جلسه چهارم از دوره چهارم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی گرمسار، به استادی راهنما همسفر سحر، نگهبانی همسفر زهره و دبیری همسفر شهناز با دستور جلسه «وادی نهم، نیرویی که از کم شروع می شود و به درجه بالا و بالاتری برسد نقطه تحمل پیدا می کنند» روز یکشنبه ۲۴ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد :
خدا را شاکرم که برای نخستین بار در جمع شما حضور یافتم و توانستم خدمت کنم و آموزش بگیرم. از ایجنت محترم و نگهبان و راهنمای محترم، خانم زهره، سپاسگزارم که مرا دعوت کردند. وقتی خانم زهره پیام دادند، بدون فکر گفتم میآیم؛ زیرا اعتقاد دارم خدمت کردن سرشار از انرژی و حس حال خوب است و بسیاری از گرههای درونی من با خدمت باز شده است.
تصمیم گرفتم به جای ارائه مطالب علمی، از تجربه شخصی خودم بگویم. وقتی وارد کنگره شدم، دنیایی از تاریکی بودم؛ پدرم مصرفکننده بود و پس از ازدواج متوجه شدم همسرم نیز مصرفکننده است. همیشه خشم داشتم و میپرسیدم: چرا من؟ چرا از چاله در چاه بیفتم؟ صبوری نداشتم و قدرت تحملم بسیار پایین بود؛ حتی دو ساعت نشستن در جلسه برایم سخت بود و به بهانه آب خوردن بیرون میرفتم. اما به مرور، آموزشها و آگاهیها برایم جذاب شد تا حدی که روزشماری میکردم زودتر بیایم.
با آگاهی، کمکم قدرت تحملم بیشتر شد و توانستم خشمم را کنترل کنم، صبورتر و مهربانتر باشم و در کنار مصرفکننده بمانم. پیشتر خوی جنگجویی داشتم ومنیت در من زیاد بود؛ تا حدی که نزدیکانم جرئت انتقاد نداشتند. اما به جایی رسیدم که دیدم باز از تعادل خارج میشوم؛ چون خودم مصرف نیکوتین داشتم. با شانزده سال تخریب سیگار وارد کنگره شده بودم و فقط به درمان مصرفکننده فکر میکردم و سیگار را مهم نمیدانستم. تصور میکردم سیگار به من آرامش میدهد، ولی همان سیگار آرامشم را میگرفت؛ چون نیکوتین فرّار است و فرد را همیشه کلافه نگه میدارد.
برای همین تصمیم گرفتم وارد سفر نیکوتین شوم. این تصمیم و خواسته باید درون آدم باشد. با کمک راهنما چون هیچکس بهتنهایی نمیتواند این مسیر را برود، در عرض ده ماه و تقریباً پنج روز، به کمک خانم عارفه، این مسیر را طی کردم. فکر میکردم سخت باشد، ولی با اراده و خواسته، آن آگاهی در من شکل گرفته بود. دیگر آن سحر عصبی نبودم؛ دیگران در کنار من احساس آرامش میکردند.
فکر میکنم نود درصد زندگی ما بر پایه آرامش بنا شده است. اگر خودم آرام و تغییر کرده باشم، میتوانم تغییر مسافرم را ببینم. سخت است که پا در این سفر بگذارید، ولی بعد از درمان، همه حسها باز میشود. پیشتر همه حسهای من بسته بود و هیچ چیز برایم جذابیت نداشت؛ انگار پردهای روی چشمم کشیده شده بود. فقط سیگار بود که مرا شاد نگه میداشت. اما وقتی به رهایی و تعادل رسیدم، دیدم حالم خوب است و متوجه شدم چقدر به خودم و دیگران آسیب زدهام.

مرزبان کشیک: همسفر فاطمه و مسافر محمد سعید
عکاس: همسفر میترا رهجوی راهنما همسفر عاطفه (لژیون اول)
تایپیست: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر الهه (لژیون دوم)
ویراستاری و ارسال: همسفر میترا رهجوی راهنما همسفر عاطفه (دبیر سایت)
همسفران نمایندگی گرمسار
- تعداد بازدید از این مطلب :
32