گاهی رفتنِ یک انسان، تنها به معنای غیبت او نیست؛ بلکه خاموش شدن چراغی است که سالها روشناییبخش راه دیگران بوده است.خبر درگذشت جانسوز مهندس حسین دژاکام، قلبها را در اندوهی عمیق فرو برد و داغی سنگین بر دل دوستداران و ارادتمندان ایشان نشاند.
بعضی انسانها با رفتنشان به پایان نمیرسند؛ بلکه در کلامشان، در اندیشههایشان، در آموختههایی که به دیگران بخشیدهاند و در ردپای روشنی که در مسیر زندگی انسانها بر جای گذاشتهاند، جاودانه میشوند.بیتردید، یاد و نام ایشان فراتر از گذر زمان، در دلهایی که با ایشان خاطره دارند و از محضرشان آموختهاند، زنده و ماندگار خواهد ماند.
چه دشوار است باورِ نبودنِ عزیزی که حضورش مایه دلگرمی بود و چه سنگین است داغی که واژهها از بیان عمق آن ناتواناند. مهندس عزیز، شما فرمودید:«من آمدهام تا بگویم: از تاریکی میتوان عبور کرد؛ از ناامیدی میتوان گذشت؛ میتوان دوباره ایستاد؛ و میتوان دوباره زندگی کرد. و چه زیباست که انسان در میانه راه زندگی، فرصتی پیدا کند تا خویشتن را از نو بشناسد.»
به پاس تمام آموزشها، تمام امیدها و تمام چراغهایی که در مسیر رهایی روشن کردید، سر تعظیم فرود میآورم و از صمیم قلب میگویم: سپاسگزارم، مهندس عزیز.
دلنوشتهام را با فرازی از سخنان استاد به پایان میرسانم:
«آنچه باور است، محبت است و آنچه نیست، ظروف تهی است.
ما جملگی خشنودیم که ثمره تلاش شما و همراهانتان در حرکت و درک، به مراحلی دیگر خواهد رسید؛ مراحلی که نشاط انسانها را در وصال به حیات خالق نمایان میکند. هرچه بیشتر پیش بروید، نشانهها را دریافت خواهید کرد. این، تحولی بزرگ است که انسانهای کوچک از درک آن قاصرند؛ در واقع، دستیافتن به شکاف و هستهای است با ظاهری ساده و محتوایی بیپایان.»
نویسنده : راهنمای تازه واردین همسفر راضیه
ویرایش و ارسال : همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر راحله (لژیون یکم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کبودرآهنگ
- تعداد بازدید از این مطلب :
109