English Version
This Site Is Available In English

آنچه امروز تکرار می‌کنیم، فردای ما را می‌سازد

آنچه امروز تکرار می‌کنیم، فردای ما را می‌سازد

 

"به نام خدا"

هفتمین جلسه از دور پنجاهم کارگاه‌های آموزشی کنگره۶۰، نمایندگی عمان‌سامانی (شهرکرد)، به استادی راهنمای محترم مسافر وحید، نگهبانی مسافر سجاد و دبیری مسافر مسیح، با دستور جلسه« وادی نهم و تاثیر آن روی من » روز یک‌شنبه ۲۴ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد؛

سلام دوستان، وحید هستم یک مسافر.

خداوند را شاکرم که بار دیگر توفیق حضور در این جمع صمیمی و ارزشمند را نصیب ما کرد تا در کنار یکدیگر از آموزش‌ها بهره‌مند شویم؛ چراکه برخورداری از نعمت‌های الهی موهبتی بزرگ است و شکرگزاری و قدردانی از این نعمت‌ها،یکی از مهم‌ترین وظایف انسان به شمار می‌رود. 

 

موضوع وادی نهم از کتاب چهارده وادی با این عنوان مطرح می‌شود: «وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا می‌کند.»

این قانون در کتاب شصت درجه نیز به‌عنوان قانون دهم مطرح شده است و یکی از مهم‌ترین قوانین حاکم بر طبیعت و جهان هستی محسوب می‌شود. انسان برای دستیابی به رشد و تکامل، ناگزیر است از قوانین طبیعت الگوبرداری کند؛ زیرا طبیعت همواره مسیر رشد را به‌صورت تدریجی و پله‌پله طی می‌کند.

اگر به تغییر فصل‌ها توجه کنیم، درمی‌یابیم که هیچ‌گاه بهار، تابستان، پاییز یا زمستان به‌صورت ناگهانی آغاز نمی‌شوند. برای مثال، با گذشت روزها از آغاز سال، به‌تدریج هوا گرم‌تر می‌شود تا سرانجام به فصل تابستان می‌رسیم. درخت نیز برای به ثمر رساندن میوه، یک‌شبه به محصول نمی‌رسد؛ ابتدا جوانه می‌زند، سپس شکوفه می‌دهد و در ادامه، میوه به‌تدریج شکل می‌گیرد و رشد می‌کند. بنابراین، یکی از اساسی‌ترین قوانین طبیعت، حرکت تدریجی و رسیدن از مرحله‌ای به مرحله بالاتر است.

اگر انسان بتواند این قانون را در زندگی خود به کار بگیرد و از طبیعت الگو بپذیرد، بهتر می‌تواند مسیر رشد و تکامل را طی کند و با قوانین حاکم بر جهان هستی هماهنگ شود.

در ابتدای وادی نهم آمده است که این پیام برای کسانی است که به دنیای تازه‌ای قدم نهاده‌اند. منظور از این دنیای تازه می‌تواند هر مرحله جدیدی از زندگی انسان باشد؛ چراکه قانون نقطه تحمل تنها به مسیرهای مثبت اختصاص ندارد و نیروهای منفی نیز از همین قانون استفاده می‌کنند.

برای مثال، هیچ‌کس در نخستین روز مصرف مواد مخدر، یک‌باره به مرحله وابستگی و اعتیاد نمی‌رسد. این مسیر به‌تدریج شکل می‌گیرد و انسان پله‌پله در آن پیش می‌رود. بنابراین، همان‌گونه که نیروهای منفی می‌توانند با استفاده از قانون نقطه تحمل، انسان را به سمت تخریب سوق دهند، نیروهای مثبت نیز می‌توانند با آموزش، آگاهی و حرکت تدریجی، زمینه‌ساز رشد و تعالی او شوند.

در این مسیر، نیروهای به‌ظاهر تخریبی نیز می‌توانند در نهایت زمینه‌ساز کسب تجربه و رسیدن به آگاهی باشند. تجربه شخصی من این است که اگر با مسئله اعتیاد مواجه نمی‌شدم و مسیر آموزش و رهایی از آن را تجربه نمی‌کردم، شاید هرگز با چنین عمقی از آموزش‌های زندگی و شناخت مسیر درست آشنا نمی‌شدم.

یکی از شروط ورود به وادی نهم، عبور از وادی هشتم است. انسان ابتدا باید حرکت را آغاز کند و برای حرکت صحیح، به تفکر و تعیین هدف نیاز دارد. زمانی که با تفکر، هدف خود را مشخص کرد و مسیر رسیدن به آن را شناخت، می‌تواند حرکت خود را آغاز کند و در ادامه وارد مرحله‌ای شود که قانون نقطه تحمل را به‌درستی درک و تجربه کند.

در تجربه شخصی خودم، پیش از ورود به این مسیر، انسانی بسیار خشمگین و آکنده از کینه، نفرت و ناراحتی بودم. به‌مرور دریافتم که برای رسیدن به تغییر واقعی، باید رفتارهای ضد ارزشی را در وجود خود شناسایی کنم و برای اصلاح آن‌ها قدم بردارم.

نمی‌توان انتظار داشت که انسان برخی رفتارهای نادرست را کنار بگذارد، اما همچنان به رفتارهای ضد ارزشی دیگر پایبند باشد. برای مثال، نمی‌توان گفت دروغ نمی‌گویم، اما حق دیگران را ضایع می‌کنم؛ یا کم‌فروشی می‌کنم، اما دروغ نمی‌گویم. مسیر ارزش‌ها، مسیری یکپارچه است و انسان برای قرار گرفتن در صراط مستقیم باید به‌تدریج در تمام ابعاد وجودی خود تغییر ایجاد کند.

از نگاه من، ورود به کنگره و قرار گرفتن در مسیر آموزش، فرصتی برای آغاز این تحول است. فردی که در سفر اول قرار دارد، باید تلاش کند سفر خود را به‌درستی انجام دهد و هم‌زمان بر روی رفتارها و ویژگی‌های شخصیتی خود کار کند. با ادامه این مسیر و ورود به سفر دوم نیز لازم است همچنان به اصلاح صفات و کنار گذاشتن رفتارهای ضد ارزشی توجه داشته باشد. این حرکت تدریجی باعث می‌شود انسان همانند طبیعت رشد کند و به جایگاهی شایسته‌تر در جهان هستی برسد.

در ادامه این مسیر، وظایفی همچون آموزش گرفتن و خدمت کردن نیز برای انسان معنا و جایگاه روشن‌تری پیدا می‌کند.

نکته مهم دیگری که در وادی نهم به آن اشاره شده، ضرورت عبور از مرحله سخن و رسیدن به مرحله عمل است. صرف صحبت کردن درباره خوبی‌ها و ارزش‌ها کافی نیست؛ بلکه باید آنچه را آموخته‌ایم، در رفتار و زندگی روزمره خود به اجرا درآوریم.

اگر ادعا می‌کنیم کینه و نفرت را کنار گذاشته‌ایم، باید در رفتار و عملکرد خود نیز نشانه‌های این تغییر را مشاهده کنیم. ممکن است فردی یک، دو یا حتی چند سال در کنگره حضور داشته باشد و در جلسات آموزشی شرکت کند، اما اگر در عمل برای تغییر درونی خود تلاش نکند، صرف حضور در جلسات و مکان‌های مقدس به‌تنهایی موجب رشد و پیشرفت او نخواهد شد.

از نظر من، یکی از مهم‌ترین پیام‌های وادی نهم، استمرار و تکرار است. نظم و ترتیب در زندگی زمانی به نتیجه می‌رسد که رفتارهای درست را به‌صورت مداوم تکرار کنیم. اگر کاری نیک را آموختیم، باید آن را به عادتی پایدار تبدیل کنیم. موفقیت در بسیاری از امور، نتیجه همین استمرار و برداشتن قدم‌های کوچک اما پیوسته است.

برای درک بهتر این موضوع می‌توان به مثال مطرح‌شده در وادی توجه کرد: ممکن است انسان از نظر توانایی بالقوه، ظرفیت دویدن صد کیلومتر را داشته باشد، اما آیا می‌تواند از همان روز نخست این مسافت را طی کند؟ قطعاً خیر. او باید از مسافت‌های کوتاه آغاز کند، ابتدا صد متر بدود و سپس به‌تدریج توان و ظرفیت خود را افزایش دهد تا سرانجام به نقطه‌ای برسد که بتواند مسافت‌های طولانی‌تر را طی کند.

این مثال به‌خوبی نشان می‌دهد که افزایش نقطه تحمل، نیازمند زمان، تمرین، آموزش و استمرار است. هیچ تغییر ماندگاری بدون طی کردن مراحل لازم به دست نمی‌آید.

همچنین در این وادی به نقش نیروهای منفی اشاره می‌شود. نیروهایی که در ابتدا ممکن است به‌صورت تخریبگر ظاهر شوند، اما اگر انسان با آموزش و آگاهی، شیوه مواجهه صحیح با آن‌ها را بیاموزد، می‌تواند از تجربه‌های حاصل از این مسیر برای شناخت بهتر خود و حرکت در جهت ارزش‌ها استفاده کند.

در پایان وادی نهم، به مفهوم ارزشمند «جوانمردی»اشاره شده است؛ مفهومی که مجموعه‌ای از صفات نیک انسانی همچون شرافت، صداقت، گذشت و ایثار را در بر می‌گیرد. این ویژگی‌ها باید به‌تدریج در وجود انسان شکل بگیرند و با تمرین و استمرار، به بخشی از شخصیت او تبدیل شوند.

در این مسیر، پیام نیکویی که در وادی مطرح می‌شود، یادآور این حقیقت است که انسان باید بذر خوبی‌ها را در وجود خود بکارد تا در گذر زمان به درختی تنومند تبدیل شوند. درخت، میوه‌های خود را برای خویش نگه نمی‌دارد، بلکه دیگران نیز از ثمره و سایه آن بهره‌مند می‌شوند. انسان نیز زمانی به جایگاه واقعی خود نزدیک می‌شود که آموخته‌ها، تجربیات و نیکی‌هایش را در اختیار دیگران قرار دهد و در مسیر خدمت به همنوعان گام بردارد.

امیدوارم همه ما بتوانیم از نقطه سخن به نقطه عمل حرکت کنیم و با نگاهی صادقانه به درون خود، نقاط ضعف و صفات نامطلوبی همچون حقارت، کینه و نفرت را شناسایی کرده و برای اصلاح آن‌ها تلاش کنیم. حضور یک‌ساله، دوساله یا چندساله در کنگره زمانی ارزشمند و اثربخش خواهد بود که با تغییر واقعی در رفتار و شخصیت ما همراه باشد.

باشد که با بهره‌گیری از آموزش‌های کنگره، استمرار در عمل، تقویت صفات نیک انسانی و حرکت در مسیر ارزش‌ها، بتوانیم به انسانی شایسته‌تر تبدیل شویم؛ انسانی که همواره در پی آموزش، خدمت و بخشیدن ثمره آموخته‌های خویش به دیگران است.

در پایان، از مشارکت و همراهی اعضای محترم تشکر می‌کنم و امیدوارم همگی در مسیر تبدیل آموخته‌ها به عمل، موفق و سربلند باشیم.

عکس: مسافر محسن لژیون دوم 

نگارش: مسافر فرشید لژیون دوازدهم 

ویرایش و ارسال: مسافر حامد لژیون بیست‌ویکم

با احترام گروه سایت و مرزبان خبری نمایندگی عمان سامانی شهرکرد مسافر حسین 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .