English Version
This Site Is Available In English

دلنوشته همسفر صفر

دلنوشته همسفر صفر

به نام قدرت مطلق الله 

سلام دوستان صفر هستم یک همسفر
با حرکت راه نمایان می‌شود.
اکثر کسانی که چندین سال در گیر اعتیاد هستند و برای خود و دیگران و خانواده، مشکلات زیادی را بوجود آورده‌اند، وقتی می‌خواهند مشکلات خود را حل کنند و یا اعتیاد خود را درمان کنند، به این فکر می‌کنند که؛ مگر می‌شود من این همه مشکل را حل کنم؟ اصلا شدنی نیست! چطور مسیر می‌شود بنده یک زندگی سالم داشته باشم؟ چگونه اعتماد دوباره خانواده را بدست بیاورم؟ چطور سالیانه از دست رفته را جبران بکنم؟ این سوال‌ها آنقدر بزرگ هستند که حتی شروع کردن را نیز، سخت می‌کند. اما قرار نیست، یک روزه تمام مشکلات زندگی خود رفع کنیم.

امروز فقط یک قدم بر میدارم، قدم اول خواستن است. قدم دوم رفتن به کنگره.قدم بعدی آشنایی با روش درمان. سپس پذیرفتن کمک و جالب این جاست که، در هر قدم چیزی درباره قدم بعدی روشن می‌شود. روز اول که از کنگره ۶۰ به سمت خانه بر می‌گشتم، تمام مشکلات، همچنان سر جای خودش قرار داشت. اما یک چیز تغییر کرده بود، بنده دیگر سر نقطه‌ی قبلی قرار نداشتم و جلسه بعد و جلسه بعد ....

بعد مدتی فهمیدم که سوال اصلی این نیست که چطور تمام مسیر را طی کنم، بلکه سوال این است که قدم بعدی چه می‌باشد؟ گاهی نجات انسان از جایی شروع می‌شود که اندازه سوال و خواسته هایش را کوچک می‌‌کند، راه همیشه قبل از حرکت پنهان نیست. گاهی ما در نقطه ای ایستاده ایم که نمی‌توانیم راه را ببینیم . با حرکت فقط جاده تغییر نمی‌کند، بلکه زاویه نگاه ما هم تغییر می‌کند.
یک حرکت کوچک با یک تجربه تازه و امید پیدا کردن و حرکت بعدی راه روشن تر می‌شود. نه اینکه همه یک باره درست می‌شود، بلکه هر قدم چراغ کوچکی را برای قدم بعدی روشن می‌کند. اینجا حرکت به معنای بی فکر حرکت کردن و به جلو رفتن نیست، یعنی‌ به اندازه ای که قدم بر میداری اجازه دهی تجربه ادامه راه را به تو نشان دهد. گاهی باید آنقدر فکر کرد که قدم بعد را ببینی و آنقدر حرکت کنی که قدم بعدی برایت آشکار شود.

فکر کنید؛ در یک جنگل مه آلود گیر کرده ام و جاده‌ای هم نمی بینم، اگر بگویم که تا جاده را نبینم حرکت نمی‌کنم که از سرما احتمالاً بمیرم. اما چراغ قوه‌ای دارم که چند متر جلوتر را روشن می‌کند. وقتی حرکت می‌کنم، مسیر برای من روشن می‌شود و هر قدم که جلوتر می‌روم، مسیر بیشتری را میبینم و در ادامه جاده را می‌بینم، پیچ‌ها را می‌بینم و متوجه می‌شوم که جاهی را که فکر می‌کردم بن بست است، در واقع راه خروج دارد و با حرکت کم کم راه برای من نمایان می‌شود. با همان چراغ کوچک و قدمهای کوچک می‌شود به خواسته های بزرگ رسید.  تنها راه نجات ما حرکت کردن، همراه با خواسته‌ای قدرتمند، زیر پرچم راهنمایان و آموزش‌های کنگره ۶۰ 

با تشکر همسفر صفر لژیون اول همسفران آقا گیلان 

گروه خبری پارک محتشم گیلان

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .