یازدهمین جلسه از دور سی و چهارم، از کارگاه آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه مسافران آقا به نمایندگی لویی پاستور با استادی مسافر آرش و نگهبانی مسافر روح الله و دبیری مسافر حسن با دستور جلسه « وادی نهم و تاثیر آن بر روی من» در روز دوشنبه مورخ 25 آبان 1405 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.
.jpg)
خلاصه سخنان استاد
به نام خالق عشق
سلام دوستان، آرش هستم یک مسافر.
در ابتدا از روحالله عزیز تشکر میکنم که من را لایق دانستند و این جایگاه را در اختیارم قرار دادند. امیدوارم جلسه خوبی داشته باشیم و بتوانم آموزش بگیرم.
دستور جلسه امروز ما وادی نهم است؛ «وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.»
نقطه تحمل را میتوان به نقطه ذوب فلزات تشبیه کرد؛ هر فلزی نقطه ذوب مخصوص به خودش را دارد. همچنین میتوان آن را به فشاری تشبیه کرد که به یک ظرف فلزی یا شیشهای وارد میکنیم؛ تا جایی که ظرف میشکند یا له میشود. به این مرز، نقطه تحمل گفته میشود.
نقطه تحمل انسان نیز به میزان فشارهایی گفته میشود که میتواند از نظر جسمی و روحی تحمل کند و این میزان برای هر انسانی متفاوت است. ممکن است یک انسان بتواند ۵۰۰ متر بدود و نقطه تحملش ۵۰۰ متر باشد، درحالیکه فرد دیگری فقط توانایی دویدن ۵۰ متر را داشته باشد.
در کنگره تلاش ما این است که با آموزشها، اطلاعات و آگاهیهایی که کسب میکنیم، نقطه تحمل خود را افزایش دهیم. به نظر من، خوشبختی، آرامش و آسایش ما تا حد زیادی به همین موضوع بستگی دارد؛ یعنی بالا رفتن نقطه تحمل.
نقطه تحمل من قبل از ورود به کنگره بهشدت پایین بود و میتوانم بگویم ۹۰ درصد ضربههایی که در زندگی خوردم، به دلیل همین نقطه تحمل پایین بود.
طبق آموزشهایی که از سیدیهای مربوط به این وادی گرفتم، یکی از راههای افزایش نقطه تحمل، دوری از ضدارزشها، قرار گرفتن در صراط مستقیم و حرکت به سمت ارزشهاست. این آموزش برای من بسیار مهم بود؛ چون در تجربه شخصی خودم به این نتیجه رسیدم که نقطه تحمل من فقط با فرمانبرداری تغییر پیدا کرد.
به نظر خودم، سفر من دو بخش داشت. بخش اول، شش تا هفت ماه ابتدایی سفرم بود که سفر خوبی نداشتم. به زعم خودم، هر چیزی که راهنمای عزیزم، آقا کاوه، به من میگفتند، من تفکر دیگری داشتم و در فضای دیگری بودم. به قول معروف، منممنم زیادی داشتم و از همین منیت ضربه زیادی خوردم.
در مقطعی به خودم آمدم و گفتم اجازه بده حداقل سفرم تمام شود. هنوز به خودباوری نرسیده بودم و با خودم میگفتم حداقل به رهایی برسم. با این حال، باز هم فقط تا حدودی به صحبتهای راهنمایم گوش میدادم و تصور میکردم لازم نیست همه چیز را مو به مو انجام دهم.
وقتی وارد سفر دوم شدم، به این نتیجه رسیدم که دقیقاً پاشنه آشیل من در اخلاق و رفتارم، همین موضوع است؛ اینکه تغییر نمیکنم یا سرعت تغییراتم بسیار کم است.
فرمانبرداری، همان چیزی بود که من اصلاً نداشتم. اما امروز تلاش میکنم با تمام وجود، هر چیزی را که راهنمایم میگوید، بشنوم و به آن عمل کنم. حتی در جزئیات هم این موضوع را تجربه کردهام. برای مثال، من در طول ده ماه سفر، پیراهنم را داخل شلوارم نمیگذاشتم. الان که به آن فکر میکنم، دلیلش را نمیدانم. این منیت خیلی مرا عقب انداخت.
برای من، این تجربه به همین شکل اتفاق افتاد.
مهندس در آموزشهای خود میفرمایند که دوری از ضدارزشها را نمیتوان بهصورت شاخهای و جداگانه انجام داد. مثلاً منِ آرش نمیتوانم بگویم از فردا دیگر دروغ نمیگویم، اما ربا بخورم، رشوه بگیرم و هزار ضدارزش دیگر را انجام بدهم. باید همه این موارد را با هم و بهتدریج تغییر بدهم.
در این مسیر، زمان بسیار مهم است. کنگره به ما آموزش میدهد که برای اینکه هر چیزی به سرانجام برسد و به بار بنشیند، باید زمان را در نظر بگیریم. عجول بودن صفتی است که باعث میشود به نتیجه درست نرسیم. بنابراین، باید در گذر زمان تغییر کنیم.
حالا کنگره برای منِ آرش چگونه این کار را انجام میدهد تا از ضدارزشها دور شوم و در صراط مستقیم قرار بگیرم؟
کنگره مستقیماً با کارهایی که انجام میدهم کاری ندارد، بلکه به سراغ جهانبینی من میرود و شروع به تغییر دادن آن میکند. وقتی جهانبینی من تغییر مثبت پیدا میکند، انگار ریشه درخت اصلاح میشود و بهتدریج میوههای زهرآگین جای خود را به میوههای شیرین میدهند. در نتیجه، میتوان از سایه آن درخت استفاده کرد.
بهمرور زمان، بعد از هفت، هشت یا ده سال حضور در کنگره، به خودم میآیم و متوجه میشوم چه اتفاقی افتاده است. میبینم چرا کمتر فحش میدهم، چرا نسبت به انسانهای اطرافم احساس مسئولیت بیشتری دارم و به آنها کمک میکنم. چرا دیگر بهسادگی از کنار اتفاقات اطرافم عبور نمیکنم و میایستم تا ببینم موضوع چیست.
در واقع، نقطه تحمل من تغییر کرده است. چه تغییری؟ من همان آرشی هستم که بودم، همان جسم را دارم، اما تفکراتم تا حدودی تغییر کرده و روح و خویشتن من نیز دستخوش تغییر شده است.
اتفاقی که پنج سال پیش مرا عصبی و بههمریخته میکرد، امروز ممکن است با این نگاه به آن توجه کنم که شاید خیریتی در آن وجود داشته باشد.
.jpg)
اگر بخواهم یک مثال از تجربه شخصی خودم در همین یکی دو هفته گذشته بزنم، باید به یک معامله اشاره کنم. شغل من خریدوفروش ماشین است و قصد داشتم معاملهای انجام بدهم، اما به هر شکلی که بود، معامله به هم خورد و ماشین را از دست من درآوردند.
اگر این اتفاق قبل از ورودم به کنگره افتاده بود، بهشدت بههم میریختم. اما کنگره به من چه چیزی آموزش داده است؟ اینکه زمان بههمریختگی خودمان را کم کنیم.
من انسان هستم و قطعاً ممکن است بههم بریزم، اما نباید در آن وضعیت باقی بمانم. بعد از چند ساعت که از آن حالت خارج شدم، به این نتیجه رسیدم که شاید خداوند اتفاق بهتری برای من در نظر گرفته است و نباید عجله کنم.
باور کردنش برای خودم هم سخت بود، اما روز بعد، معاملهای بسیار بهتر و اتفاقی مثبتتر از جایی که اصلاً فکرش را نمیکردم و انتظارش را نداشتم، برایم پیش آمد.
هر چیزی در هستی نقطه تحملی دارد و اگر از نقطه تحمل آن عبور کنیم، دچار دگرگونی میشود و از سیستم خودش خارج میشود.
این موضوع در مواجهه ما با انسانهایی هم صدق میکند که از نظر روانی و عصبی ما را تحت فشار قرار میدهند.
قبل از کنگره، خودم این تجربه را زیاد داشتم. افرادی هستند که میدانند چه چیزی به تو بگویند تا ناراحتت کنند و حالت را بد کنند. افرادی که میدانند چه رفتاری با تو داشته باشند تا از ظرفیتت خارج شوی. این مسائل همیشه وجود دارند، اما ما باید دامنه ظرفیت خودمان را گسترش بدهیم و نقطه تحملمان را بالا ببریم.
باز هم تأکید میکنم که این اتفاق با فرمانبرداری از راهنما و فرمانبرداری از آموزشهای کنگره امکانپذیر است. ما با فرمانبرداری میتوانیم در مسیر درست و صراط مستقیم قرار بگیریم و خداوند نیز کمک میکند تا اتفاقات مثبت برایمان رقم بخورد.
به نظر من، این وادی پیامی برای انسانهایی دارد که تازه سفر خود را آغاز کردهاند؛ البته منظور از سفر، صرفاً سفر دوم نیست. منظور انسانهایی است که تازه قدم در این مسیر گذاشتهاند و نیت تغییر کردن دارند.
وقتی کسی از این پلهها وارد کنگره می شود، در جلسات اول، دوم و سوم شرکت میکند و حضور در کنگره را آغاز میکند، یعنی خواستهای برای تغییر کردن دارد. همین موضوع میتواند آغاز یک سفر باشد.
در پایان، میخواهم صحبتهایم را با جملهای از مهندس عزیز، خدا بیامرز، به پایان برسانم. جالب است که امروز چهلم مهندس با سالروز تولد ایشان همزمان شده است و این موضوع برای من بسیار جالب است.
مهندس میفرمایند:
«تردید نکنید کسی که در صراط مستقیم حرکت کند، خداوند قوت و خوراکش را فراهم میکند. وعده خداوند دروغ نیست. ممکن است در مسیر مشکلاتی پیش بیاید، اما در نهایت، پایان داستان خوب و زیبا خواهد شد. »
ممنونم که به صحبتهای من گوش دادید.
ضبط و تایپ: مسافر نوید (لژیون 10)
عکس: مسافر نوید (لژیون 10)
ویرایش و ارسال: (گروه سایت نمایندگی لوئی پاستور)
- تعداد بازدید از این مطلب :
41