دهمین جلسه از دوره بیست و نهم کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره۶۰، نمایندگی گنجعلیخان کرمان، با استادی مسافر محمدحسین، نگهبانی مسافر ایمان و دبیری مسافر رضا با دستور جلسه "وادی نهم و تأثیر آن روی من "يکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان محمد حسین هستم یک مسافر
خیلی خوشحالم که توانستم امروز در کنگره حضور داشته باشم. از راهنمای عزیزم، آقا مرتضی، تشکر میکنم که به من فرصت دادند این جایگاه را تجربه کنم.
از آقا مجید، راهنمای سیگارم، تشکر میکنم. همچنین از دوست عزیزم، آقا محسن، سپاسگزارم؛ اگر ایشان نبودند، شاید من اصلاً با کنگره آشنا نمیشدم. ایشان تنها کسی بودند که مسیر کنگره را به من نشان دادند و من از این بابت بسیار قدردانشان هستم.

درباره دستور جلسه امروز، یعنی وادی نهم و نقطه تحمل، میخواهم صحبت کنم. در این وادی میخوانیم: «اگر نیرویی که از کم شروع میشود، به درجه بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.»
قبل از اینکه صحبتهایم را ادامه بدهم، میخواهم یک سؤال مطرح کنم: چند بار در زندگی نتوانستهایم خودمان را کنترل کنیم و به نقطه انفجار رسیدهایم؟
برای من این اتفاق بارها افتاده است. نقطه تحمل من در برابر انتقاد و شنیدن حرف مخالف بسیار پایین بود. هر وقت کسی چیزی به من میگفت، بهسرعت عصبانی میشدم. مثلاً مادرم به من میگفت که چرا مواد مصرف میکنی، یا حتی اگر میگفت سبیلهایت را بلند گذاشتهای، یا از روی ظاهر متوجه میشد که سیگار میکشم و لبهایم تغییر رنگ دادهاند، من نمیتوانستم خودم را کنترل کنم.
بلافاصله بحث و دعوا شروع میشد و حرفهای نامناسبی میزدم. همیشه همین اتفاق تکرار میشد. حالا که به گذشته نگاه میکنم، میبینم وقتی نقطه تحمل انسان پایین باشد، خیلی زود عصبانی میشود و ممکن است به بیاحترامی، ناسزاگویی و پرخاشگری روی بیاورد.
بعد از اینکه عصبانیت من فروکش میکرد، با خودم فکر میکردم که شاید حق با من بوده است؛ مثلاً میگفتم تقصیر خودش بود، او شروع کرد، چرا به من آن حرف را زد؟ چرا من باید سکوت میکردم؟ همیشه برای رفتار خودم توجیهی پیدا میکردم و سعی داشتم با این توجیهات، از پذیرش اشتباهم فرار کنم تا فشار و ناراحتی کمتری احساس کنم.
برای فرار از این شرایط و احساسات، به مواد مخدر پناه آوردم. بهمحض اینکه اعصابم به هم میریخت، مواد مصرف میکردم و به محلی که برایم آرامش داشت، میرفتم. گاهی خانه بود و گاهی دامداریام. به آنجا میرفتم و مواد مصرف میکردم. تصور من این بود که تنها راه آرام شدن همین است؛ مصرف میکردم، مینشستم و بیتفاوت به همهچیز میشدم. انگار دیگر هیچچیزی در دنیا برایم اهمیت نداشت.
خدا را شکر که امروز راهنمای عزیزم، آقا مرتضی، را پیدا کردهام. البته نمیگویم دیگر عصبانی نمیشوم، اما نقطه تحملم بالاتر رفته است. مهمتر از آن، یاد گرفتهام هنگام عصبانیت تصمیم نگیرم و با فحاشی و پرخاشگری واکنش نشان ندهم.
برای مثال، چند وقت پیش در مسیر رانندگی، مشکل زیادی داشتم. اگر کسی ناگهان ترمز میکرد یا بوق میزد، هر حرفی که به ذهنم میرسید، به زبان میآوردم. اما مدتی است که روی خودم کار کردهام. چند وقت پیش دخترم کنارم نشسته بود. ماشینی ناگهان جلوی من پیچید و من هم واکنش نشان دادم. دخترم گفت: «بابا، چه خبر بود؟» من گفتم: «هیچی، یاد این افتادم که من به کنگره آمدم و آدم شدم!»
واقعاً چه تفاوتی داشت اگر من به کنگره نمیآمدم و آموزش نمیگرفتم؟ اگر فقط مواد را کنار میگذاشتم و ترک میکردم، اما روی رفتار و اخلاق خودم کار نمیکردم، چه اتفاقی میافتاد؟
به نظر من، اگر فقط مصرف مواد را قطع کنیم، اما آموزشهای کنگره را کاربردی نکنیم، تغییر اساسی در ما ایجاد نمیشود. ممکن است مصرفکننده نباشیم، اما همچنان همان انسان قبلی باشیم؛ همان کسی که زود عصبانی میشود، فحاشی میکند و نمیتواند خودش را کنترل کند. بنابراین درمان فقط قطع مصرف نیست، بلکه تغییر در رفتار و نگرش انسان نیز اهمیت دارد.
من برای خودم سه تمرین در نظر گرفتم تا بتوانم نقطه تحملم را بالا ببرم.
اولین تمرین، مکث کردن است.
یعنی وقتی اتفاقی میافتد که باعث عصبانیت من میشود، قبل از هر واکنشی کمی صبر کنم و چند نفس عمیق بکشم. به قول آقای مهندس، به خودم یک فرصت بدهم و بلافاصله واکنش نشان ندهم.
برای مثال، چند وقت پیش با شریکم به مشکلی برخورد کردیم. ایشان موضوعی را مطرح کردند که باعث شد خیلی عصبانی شوم. گوشی را برداشتم تا به ایشان زنگ بزنم و صحبت کنم، اما بعد به خودم گفتم: صبر کن، فعلاً زنگ نزن.
تصمیم گرفتم بهجای تماس، پیام بدهم. پیام را نوشتم؛ پیام طولانیای بود و تمام حرفهایی را که در ذهنم داشتم، داخل آن آورده بودم. اما دوباره با خودم گفتم فعلاً آن را نفرست با خودم گفتم شاید بهتر باشد صبح آن را ارسال کنم. صبح که شد، دیگر آن عصبانیت و هیجان اولیه را نداشتم و حتی موضوع از ذهنم رفته بود. این همان نتیجه مکث کردن و فرصت دادن به خودم بود.
دومین تمرین، پذیرش است.
باید بپذیرم که من نمیتوانم همهچیز و همهکس را کنترل کنم. نمیتوانم مراقب حرف زدن همه انسانها باشم و تعیین کنم چه کسی چه چیزی بگوید یا نگوید. نمیتوانم همه را به کنگره بیاورم و همه را نجات بدهم.
از میان صد هزار نفر، ممکن است یک نفر مسیرش باز شود و به کنگره بیاید. پس قرار نیست همه بتوانند این مسیر را طی کنند.
من در اوایل ورودم به کنگره، خیلی تلاش میکردم دیگران را هم با خودم بیاورم. هرکسی را میدیدم، میگفتم اینجا جای خوبی است، بیا و از این آموزشها استفاده کن.
یک روز فردی را دیدم که حال بسیار نامساعدی داشت. او را از بیمارستان بهشتی آورده بودند و شرایط خوبی نداشت. دوستان برای کمک به او تلاش میکردند. یکی از دوستان هم با او صحبت کرده بودند.
در نهایت به من گفتند: «اول به فکر خودت باش و درمان خودت را کامل کن؛ بعد میتوانی به دیگران هم کمک کنی.»
من هم به این نتیجه رسیدم که نمیتوانم همه انسانها را نجات بدهم. ابتدا باید خودم مسیر درمان را بهدرستی طی کنم.
سومین تمرین، تسلیم شدن و پذیرش نیاز به کمک است.
باید بپذیرم که نمیتوانم بهتنهایی و با زور به نتیجه برسم. باید قبول کنم که برای رهایی به کمک راهنما نیاز دارم و نمیتوانم این مسیر را بهتنهایی طی کنم.
برای رسیدن به این هدف باید فرمانبردار باشم. اگر به کنگره بیایم و راهنما به من مسیری را نشان بدهد، اما من بخواهم مطابق میل خودم عمل کنم، نمیتوانم به نتیجه مطلوب برسم.
مثلاً اگر راهنمایم به من بگوید از یک سیسی به هشت دهم سیسی بروم، باید طبق دستور عمل کنم، نه اینکه تصمیم بگیرم خودم مقدار دیگری را انتخاب کنم.
به قول آقای مهندس دژاکام، هر جایگاه و مقامی که داریم، باید آن را پشت در کنگره بگذاریم و با ذهنی آماده برای آموزش وارد شویم. اگر کسی پزشک یا مدیر باشد، این جایگاهها نباید مانع آموزش گرفتن او شوند. اگر علم و دانش ما برای درمان اعتیاد کافی بود، اصلاً گرفتار اعتیاد نمیشدیم.
بنابراین وقتی وارد کنگره میشویم، باید تمام پیشفرضها و جایگاههای بیرونی خود را کنار بگذاریم و فرمانبردار باشیم. این همان مسیری است که میتواند ما را به رهایی برساند.
در پایان صحبتهایم، میخواهم به نکتهای اشاره کنم.
روزی یک مهندس بزرگوار به نام آقای مهندس دژاکام، نقطه تحملش را در برابر من بالا برد. ایشان با وجود اینکه حال من خوب نبود، مرا پذیرفتند، به من آموزش دادند و اجازه دادند این مسیر را طی کنم.
شاید در طول مسیر آموزش، رفتار یا حرفی از من سر زده باشد که مناسب نبوده، اما ایشان و کسانی که در این مسیر بودند، مرا تحمل کردند و فرصت دادند تا آموزش بگیرم و تغییر کنم.
امیدوارم من هم بتوانم روزی همینطور رفتار کنم و به فرد دیگری کمک کنم تا مسیر رهایی را پیدا کند.
از همه شما تشکر میکنم که به صحبتهای من گوش دادید.
رهایی مواد با راهنماDst مسافر رضا


تایپ و ویرایش:مسافر امین لژیون یکم
عکس و بارگزاری:مرزبان خبری مسافر محمد
مسافران نمایندگی گنجعلی خان
- تعداد بازدید از این مطلب :
95