جلسه دوازدهم از دوره نهم کارگاههای آموزشی خصوصی همسفران کنگره۶۰ نمایندگی بروجرد به استادی همسفر سارا، نگهبانی همسفر معصومه و دبیری همسفر فاطمه با دستور جلسه «وادی نهم (نیرویی که از کم شروع شود وبه درجه بالا و بالاتری برسد نقطه تحمل پیدا میکند.) و تاثیر آن روی من»روز یکشنبه ۲۴ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
با تشکر از خانم معصومه عزیز، نگهبان جلسه، که اجازه دادند امروز در این جایگاه حضور داشته باشم. بسیار خوشحالم که خداوند این فرصت را فراهم کرد تا در این بستر مقدس، آموزش بگیرم. از راهنمای عزیزم، خانم معصومه، و راهنمای تغذیهام، خانم فاطمه، بینهایت سپاسگزارم؛ چراکه اگر امروز توانایی شناخت داشتهها و نداشتههایم را دارم، مدیون حضور و آموزشهای این عزیزان، خانواده محترم آقای دژاکام و کنگره۶۰ هستم.
از آقای دژاکام و خانواده محترم ایشان بابت فراهم کردن این بستر ارزشمند، صمیمانه قدردانی میکنم. همچنین، از تجربه اعتیاد ممنونم؛ چراکه با وجود تمام سختیها، مرا به این بهشت آموزشی و آگاهی رساند تا هر روز قدمی به سوی آرامش و حال خوب بردارم.
در ادامه، میخواهم از آقای مهندس و خانواده ایشان یاد کنم که با محبت خود، ما را همچون خانواده خود پذیرفتند. امیدوارم با رفتار، گفتار و کردارمان، رهجویی باشیم که شایسته سپاسگزاری از ایشان باشد تا بتوانیم آن بذر عشق، محبت و آگاهی را که در دلهای ما کاشتند، با مسیر درست زندگیمان به جوانههایی تبدیل کنیم که در ادامه، به درختانی تنومند بدل شوند.
برای من، وادی نهم، وادی رسیدن به خود و شناخت تواناییهای نهفته در وجودم است. پیش از کنگره۶۰، اگر با مفهوم «نقطه تحمل» آشنا بودم، آن را پدیدهای ثابت میدانستم و فکر میکردم برخی افراد ذاتاً تحمل بالایی دارند و برخی دیگر کمتر؛ اما در کنگره۶۰ آموختم که نقطه تحمل، نقطهای است که میتواند بهراحتی بالا و پایین شود. آموختم که بالا بردن نقطه تحمل در مسائل مثبت، نیازمند آموزش، تمرین و زمان است.
در گذشته، وقتی حال خراب مسافرم را میدیدم، تمام توان و انرژیام را صرف تغییر دادن او میکردم؛ اما وادی نهم به من آموخت که تغییر را باید از خودم شروع کنم. آموختم که من مسئول درمان، رشد و تعادل مسافرم نیستم؛ بلکه باید با بالا بردن ظرفیت و نقطه تحمل خودم، اجازه دهم او مسیر خودش را طی کند. اگر پیش از این با کلام و دلسوزیهای اشتباه، یا تجسسهایی که نامش را عشق میگذاشتم، مسافرم را به آستانه آشوب میرساندم، اکنون میدانم که باید بر خودم تمرکز کنم.
تغییرات یکشبه اتفاق نمیافتند. اگر عادتهایی مثل غیبت، قضاوت یا تجسس داریم، باید بدانیم که اینها نباید یکباره حذف شوند؛ بلکه باید با گذشت زمان، ذرهذره آنها را اصلاح کنیم. با تمرین و یادگیری، میتوانیم ظرفیت و نقطه تحمل خود را بالا ببریم.
همانطور که شنیدم، هیچ درمانی، اعم از اعتیاد، سیگار و اضافهوزن، بهصورت اجباری رخ نمیدهد. من در مسیر درمان تغذیه خود شاهد این موضوع بودم؛ وقتی ناامید میشوم، توانایی کنترل خودم را از دست میدهم. امروز میدانم که استمرار و حضور من در این بستر، همان وادی نهم است. درست مانند قطرههای آبی که با نرمی و تکرار، سنگ را سوراخ میکنند، من هم با آموزش درست، تمرین و گوشبهفرمان بودن، مسیر رسیدن به تعادل و آرامش را هموار خواهم کرد.
امیدوارم رهجوهای خوبی برای کنگره۶۰ باشیم و فراموش نکنیم که هدف ما، رسیدن به تعادل در خودمان است. من ایمان دارم وقتی حال خودمان خوب باشد، حال مسافرمان نیز خوب خواهد بود. آرزوی لحظاتی سرشار از آرامش برای همه شما عزیزان را دارم.

مرزبان کشیک: همسفر پریسا
تایپیست: همسفر طاهره رهجوی راهنما همسفر معصومه(لژیون اول)
عکاس: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر ناهید(لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر پریسا
همسفران نمایندگی بروجرد
- تعداد بازدید از این مطلب :
127