتان از بین نمیرود. کنگره۶۰، آموزشهایی که به ما دادید و انسانهایی که به زندگی بازگرداندید، هر کدام بخشی از ادامه راه شما هستند.
من بهعنوان یک همسفر، از خداوند میخواهم توانی به من بدهد تا قدر این فرصت و این مسیر را بدانم؛ بتوانم در حد توانم خدمتگزار باشم، آموزش بگیرم، آموزشها را به کار ببندم و سهم کوچکی در ادامه راهی داشته باشم که شما با عشق و تلاش بنا کردید. شاید نتوانم زحمات شما را جبران کنم، اما امیدوارم با درست زندگی کردن، خدمت صادقانه و قدردانی عملی، نشان بدهم که ارزش این همه تلاش را فهمیدهام. شما زندگی من و مسافرم را تغییر دادید و این حقیقتی است که همیشه در قلب من زنده خواهد ماند. یاد و نامتان ماندگار.
نویسنده: مرزبان همسفر میترا
ارسال: همسفر زهره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون اول)، نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ملاصدرا (نیکآباد)
- تعداد بازدید از این مطلب :
1124