روزی را به یاد دارم که برای اولین بار وارد شعبه وحید شدم. آنقدر از نظر روحی آشفته و پریشان بودم که نه چشمهایم جایی را میدید و نه گوشهایم صدایی را میشنید. تنها دلخوشیام خواهرم بود که در شعبه وحید مشغول آموزش و خدمت بود. خانمهایی با شال زرد به استقبالم آمدند و مرا در آغوش گرفتند. پس از پایان جلسه، مرا نزد راهنمایی بردند که شال سبز بر گردن داشت. او نیز با مهربانی برایم توضیح داد که برای رسیدن به حال خوب باید تلاش کنم و در ابتدای این مسیر، راهنمایی انتخاب کنم؛ انتخابی که باید بر اساس حس خودم باشد، نه با کمک و نظر دیگران. من باید در میان تمام آشفتگیها، اضطرابها و استرسهای زندگی، روی صندلی مینشستم و با خود واقعیام روبهرو میشدم؛ باید با گرفتن آموزشها، خرابیهای درونم را یکی پس از دیگری از لایههای زیرین صور پنهانم پیدا میکردم و به دنبال اصلاح آنها میرفتم. سرانجام نوبت به انتخاب راهنما رسید. با خودم گفتم: وای خدای من! مگر از آن همه آشفتگی، حسی سالم برایم باقی مانده بود که بتوانم راهنمایم را انتخاب کنم؟ با نگاه کردن به راهنماهای شال نارنجی، توانستم راهنمای خوبم، خانم مریم، را انتخاب کنم. احساس کردم باید به آغوش او پناه ببرم و نگاهم و گوشم همیشه به راهنماییهای ایشان باشد تا شاید بتوانم با کمک او از آن حال خراب رهایی پیدا کنم.
البته ناگفته نماند که تا مدتها نه درست میدیدم و نه چیزی میشنیدم و مرتب با خودم میگفتم: پس چه زمانی حال من خوب میشود؟ سرانجام با تمام تلاش و پشتکاری که داشتم، چهل سیدی خود را به پایان رساندم و به همراه راهنمای خوبم نزد آقای مهندس رفتیم. پس از مدتی، تازه احساس میکردم که حسهایم ذرهذره در حال باز شدن هستند. خدا را شکر میکردم که میدیدم مشکلاتم نیز روزبهروز کمتر میشوند. راهنمایم همیشه میگفت: اگر میخواهی به حال خوش برسی، باید مرتب سیدی بنویسی و خدمت کنی. با خودم میگفتم: من که هنوز حالم خوب نشده است، چگونه میتوانم به دیگران خدمت کنم؟ غافل از اینکه درست در بطن خدمت است که حال انسان رو به بهبودی میرود. اولین خدمتم را در آبدارخانه آغاز کردم و پس از آن، مسئولیت دبیری را بر عهده گرفتم. به لطف خداوند و با تلاش خودم و کمک دوستانم، خدمت نگهبانی را نیز به پایان رساندم. آن روزها بود که مفهوم وادی نهم و بالا بردن نقطه تحمل را بهتر درک کردم؛ اینکه وقتی نیرویی از نقطهای کوچک آغاز میشود و بهتدریج به درجات بالاتر میرسد، نقطه تحمل نیز در انسان شکل میگیرد و افزایش مییابد. من هم باید قدمبهقدم ظرفیت وجودی خودم را بالا میبردم؛ چراکه هیچ تغییر بزرگی یکشبه اتفاق نمیافتد و برای رسیدن به آرامش، باید حرکت و تلاش را از قدمهای کوچک آغاز کرد. بهتدریج فهمیدم که خدمتکردن، آموزش گرفتن و روبهرو شدن با مشکلات، به من کمک میکند تا از درون و بیرون به تعادل و آرامش بیشتری برسم. اکنون بهتر میدانم که خدمت تنها کمک به دیگران نیست، بلکه فرصتی برای شناخت بیشتر خود و اصلاح کاستیهای درونی است.
امیدوارم بتوانم خدمتگزار خوبی باشم؛ چراکه هرچه بیشتر در مسیر خدمت و آموزش قدم برداریم، به همان اندازه فرصت بیشتری برای تجربه حال خوش خواهیم داشت. در پایان، از آقای مهندس تشکر و قدردانی میکنم؛ کسی که اگرچه امروز از نظر فیزیکی در میان ما حضور ندارند، اما حضورشان در مسیر آموزش و رهایی انسانها همچنان جاری است و از ثمره تلاشهای ایشان، شاهد رهایی و تغییر زندگی انسانهای بسیاری هستیم. همچنین از دکتر امین بزرگوار سپاسگزارم که با بیان سیدیهای ارزشمند جهانبینی، به من همسفر کمک کردند تا با خود واقعیام روبهرو شوم، توقعات و مقصر دانستن دیگران را کنار بگذارم و بفهمم که ریشه بسیاری از مشکلات را باید ابتدا در درون خود جستوجو کنم. از راهنمای خوبم، خانم اعظم، نیز صمیمانه تشکر میکنم که هنگام ورودم به لژیون، مرا با آغوشی گرم پذیرفتند و با راهنماییهایشان در ادامه این مسیر همراه من بودند. امیدوارم بتوانم رهروی خوبی در این مسیر باشم و آنچه را آموختهام، در زندگی خود به کار بگیرم.
رابط خبری و نویسنده: همسفر خدیجه رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون سوم)
عکاس: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون پنجم)
ویرایش و ارسال: همسفر خدیجه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون ششم) دبیر اول سایت
همسفران نمایندگی وحید
- تعداد بازدید از این مطلب :
88