وادی نهم میگوید: «وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میکند.»
از این وادی آموزش گرفتم،که هیچ تغییری یکدفعه و بدون مقدمه اتفاق نمیافتد. نه تخریب یکشبه به وجود میآید و نه سازندگی و رسیدن به تعادل یکشبه اتفاق میافتد. هر چیزی در زندگی ما بهتدریج و با تکرار شکل میگیرد.
وقتی به مفهوم این وادی فکر میکنم، میبینم که نقطه تحمل در تمام ابعاد زندگی ما وجود دارد. ما انسانها در برابر مشکلات، رفتار دیگران، ناراحتیها، خوشحالیها و حتی مسئولیتهای زندگی، ظرفیتهای متفاوتی داریم.
گاهی تصور میکنیم که آدم صبوری هستیم، اما وقتی با یک مسئله کوچک روبهرو میشویم، متوجه میشویم که هنوز نقطه تحمل ما پایین است. گاهی یک حرف، یک رفتار یا یک اتفاق کوچک میتواند آرامش ما را به هم بریزد.
من بهعنوان یک همسفر، این وادی را بیشتر در رفتار و نگرش خودم نسبت به مسافرم جستوجو میکنم.
قبل از اینکه وارد مسیر آموزش شوم، شاید فکر میکردم اگر مسافرم تغییر کند، همه مشکلات من هم حل میشود. گاهی از او انتظار داشتم زودتر به نتیجه برسد، زودتر تغییر کند و مطابق خواستههای من رفتار کند. اما بهمرور فهمیدم که من هم نیاز به تغییر دارم.من باید یاد میگرفتم که نمیتوانم با عجله، نگرانی، سرزنش و توقع، کسی را به تعادل برسانم.
این وادی به من نشان داد که همانطور که مسافر برای رسیدن به درمان به زمان، آموزش و حرکت نیاز دارد، من هم بهعنوان همسفر باید برای بالا بردن نقطه تحمل خودم تلاش کنم.نکته مهمی که از این وادی برداشت میکنم، این است که نقطه تحمل دو جهت دارد؛ یکی در مسائل منفی و دیگری در مسائل مثبت.
در مسائل منفی ممکن است انسان بهتدریج به دروغ گفتن، عصبانیت، ناامیدی، قضاوت کردن و بیمسئولیتی عادت کند، بدون اینکه متوجه شود چگونه این رفتارها در وجودش ریشه دواندهاند.اما در جهت مثبت هم میتوانیم با تمرین و تکرار، ظرفیت خودمان را افزایش دهیم؛ مثلاً ظرفیت صبر، محبت، بخشش، مسئولیتپذیری، آرامش و پذیرش.
من فکر میکنم یکی از مهمترین آموزشهای این وادی برای یک همسفر این است که یاد بگیرد بهجای تمرکز بیش از اندازه روی رفتار مسافر، به رفتار و افکار خودش توجه کند.
گاهی ما آنقدر درگیر مشکلات و رفتار دیگران میشویم که فراموش میکنیم خودمان هم مسئول حال خوب و رشد خودمان هستیم.من باید یاد بگیرم وقتی اتفاقی برخلاف میلم رخ میدهد، فوراً واکنش نشان ندهم. وقتی ناراحت میشوم، قبل از صحبت کردن کمی فکر کنم.
وقتی از کسی توقعی دارم، از خودم بپرسم آیا این توقع منطقی است یا فقط خواسته من است؟اینها تمرینهایی هستند که میتوانند نقطه تحمل من را بالا ببرند.
موضوع دیگری که برایم اهمیت دارد، این است که بالا بردن نقطه تحمل به معنای تحمل کردن هر شرایطی و نادیده گرفتن مشکلات نیست؛ بلکه یعنی انسان بتواند در شرایط مختلف، با آگاهی، تفکر و تعادل رفتار کند.
من از این وادی یاد گرفتم که برای رسیدن به آرامش نباید منتظر باشم همه شرایط زندگی تغییر کنند. باید از خودم شروع کنم و قدمهای کوچک اما مستمر بردارم.شاید امروز نتوانم در برابر تمام مسائل زندگی بهترین واکنش را داشته باشم، اما میتوانم تلاش کنم نسبت به دیروز صبورتر، آگاهتر و مسئولیتپذیرتر باشم.
به نظر من، همسفر بودن خودش یک سفر است؛ سفری از نگرانی به آرامش، از قضاوت به پذیرش، از توقع به محبت و از ناآگاهی به دانایی.
در این سفر یاد میگیرم که قرار نیست مسافرم را با خواستههای خودم تغییر بدهم؛ بلکه باید با آموزش گرفتن، به او فرصت حرکت بدهم و همزمان خودم هم در مسیر رشد و تکامل باشم.
در پایان، از وادی نهم یاد میگیرم که هیچ ظرفیتی بدون تمرین افزایش پیدا نمیکند. همانطور که برای ساختن یک بنای محکم باید آجر به آجر پیش رفت، برای ساختن شخصیت و بالا بردن نقطه تحمل هم باید قدمبهقدم حرکت کرد.
امیدوارم بتوانم در مسیر آموزشهای کنگره، نقطه تحمل خودم را در جهت مثبت بالا ببرم و به همسفری تبدیل شوم که قبل از انتظار تغییر از دیگران، خودش اهل تغییر باشد.
از راهنمای عزیزم خانم زهره گرامی و تمام خدمتگزاران که در مسیر کنگره ۶۰ با عشق و محبت خدمت میکنند سپاسگزارم.
عکاس و رابط خبری:همسفر فرزانه رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون سردار)
نویسنده و ارسال:همسفر زهرا (خ )رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون سردار )نگهبان سایت
نمایندگی همسفران زاهدان
- تعداد بازدید از این مطلب :
53