English Version
This Site Is Available In English

وادی نهم دریچه‌ای بسیار مهم برای شناخت خود، افزایش ظرفیت و حرکت به سوی تعادل است

وادی نهم دریچه‌ای بسیار مهم برای شناخت خود، افزایش ظرفیت و حرکت به سوی تعادل است

دهمین جلسه از دوره سی و سوم سری  کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره 60 نمایندگی عطار نیشابوری ویژه مسافران در روزهای یکشنبه با استادی: ایجنت محترم مسافر سعید  و نگهبانی : مسافر حسن و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه<<وادی نهم و تاثیر آن روی من>>  در تاریخ : 24 آبان ماه1405 ساعت 17 آغاز بکار کرد.


خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان سعید هستم، یک مسافر.
خدا را شاکرم که بار دیگر توفیق حضور در این جایگاه نصیب من شد تا در کنار شما عزیزان، از آموزش‌های کنگره ۶۰ بهره‌مند شوم. امیدوارم حال دل همه شما خوب باشد و بتوانیم با آرامش، آگاهی و تمرکز، در مسیر حق و حقیقت حرکت کنیم و بهترین شرایط را برای خود و خانواده‌هایمان رقم بزنیم.
همان‌طور که می‌دانیم، چهارده وادی در کنگره ۶۰ مشخص شده است؛ وادی‌هایی که قوانین صحیح زندگی کردن، بهتر زیستن و خودشناسی را به ما آموزش می‌دهند. اگر منِ مسافر به این شناخت برسم که دستور جلسات، صرفاً موضوعاتی برای سخن گفتن نیستند، بلکه مستقیماً با درمان من ارتباط دارند و مکمل درمان من هستند، آن‌گاه بهتر می‌توانم در این مسیر حرکت کنم. در این صورت، از بلاتکلیفی خارج می‌شوم و جایگاه خود را بهتر می‌شناسم و می‌فهمم برای چه در این مسیر قرار گرفته‌ام.
دستور جلسه این هفته، وادی نهم است؛ «نیرویی که از درجه پایین شروع می‌شود و به درجات بالاتر و بالاتر می‌رسد.» برای درک بهتر این وادی، اگر نگاهی کوتاه به وادی‌های پیشین داشته باشیم، می‌بینیم که وادی‌های اول تا چهارم بیشتر بر پایه تفکر بنا شده‌اند. وادی پنجم به ما می‌گوید که باید ساختارهای ذهنی و فکری خود را به مرحله عمل برسانیم. وادی ششم از فرمان عقل سخن می‌گوید، وادی هفتم به کشف حقیقت اشاره دارد و وادی هشتم نیز بیان می‌کند که با حرکت، راه نمایان می‌شود.
در وادی هشتم، یک نکته بسیار عمیق مطرح می‌شود و آن این است که انسان باید وارد عمل شود تا مشخص گردد تا چه اندازه بر عهد و پیمان خود استوار است. همچنین هشدار داده می‌شود که دشمن آشکار انسان، شیطان است و طبیعی است که هرچه انسان بیشتر در مسیر رشد و تعالی قرار بگیرد، موانع بیشتری نیز بر سر راه او قرار گیرد. بنابراین اگر قرار است در مسیر صراط مستقیم حرکت کنیم، باید هم آگاه باشیم و هم استقامت داشته باشیم.
مفهوم وادی
این وادی برای کسانی است که می‌خواهند به دنیای تازه قدم بگذارند. منظور از دنیای تازه، صرفاً کشف یک جهان بیرونی نیست؛ بلکه ساختن جهانی نو در درون خویش است. منِ مسافر که وارد کنگره ۶۰ شده‌ام، در حقیقت تصمیم گرفته‌ام زندگی جدیدی برای خود بسازم. اگر چنین تصمیمی دارم، باید از مرحله سخن عبور کنم و به مرحله عمل برسم.
با سخن گفتن صرف، اتفاقی در زندگی انسان رخ نمی‌دهد. آنچه تعیین‌کننده است، عمل به دانسته‌هاست. اگر قرار است من به درمان برسم، باید در جلسات منظم حضور داشته باشم، فرمان‌بردار راهنما باشم و آموزش‌ها را به‌کار ببندم. راهنما علم کنگره ۶۰ را به من منتقل می‌کند و اگر من این علم را در زندگی خود اجرا کنم، نتیجه آن را در درمان و در تغییر کیفیت زندگی‌ام خواهم دید.
یکی از مهم‌ترین مباحثی که در این وادی به آن اشاره می‌شود، موضوع نقطه تحمل است. انسان‌ها از نظر ظرفیت و آستانه تحمل با یکدیگر تفاوت دارند، اما ویژگی مهم انسان این است که می‌تواند نقطه تحمل خود را افزایش دهد. این افزایش نیز از طریق آموزش، آگاهی، تجربه و تمرین حاصل می‌شود.
منی که با یک حرف کوچک به‌هم می‌ریزم، با یک بوق، با یک انتقاد یا با یک ناملایمت واکنش شدید نشان می‌دهم، باید بپذیرم که نقطه تحملم پایین است. اگر قرار است صفات ناپسند گذشته من تغییر کند، اگر قرار است از آشفتگی به آرامش برسم و اگر قرار است محبت، صبوری و تعادل در من شکل بگیرد، باید ابتدا نقطه تحمل خود را بالا ببرم.
در وادی اول یاد گرفتیم که تفکر، زیربنای حرکت درست است. بسیاری از مشکلات زمانی به وجود می‌آید که انسان بدون تفکر سخن بگوید یا بدون تفکر عمل کند. اگر انسان قدرت اندیشه و نوع نگاه خود را اصلاح کند، می‌تواند بهترین تصویر را از زندگی خویش خلق نماید. این تصویر، ذره‌ذره و به‌مرور شکل می‌گیرد؛ همان‌طور که در سفر اول، رهایی نیز آرام‌آرام و بر اساس نظم، آموزش و استمرار پدیدار می‌شود.
بخش قابل توجهی از مشکلاتی که امروز در جامعه، در خانواده‌ها و حتی در محیط‌های قضایی و انتظامی مشاهده می‌کنیم، ریشه در پایین بودن نقطه تحمل دارد. وقتی انسان تحمل خود را از دست می‌دهد، وارد آشوب می‌شود و ممکن است تصمیم‌هایی بگیرد که جبران آن بسیار دشوار باشد. بنابراین برای خروج از جهنم درون و رسیدن به آرامش، انسان ناگزیر است بر روی خودش کار کند و ظرفیت وجودی خود را بالا ببرد.
تغییر درون
کسی که سال‌ها در حال آموزش دیدن است، باید به‌تدریج بیاموزد که کجا سخن بگوید، کجا سکوت کند، کجا واکنش نشان دهد و کجا از کنار مسئله عبور کند. همه این‌ها برای رسیدن به آرامش است. آرامش، همان حس خوب است و حس خوب، نیرویی است که انسان را به سمت تعادل و رشد هدایت می‌کند.
اگر من در این جایگاه نشسته‌ام، باید صاحب کالایی ارزشمند باشم؛ کالایی که قابلیت انتقال داشته باشد. این کالای ارزشمند، همان حس سالم، جهان‌بینی درست و آموزش عملی‌شده است. چنین سرمایه‌ای یک‌شبه به دست نمی‌آید؛ بلکه نتیجه تغییر نگرش، اصلاح احساس و حرکت مستمر در مسیر آموزش است.
اگر بخواهم تغییر کنم، تبدیل شوم و از وضعیت نامطلوب گذشته فاصله بگیرم، باید بر نفس خود کار کنم. اگر انسان برای نفس خود برنامه‌ریزی نکند، نفس برای او برنامه‌ریزی می‌کند. بسیاری از ما زمانی که مدیریت نفس را نیاموختیم، وارد ظلمت و تاریکی شدیم؛ و اکنون که در مسیر آموزش قرار گرفته‌ایم، می‌خواهیم از ظلمت به نور، از ترس به شجاعت، از نفرت به محبت و از حقارت به عزت حرکت کنیم.
یکی از واژه‌هایی که در این مسیر معنای عمیقی پیدا می‌کند، عشق است. عشق تنها یک واژه نیست، بلکه حقیقتی بزرگ و یک مرحله از رشد انسانی است. عشق یعنی از خود عبور کردن و خیر و نفع دیگران را نیز دیدن. عشق واقعی با ادعا شناخته نمی‌شود؛ با عمل، گذشت، خدمت و حضور مؤثر شناخته می‌شود.
وقتی انسان به مرحله‌ای می‌رسد که بتواند همه هستی، همه مخلوقات، همه خدمتگزاران و همه انسان‌ها را با نگاهی سالم و محبت‌آمیز ببیند، آن‌گاه می‌توان گفت در مسیر عشق قرار گرفته است. این همان تغییر صفات و همان حرکت به سمت نور و روشنایی است.
در کنگره ۶۰، ما نمونه‌های بزرگی از این نوع عشق را دیده‌ایم؛ عشق در خدمت، در آموزش، در صبوری و در نجات انسان‌ها از تاریکی اعتیاد. این نگاه، نگاهی است که انسان را از خودمحوری خارج می‌کند و به سمت مسئولیت‌پذیری و خدمت سوق می‌دهد.


سخن پایانی
فرصت محدود است و درباره وادی‌ها می‌توان ساعت‌ها سخن گفت، اما همین اندازه عرض می‌کنم که این وادی، دریچه‌ای بسیار مهم برای شناخت خود، افزایش ظرفیت و حرکت به سوی تعادل است. امیدوارم بتوانم قدر این جایگاه را بدانم و به برکت آن، هم خودم را بهتر بشناسم و هم در حد توان، به انسان‌هایی که خواهان رهایی و درمان هستند خدمت کنم.
همه ما سختی‌های فراوانی را پشت سر گذاشته‌ایم؛ طوفان‌هایی را دیده‌ایم که شاید دیگران هرگز عمق آن را درک نکنند. اما همین که امروز در کنار یکدیگر ایستاده‌ایم، یعنی از دل آن تاریکی، راهی به سوی روشنایی پیدا کرده‌ایم. خانواده‌های ما نیز این رنج را با تمام وجود لمس کرده‌اند و به همین دلیل، مسئولیت ما در حفظ این مسیر، مسئولیتی سنگین و ارزشمند است.
امیدوارم همگی در کنار یکدیگر آموزش بگیریم، رشد کنیم و دست انسان‌های بیشتری را بگیریم تا از ظلمت و تاریکی خارج شوند و به آرامش برسند. از توجه و محبت همه شما عزیزان صمیمانه سپاسگزارم


ضبط صدا : مسافر مصطفی(لژیون دوازدهم)
تایپ و نگارش: مسافر علی (لژیون دوم)
عکاس: مسافر مصطفی(لژیون دوازدهم)
بارگذاری: مسافر علی نگهبان سایت (لژیون دوم)

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .