وقتی به وادی نهم فکر میکنم، به این نتیجه میرسم که یکی از مهمترین آموزشهایی که این وادی به من داد، شناختن خودم و شناختن نقطه تحمل نسبت به خودم است.وادی نهم میگوید: وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.
شاید در گذشته فکر میکردم نقطه تحمل یعنی فقط تحمل کردن شرایط سخت؛ اما امروز با آموزشهای کنگره ۶۰ متوجه شدم که نقطه تحمل یعنی، من بتوانم در شرایط مختلف زندگی، آگاهانه رفتار کنم و اجازه ندهم هر اتفاقی آرامش و تعادل من را به هم بریزد.
من قبل از ورود به کنگره، خیلی وقتها تصور میکردم مشکل از دیگران است. اگر کسی حرفی میزد، ناراحت میشدم؛ اگر اتفاقی برخلاف میلم میافتاد، به هم میریختم و گاهی ساعتها ذهنم درگیر یک موضوع کوچک میشد. امّا امروز متوجه شدهام که من بیشتر از اینکه به تغییر دیگران نیاز داشته باشم، به تغییر خودم نیاز دارم.
یکی از زیباترین قسمتهای این وادی برای من این است که به من میآموزد، هیچ تغییری یکشبه اتفاق نمیافتد. همانطور که نمیتوان انتظار داشت یک دانه را امروز بکاریم و فردا یک درخت تنومند تحویل بگیریم، من هم نمیتوانم انتظار داشته باشم تمام ضعفها، ناراحتیها، ترسها و رفتارهای گذشتهام یکشبه از بین بروند.
من باید به خودم فرصت آموزش دهم، تمرین کنم و قدمبهقدم حرکت کنم. گاهی فکر میکنم چقدر خوب است که انسان قبل از اینکه از دیگران انتظار صبر و تحمل داشته باشد، کمی به خودش نگاه کند و ببیند خودش چقدر در برابر مشکلات زندگی صبور است.
وادی نهم به من یاد داد، که نقطه تحمل فقط در مسیر مثبت بالا نمیرود؛ اگر مراقب نباشم، ممکن است به رفتارهای نادرست هم عادت کنم و چیزی که روزی برایم غیرقابلقبول بوده، بهتدریج برایم عادی شود. پس باید مراقب افکار، رفتار و انتخابهایم باشم.
من به عنوان یک همسفر یاد گرفتم که در مسیر درمان و تغییر، قرار نیست فقط منتظر تغییر مسافر باشم. من هم باید سفر خودم را داشته باشم؛ روی افکارم، احساساتم، صبرم و نگاهم به زندگی کار کنم.
گاهی بزرگترین پیروزی من این نیست که دیگران تغییر کنند؛ بلکه این است که در شرایطی که قبلاً عصبانی میشدم، امروز آرامتر باشم؛ جایی که قبلاً ناامید میشدم، امروز امیدوار باشم و جایی که قبلاً زود تسلیم میشدم را با آگاهی و صبر ادامه دهم.
به نظر من، بالا بردن نقطه تحمل یعنی من هر روز با نسخه دیروز خودم مقایسه شوم، نه با دیگران. امروز دوست دارم به خودم یادآوری کنم که قرار نیست کامل باشم، اما میتوانم هر روز یک قدم به سمت بهتر شدن بردارم.
در پایان، آرزو میکنم بتوانم با آموزش گرفتن و حرکت تدریجی، نقطه تحمل خودم را در مسیر ارزشها بالا برده و روزی برسد که وقتی به گذشته خودم نگاه میکنم، از دیدن تغییراتم احساس رضایت و آرامش داشته و بدانم که استاد مهندس حسین دژاکام هم امروز در بعدی دیگر ناظر بر افکار و کارهای من می باشد و من باید ادامه دهنده مسیر راه ایشان باشم.
نویسنده:همسفر مینا رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون سردار)
رابط خبری و عکاس:همسفر فرزانه رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون سردار)
ارسال:همسفر زهرا (خ)رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون سردار)نگهبان سایت
نمایندگی همسفران زاهدان
- تعداد بازدید از این مطلب :
75