دیدهبانان کنگره۶۰ سالها با عشق، تعهد و خدمت صادقانه در مسیر اعتلای کنگره و کمک به حرکت اعضاء در مسیر درمان و آموزش تلاش کردهاند. این جایگاه حاصل سالها آموزش، خدمت و عبور از آزمونهای مختلف است و حضور این عزیزان پشتوانهای ارزشمند برای استحکام و تداوم مسیر کنگره۶۰ به شمار میرود. بر خود لازم میدانیم از زحمات و خدمات ارزشمند دیدهبانان محترم صمیمانه قدردانی و سپاسگزاری نمائیم.
در این گفتگو با دیدهبان امور مالی کنگره۶۰ مسافر مجید درباره مسیر خدمت، دشواریهای این جایگاه، آموزشهای کنگره و نگاه یک دیدهبان به مسئولیت و خدمت گفتگو کردهایم. امیدواریم بتوانیم از تجربیات و آموزشهای ایشان بهرهمند شویم و آموزشهای لازم را دریافت نماییم.
مسافر مجید با آنتیایکس مصرفی اپیوم وارد کنگره شدند. به مدت ۱۳ ماه با راهنمایی مهندس دژاکام سفر کردند. در حال حاضر مدت ۲۶ سال و 1 ماه است که با دستان پرمهر و محبت آقای مهندس آزاد و رها هستند. رشته ورزشی ایشان راگبی و شنا است.
با توجه به سیدی هفت خوان آقای مهندس دژاکام، جایگاه دیدهبانی چه قدر با عبور از این هفت خوان در مسیر خدمت و رسیدن به این جایگاه مرتبط است؟
به نظر من، جایگاه دیدهبانی بدون عبور از سختیها و آزمونهای مسیر خدمت معنا پیدا نمیکند. هفت خوان به ما میآموزد که در مسیر رشد همیشه موانع و مشکلات وجود دارد و انسان باید با آموزش صبر، تفکر و استفاده از تجربیات راهنما، از آنها عبور کند. دیدهبان شدن رسیدن به یک مقام نیست؛ بلکه پذیرفتن مسئولیت بزرگتری است. هرچه انسان در مسیر خدمت بیشتر با مشکلات روبهرو شود و درست از آنها عبور کند، پختهتر و آمادهتر میشود تا مسئولیتهای بزرگتر را بر عهده بگیرد.
برای عبور از موانع خدمت در کنگره، کدام آموزه سیدی هفت خوان آقای مهندس دژاکام بیشترین کمک را به شما کرده است؟
برای من، مهمترین آموزش این بوده که در برابر مشکلات متوقف نشوم. گاهی انسان تصور میکند یک مانع پایان راه است؛ درحالیکه شاید همان مانع آغاز یک آموزش و تجربه جدید باشد. یاد گرفتم که با عجله تصمیم نگیرم، مسائل را با تفکر بررسی کنم و از راهنماییهای استادم و آموزشهای کنگره استفاده کنم و بدانم که هر مشکلی راه حلی دارد و ما باید یاد بگیریم که مشکلات را حل کنیم؛ البته اگر انسان آموزش بگیرد و از مسیر درست خارج نشود.
تفاوت نبرد درونی یک مسافر با نبرد بیرونی یک دیدهبان در چیست؟ کدام یک دشوارتر است؟
نبرد درونی یک مسافر، مبارزه با خودش است با خواستههای نامعقول، ترسها، ناامیدیها و عادتهای نادرست؛ اما نبرد بیرونی یک دیدهبان، بیشتر مربوط به مسئولیتها، مشکلات مجموعه و تصمیمگیری در شرایط مختلف است. به نظر من نبرد درونی دشوارتر است؛ چون تا زمانیکه انسان نتواند خودش را بشناسد و بر نقاط ضعف خود غلبه کند، نمیتواند در بیرون هم تصمیمهای درست و عادلانه بگیرد.
در لحظات تصمیمگیریهای کلان، چگونه از آموزههای کنگره برای حفظ عدالت و دوری از قضاوت استفاده میکنید؟
اولین نکته این است که سعی کنم احساسات و نظرات شخصی را کنار بگذارم. همیشه باید مسائل را از زوایای مختلف دید و تصمیمات را بر مبنای عدالت و عمل سالم بگیریم. آموزشهای کنگره به ما یاد داده است که زود قضاوت نکنیم و بر اساس دانستههای ناقص تصمیم نگیریم. عدالت یعنی به گونهای تصمیم بگیریم که هر چیزی در جای خودش قرار بگیرد و بر پایه مصلحت کنگره باشد. در ضمن باید در تصمیمات و قوانین، آینده را هم در نظر گرفت.
.jpg)
آیا معرفت در جایگاه دیدهبانی، همان دیدن حقیقت است یا دیدن راهکار برای حقیقت است؟
به نظر من معرفت فقط دیدن حقیقت نیست؛ بلکه فهمیدن حقیقت و پیدا کردن راه درست برخورد با آن است. گاهی همه یک مشکل را میبینند؛ اما هنر این است که بتوانیم ریشه آن را پیدا کنیم و راهی برای حل آن ارائه دهیم؛ بنابراین معرفت هم دیدن حقیقت است و هم پیدا کردن راه درست برای برخورد با آن است.
سختترین بخش دیدن در جایگاه دیدهبانی چیست؟ دیدن کاستیها یا دیدن پتانسیلها؟
به نظر من دیدن کاستیها شاید آسانتر باشد؛ اما نکته مهم این است که انسان نباید فقط کاستیها را ببیند. سختترین و در عینحال زیباترین بخش دیدهبانی این است که در کنار دیدن مشکلات، تواناییها و پتانسیلهای افراد را هم ببینیم. گاهی انسانی امروز در جایگاه خوبی نیست؛ اما ظرفیت رشد بالایی دارد. اگر بتوانیم این ظرفیت را ببینیم و در مسیر درست هدایتش کنیم کار بزرگی انجام دادهایم.
هنگامیکه یک دیدهبان، در شعبهای حضور پیدا میکند، دقیقاً به چه نکاتی در آن شعبه دقت میکند؟
دیدهبان فقط به ظاهر شعبه نگاه نمیکند. مهمترین مسئله، جریان آموزش و کیفیت خدمت و نظم است. دیدهبان بررسی میکند که آیا حرمتها رعایت میشود؟ آیا آموزشها درست منتقل میشود؟ آیا ایجنت، مرزبانان و راهنمایان هماهنگ هستند؟ آیا اعضاء در آرامش و نظم به آموزش مشغول هستند؟ و آیا فضای شعبه در مسیر اهداف و قوانین کنگره حرکت میکند؟ در کنار همه این موارد، محبت و احترام در شعبه نیز بسیار مهم است.
آیا حقیقت سنگینی بوده که به عنوان دیدهبان، ناچار شده باشید آن را در سکوت آگاهانه نگه دارید؟
بله در جایگاه دیدهبانی گاهی انسان مطالبی را میبیند یا میشنود که گفتن آنها در آن زمان نهتنها کمکی نمیکند؛ بلکه ممکن است باعث ایجاد مشکل شود. سکوت همیشه به معنای ندانستن یا بیتفاوتی نیست. گاهی سکوت آگاهانهترین تصمیم است؛ البته تا زمانیکه زمان و شرایط مناسب برای بیان یا اقدام درست فراهم شود. دیدهبان باید بداند چه چیزی را در چه زمانی و به چه شکلی بیان کند.
شما به عنوان دیدهبان امور مالی کنگره، نسبت به آموزشها چه توصیهای در این شرایط اقتصادی برای مسافران و همسفران دارید؟
شرایط اقتصادی ممکن است برای همه سخت باشد؛ اما آموزشهای کنگره به ما یاد میدهد که در هر شرایطی باید مدیریت، تعادل و مسئولیتپذیری داشته باشیم. توصیه من این است که اعضاء ابتدا به وضعیت زندگی و خانواده خود توجه کنند و مسائل مالی خود را با تفکر و برنامهریزی مدیریت کنند و پسانداز و قناعت را هم فراموش نکنند.
کلام آخر:
من اعتقاد دارم که دیدهبانی، پیش از آنکه یک جایگاه باشد، یک مسئولیت و یک امانت بزرگ است و فرصتی برای آموزش و خدمت است. ما در کنگره۶۰ یاد گرفتهایم که هیچکس بهتنهایی به موفقیت نمیرسد. آنچه امروز داریم، حاصل زحمات، آموزشها و محبتهای بنیان محترم کنگره۶۰، آقای مهندس دژاکام و خانواده محترمشان و تلاش همه خدمتگزاران این مجموعه است. امیدوارم بتوانیم هر جا که هستیم، ابتدا انسان بهتری باشیم، آموزش بگیریم، آموزش را به عمل تبدیل کنیم و در حد توان خود، باری از دوش دیگران برداریم و در پایان امیدوارم همه ما به این درک برسیم که جایگاهها ماندگار نیستند. آنچه میماند میزان محبتی است که در دلها میکاریم و اثری است که از خدمت ما بر جای میماند.
طراح سؤال و مصاحبه کننده: همسفر مرجان رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون یازدهم)
عکاس: مرزبان خبری همسفر سمیرا
ارسال: همسفر سمیرا رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دکتر علیرضا
- تعداد بازدید از این مطلب :
1011