در کنگره ۶۰، با عشق، ایمان و تعهد در مسیر خدمت قدم برمیداریم. با دلسوزی،آموزش و تلاش چراغ امید و آرامش را در مسیر رهایی روشن نگه می داریم.خدمت در کنگره ۶۰ فرصتی است برای رشد، آموزش و تبدیل محبت به عمل؛ چرا که همسفران با خدمت خود میآموزند که حال خوش در بخشیدن و خدمت کردن است.
مسافر من با مصرف شیره و تریاک وارد کنگره شدند و به روش DST، با داروی درمان OT، به مدت ۱۰ ماه و ۱۰ روز سفر کردند. راهنمای بزرگوارشان آقای ابراهیم و راهنمای عزیز خودم خانم مریم بودند. رشته ورزشی مسافرم والیبال و رشته ورزشی خودم دارت است. اکنون به شکر خداوند و با دستان پرتوان زنده یاد آقای مهندس حسین دژاکام، ۱۳ سال و ۹ ماه و ۱۳ روز است که آزاد و رها هستیم.مسافرم در ادامه، سفر نیکوتین را نیز تجربه کردند و به مدت ۱۲ ماه و ۱۲ روز سفر کردند. راهنمای خوبشان آقای مجید بودند و مدت رهایی نیکوتین ایشان ۱۱ سال و ۸ ماه است.
چگونه میتوانیم در نقش یک همسفر، با درک مفهوم نقطه تحمل، به مسافر خودمان کمک کنیم؟
به نظر من، اولین قدم این است که بدانیم هر انسانی نقطه تحمل مشخصی دارد و نمیتوانیم انتظار داشته باشیم مسافر ما یکشبه تغییر کند یا تمام رفتارهای گذشتهاش را کنار بگذارد.ما بهعنوان همسفر باید صبور باشیم و اجازه بدهیم مسافر با طی کردن زمان و گرفتن آموزشهای لازم، بهتدریج ظرفیت وجودی خودش را بالا ببرد.
گاهی محبت بیش از اندازه، نگرانی، کنترل کردن و توقعات نابجا میتواند فشار زیادی به مسافر وارد کند. بنابراین باید یاد بگیریم به جای کنترل کردن او، روی آموزش و تغییر خودمان کار کنیم.من معتقدم بهترین کمک یک همسفر این است که با آرامش، احترام، محبت و بدون قضاوت در کنار مسافر باشد؛ البته در کنار حفظ تعادل و مسئولیتهای شخصی خودش.
آیا بالا رفتن نقطه تحمل فقط به معنای قویتر شدن در برابر مشکلات است یا به معنای عمیقتر شدن فهم و آگاهی فرد نیز هست؟
به نظر من، بالا رفتن نقطه تحمل فقط به معنای تحمل کردن بیشتر مشکلات نیست، بلکه مهمتر از آن، به معنای بالا رفتن آگاهی و شناخت انسان است.ممکن است فردی سالها در برابر مشکلات سکوت کند، اما این سکوت لزوماً نشانه بالا بودن نقطه تحمل او نیست. گاهی این سکوت از روی ترس، ناآگاهی یا ناتوانی در بیان احساسات است.وقتی انسان آموزش میگیرد، به شناخت بهتری از خودش میرسد و یاد میگیرد در شرایط سخت، بهجای واکنشهای عجولانه، تصمیم درست بگیرد.پس نقطه تحمل واقعی زمانی بالا میرود که هم ظرفیت انسان بیشتر شود و هم آگاهی، تفکر و قدرت مدیریت احساسات او رشد کند.

با توجه به اینکه تجربه خدمتهای مختلف در کنگره را دارید، خدمت کردن چه تغییری در نگرش انسان نسبت به خودش و دیگران ایجاد میکند و بزرگترین آموزشی که از حضور در لژیون سردار گرفتهاید چیست؟
من خدمت کردن در کنگره را یکی از زیباترین فرصتهای رشد و خودشناسی میدانم. خدمت به من آموخته است که از دایره خواستههای شخصی خودم بیرون بیایم و به جای اینکه همیشه انتظار دریافت داشته باشم، به فکر بخشیدن و مفید بودن برای دیگران باشم.در مسیر خدمت متوجه میشویم که هیچکدام از ما کامل نیستیم و هر انسانی با هر جایگاه و توانایی، میتواند آموزگار ما باشد.اما لژیون سردار برای من مفهوم بخشش را عمیقتر کرد. یاد گرفتم بخشیدن فقط پول دادن نیست؛ بلکه بخشیدن بخشی از عشق، زمان، توانایی و داشتههای انسان است.
بزرگترین آموزشی که از لژیون سردار گرفتم این بود که بخشش واقعی زمانی اتفاق میافتدکه انسان بدون چشمداشت و از روی آگاهی ببخشد.در واقع،با بخشیدن چیزی از دست نمیدهیم، بلکه ظرف وجودی خودمان را بزرگتر میکنیم.
با توجه به وادی نهم، انسان چگونه میتواند در شرایط سخت اقتصادی نقطه تحمل خود را در بخشش بالا ببرد؟
وادی نهم به ما میآموزد که وقتی نیرویی از حدی عبور کند، تغییر جهت میدهد. این موضوع در زندگی و بخشش هم میتواند برای ما یک آموزش مهم باشد.به نظر من، بالا بردن نقطه تحمل در بخشش به این معنا نیست که انسان خودش را تحت فشار اقتصادی قرار بدهد یا از نیازهای ضروری خانوادهاش چشمپوشی کند.
بلکه باید از قدمهای کوچک شروع کنیم. مهم این است که بخشش را به یک تفکر و رفتار مستمر تبدیل کنیم، نه اینکه فقط منتظر باشیم روزی شرایط مالی بسیار خوبی پیدا کنیم تا بتوانیم ببخشیم.گاهی بخشیدن یک مبلغ کوچک، اختصاص دادن وقت برای کمک به دیگران یا حتی بخشیدن محبت و آرامش، میتواند تمرینی برای بالا بردن ظرفیت وجودی ما باشد.
در لژیون سردار یاد میگیریم که بخشش فقط به اندازه دارایی ما نیست، بلکه به اندازه وسعت نگاه و اندیشه ماست.فکر میکنم مهمترین نکته این است که ابتدا از وابستگیها، ترسها و حسابگریهای افراطی خودمان عبور کنیم. وقتی بخشش با تفکر، تعادل و آگاهی همراه باشد، بهتدریج نقطه تحمل ما نیز افزایش پیدا میکند.
نظر خود را درباره آموزشهای کنگره ۶۰ چگونه بیان می کنید؟
اگر بخواهم تمام این آموزشها را در یک جمله خلاصه کنم، میگویم: کنگره ۶۰ به من آموخت که برای تغییر جهان اطرافم، ابتدا باید از خودم شروع کنم؛ نقطه تحملم را بالا ببرم، آگاهانهتر زندگی کنم، خدمت کردن را بیاموزم و بخشیدن را از کوچکترین داشتههایم آغاز کنم.چون به اعتقاد من، انسان زمانی به تعادل نزدیک میشود که هم در دریافت کردن ظرفیت داشته باشد و هم در بخشیدن.
سپاسگزارم که فرصت خدمت و آموزش در این مسیر در کنار شما همسفران زاهدان برایم فراهم شده است.
طراح سوال و مصاحبه گر:همسفر فرزانه رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون یکم)
عکاس:مرزبان همسفر مبینا
ویرایش و ارسال:همسفر زهرا (خ)رهجوی راهنما همسفر زهره(لژیون دوم)نگهبان سایت
نمایندگی همسفران زاهدان
- تعداد بازدید از این مطلب :
1