در زندگی ما دو تا دیدگاه وجود دارد. یکی اینکه همش بگوییم خودم هستم و خودم برنامهریزی میکنم، گویا کسی وجود ندارد و تمام کارها را خودمان انجام میدهیم.
من تصمیم گرفتم بروم دانشگاه، حسابی درس خواندم، زحمت کشیدم و بالاخره موفق شدم. اما هدفم این بود استاد دانشگاه بشوم، اما از دانشگاه اخراج شدم.
این خواسته قلبی من بود که نشد و من بسیار ناراحت شدم. آنجا با حسهای منفی خودم آشنا شدم. خیلی برایم مهم بود این خواسته، اما موفق نشدم.
آن نکته یک جهانبینی داشت و آن جهانبینی این بود که در سوره بقره، اول آیه، خداوند میفرماید: کسانی پرهیزگار و رستگار میشوند که نماز به پا میدارند و خوبی میکنند.
و کسانی که به غیب و عالم غیب ایمان دارند.دو تای قبلی را انجام میدادم؛ احسان، خوبی، خدمت و عبادت میکردم، اما در عمل «یؤمنون بالغیب» نبودم، اعتقاد نداشتم.
متوجه شدم انسانهایی که در آرامش عمیق هستند، توکل میکنند. آنها به ایمان و اعتقاد رسیده بودند که نیروی قدرتمندی در جهان وجود دارد.
آنکه فکر میکند قدرت از خودش است، هنوز به درجه ایمان نرسیده و همیشه در زندگی در جنگ و ترس و آشوب به سر میبرد.
انسانهایی که به خواستههایشان خیلی چسبیدهاند و از خوشیهایشان خیلی زیاد خوشحال میشوند، در اصطلاح میگوییم ذوقمرگ میشوند.
و انسانهایی که شکست میخورند و دقمرگ میشوند. اینها تعادل ندارند.
در کلامالله آمده است ؛اگر به شما موفقیتی رسید، خیلی زیاد خوشحالی نکنید یا چیزی را از دست دادید، خیلی غمگین نشوید.
ما یک بازیگر هستیم در صحنه زندگی. یاد میگیریم، اگر بازی ما خراب بشود، بازی بغلی هم خراب میشود.
آقای مهندس گفتند اگر دستهای آسمانی و القائات کنار بروند، انسان در عرض چند هفته خودش را نابود میکند.
در مورد اعتیاد، هزاران دانشمند با تمامی دستگاههای پیشرفتهای که داشتند، نتوانستند به آن کشف اعتیاد برسند.
آیا آنها بیسواد و نادان بودند؟ آن نقش آسمانی، همان نیروی مافوق، این را رقم زد که اتفاق بیفتد. این ایمان است.
آقای مهندس همیشه تعجب میکردند که چرا کسی پیدا نکرد.
پس به این نتیجه میرسیم که بهجز ما، یک سیستم و ساختار دیگری وجود دارد و اعتقاد پیدا میکنیم که نیروهای دیگری در هستی وجود دارند.
و اتفاقاتی را که برای ما پیش میآورند، زیاد حساسیت به خرج ندهیم. آن وقت از آرامش بیشتری برخوردار میشویم.
ای انسان، تو تلاش خودت را بکن، نتیجهاش به تو ربطی ندارد.
تو مسئول تلاش هستی، مسئول نتیجه نیستی. نباید زیاد خودمان را در زندگی اذیت کنیم. همیشه یک حسابوکتابی پشت قضیه هست.
اینجاست که ایمان نشان داده میشود.نباید در زندگی استرس داشته باشیم .
خداوند و آفرینش به تلاش شما نمره میدهد، به حس شما نمره میدهد. حالا حس شما چیست؟ خودت مهمی یا دیگران؟ شادی تو مهم است یا شادی دیگران؟
ما مالک چیزی نیستیم. اگر حس کنیم که مالک آن چیز هستیم، حتماً بدبخت میشویم، عذاب میکشیم.
مالک کیست؟ همان کسی که نقشه را ریخته. بر اساس چی نقشه را ریخته؟ خواست، تقدیر، فرمان الهی.
خواست بود یاد بگیری، تقدیرت سالها تلاش کنی، فرمان را کسی دیگری میدهد.
اگر انسان این را متوجه بشود، دیگر کمتر حرص میخورد. زمان بیشتری در آرامش سپری میکند.
یک طرف ما هستیم، یک طرف نیروی مافوق، آفریدگار هست .
ما تلاش میکنیم. اگر به دست نیاید، مهم نیست؛ به تلاش خودتان فکر کنید. حس تو خوب بود، تلاش کردی، نتیجهاش دیگر مهم نیست.
کلامالله میگوید: چه بسا شما یک چیزی را بسیار دوست دارید به شما برسد، اما برای شما در آن خیری نیست.
پس راضی باشید به رضایی خدا . آن وقت شرایط تغییر میکند.
ما انسانها موقع خوشحالی دوتا چشمهایمان رو به زمین می دوزیم وقتی موفق نمیشیم دوتا چشم به آسمان داریم .
باید در زندگی خوشحال و الکی خوش باشیم
این یعنی بندگی یعنی ایمان داشتن تمرکز روی داشته ها که بینهایت هستن و نداشته هایمان اندک .
پس شاد باشید و شکرگزار به هر آنچه دارید.
برداشت از سی دی غیب استاد امین
نویسنده :راهنمای تازه واردین همسفر نسیم
عکاس:همسفر پریسا رهجوی راهنما همسفر نسرین (لژیون دهم)
ویرایش و ارسال:همسفر فرشته رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی حکیم هیدجی
- تعداد بازدید از این مطلب :
0