English Version
This Site Is Available In English

با آموزش و تمرین، نقطه تحمل شکل می‌گیرد .

با آموزش و تمرین، نقطه تحمل شکل می‌گیرد .

چهاردهمین جلسه از دوره چهل و چهارم کارگاه‌های آموزش خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی صالحی تهرانپارس، به استادی راهنمای محترم مسافر علیرضا ، نگهبانی مسافر محسن و دبیری مسافر مسعود،با دستور جلسه « وادی نهم و تاثیر آن روی من »در روز دوشنبه 25 آبان ماه ۱۴۰۵، ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.


خلاصه سخنان استاد:
به نام قدرت مطلق الله
سلام دوستان، علیرضا هستم، یک مسافر.
خداوند را سپاسگزارم که این فرصت را به من داد تا این جایگاه را تجربه کنم و آموزش بگیرم. درود و رحمت بی‌پایان خداوند بر جناب مهندس که این بستر را فراهم کردند تا ما به اینجا بیاییم، در مکانی امن قرار بگیریم و به خواسته خود، یعنی درمان اعتیاد و در نهایت رسیدن به تعادل، دست پیدا کنیم و آموزش ببینیم.
دستور جلسه امروز وادی نهم و تاثیر آن روی من است.
وادی نهم می‌گوید نقطه تحمل چگونه به وجود می‌آید؛ نیرویی که از کم شروع می‌شود و به درجه بالاتر و بالاتری می‌رسد، نقطه تحمل را به وجود می‌آورد.
نقطه تحمل در تمام سطوح زندگی وجود دارد و به کار ما می‌آید. به نظر من، اولین قدمی که برای رسیدن به تعادل باید برداشته شود، همین موضوع است. برای خود من این‌طور است که وقتی در موضوعی نقطه تحمل ندارم، همیشه به آشوب می‌رسم و از تعادل خارج می‌شوم؛ در نتیجه نمی‌توانم موضوع را به‌درستی درک کنم یا تصمیم درستی بگیرم.
نقطه تحمل هم می‌تواند در جهت منفی باشد و هم در جهت مثبت، این موضوع برای انجام هر عملی اتفاق می‌افتد. یعنی وقتی تصمیمی می‌گیرم، به موضوع یا کاری اعتقاد راسخ پیدا می‌کنم و به آن ایمان می‌آورم و می‌خواهم در آن مسیر حرکت کنم، نباید توقع داشته باشم که این اتفاق یک‌باره برای من بیفتد.
انسان باید در موضوعی که برای آن تصمیم گرفته، آهسته‌آهسته حرکت کند و بحث زمان را در نظر داشته باشد تا نقطه تحمل در او به وجود بیاید.
برای خود من هم همین‌طور بود. زمانی که می‌خواستم مواد مصرف کنم، اوایل فکر می‌کنم شاید یک بار مصرف می‌کردم و تا دو ماه دیگر سراغ مواد نمی‌رفتم؛ چون واقعاً می‌ترسیدم. البته لذت هم داشت. اصولاً موضوعات ضدارزشی لذت‌بخش هستند و به همین دلیل انسان بیشتر جذب آن‌ها می‌شود. وقتی قرار است نقطه تحمل در قسمت ضدارزش‌ها به وجود بیاید، کار خیلی آسان است؛ نه به آموزش پیچیده‌ای نیاز دارد و نه دشوار است. از طرفی چون لذت‌بخش است، انسان بهتر جذب آن می‌شود.
اوایل هر دو ماه یک بار مصرف می‌کردم، اما کم‌کم فاصله‌ها کمتر شد. مثلاً بعد از دو ماه، دوباره مصرف می‌کردم؛ بعد از یک هفته، هفته‌ای یک بار و گاهی هر ده روز یک بار. از طرف دیگر، نقطه تحمل من هم بالا می‌رفت.
یادم می‌آید اوایل که گه‌گاه مواد مصرف می‌کردم، یک بار به کارگاه خیاطی پسرخاله‌ام رفتم. آنجا صحبت مصرف مواد پیش آمد. او به من گفت: «بیا کمی بخور، ببین چه حالی می‌دهد!» من از بلوار ابوذر تا تهران‌پارس آمدم و سه بار تاکسی عوض کردم. ببخشید که این موضوع را می‌گویم، اما در مسیر پیاده می‌شدم، کنار جدول بالا می‌آوردم و دل‌وروده‌ام به هم می‌ریخت. چرا؟ چون نقطه تحملم پایین بود و بدنم به مصرف مواد عادت نداشت. آن ماده‌ای که مصرف کرده بودم باعث شد از تعادل خارج شوم و بدنم برای مثال، تا دیروز مواد مصرف می‌کردم و حالا یک‌دفعه تصمیم بگیرم که از فردا دیگر مواد مصرف نکنم. یا تمام زندگی من بر مبنای دروغ برنامه‌ریزی و ساخته شده باشد و یک‌دفعه تصمیم بگیرم که دیگر نمی‌خواهم دروغ بگویم. این اتفاق یک‌باره نمی‌افتد. به نقطه آشوب می‌رسد.

 

آن زمان نمی‌دانستم نقطه تحمل چیست، اما امروز می‌فهمم که به دلیل پایین بودن نقطه تحملم در برابر مصرف مواد، بدنم چنین واکنشی نشان داده بود. اگر مصرف را ادامه می‌دادم، احتمالاً نقطه تحملم بالاتر می‌رفت. در نهایت این مسیر ادامه پیدا کرد و من به مصرف دائمی رسیدم.
بعد از آن وارد کنگره ۶۰ شدم، صحبت‌های راهنمای تازه‌واردین را گوش کردم، ایمان و اعتقاد پیدا کردم و حرکت کردم. به حرف‌های راهنمایم گوش دادم، قوانین و حرمت‌های کنگره ۶۰ را آموختم و در جهت عکس مسیر گذشته‌ام حرکت کردم. تا آن زمان در دنیای تاریکی مواد بودم، اما تصمیم گرفتم مسیرم را تغییر بدهم و به کنگره ۶۰ بیایم. ذره‌ذره و پله‌پله حرکت کردم و بعد از ده ماه مواد را کنار گذاشتم.
در این مدت که مواد را کنار می‌گذاری، یک‌سری چیزها هم یاد می‌گیری. در کلاس‌ها، جلسات و کارگاه‌های آموزشی شرکت می‌کنی و در همان جهت حرکت می‌کنی. کم‌کم چیزهایی یاد می‌گیری و با الفبای قوانین هستی و آنچه در کنگره ۶۰ گفته می‌شود، آشنا می‌شوی.
در دو ماه اول، خود من این‌طور بودم که مدام به ساعتم نگاه می‌کردم تا ببینم چه زمانی جلسه تمام می‌شود؛ چون درک درستی از صحبت‌هایی که مطرح می‌شد، نداشتم. شاید برای خیلی از تازه‌واردان هم این اتفاق بیفتد که در یکی دو ماه اول حوصله‌شان سر برود. اما باید بنشینند و ادامه بدهند. بعد از یکی دو ماه، برای خود من شرایط به‌گونه‌ای شد که لحظه‌شماری می‌کردم تا ساعت پنج شود و به جلسه بیایم، بنشینم و از آن لذت ببرم.
آهسته‌آهسته این نقطه تحمل در من ایجاد شد و توانستم بعد از ده ماه، بدون مواد به زندگی‌ام ادامه بدهم. سپس در امتحان کمک‌راهنمایی شرکت کردم و قبول شدم و اکنون هم در خدمت شما هستم و همچنان آموزش می‌گیرم.
به نظر من، آموزش گرفتن همیشه ادامه دارد. حتی زمانی که شال کمک‌راهنمایی را دریافت می‌کنی، تازه آموزش‌هایت شروع می‌شود. من احساس می‌کنم آموزش من تازه شروع شده است. وقتی یک تازه‌وارد پیش من می‌آید و راهنمایی‌اش می‌کنم و تجربه خودم را در اختیارش می‌گذارم، خودم هم همراه با او آموزش می‌گیرم.
در پایان کلام اگر بخواهم مثالی بزنم که موضوع کاملاً روشن شود، می‌توانم یک دونده یا وزنه‌بردار را مثال بزنم. وقتی یک وزنه‌بردار روی سکو می‌رود و وزنه دویست‌وپنجاه‌کیلویی را یک‌ضرب بالای سر می‌برد، این‌طور نبوده که از روز اول بتواند چنین کاری انجام دهد. او زیر نظر مربیان مختلف، مربیان بدنسازی و وزنه‌برداری و حتی پزشکان، آموزش می‌بیند. هر روز تمرین و تکرار می‌کند و وزنه را کم‌کم و ذره‌ذره بالا می‌برد تا به جایی می‌رسد که روی سکو می‌رود و وزنه دویست‌وپنجاه‌کیلویی را یک‌ضرب بالای سر می‌برد و قهرمان کشور یا جهان می‌شود.
ممنونم که به صحبت های من گوش دادید.


تایپ و ویرایش: مسافر مهراد لژیون چهارم
عکس:  مسافر مهراد لژیون چهارم
بارگذاری خبر: مسافر مهیار لژیون دوم
مرزبان خبری: مسافر کیانوش
مرزبان کشیک: مسافر کیانوش
آبان ماه ۱۴۰۵
شعبه صالحی (تهرانپارس)

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .