جلسه چهاردهم از دوره اول کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی شاهینشهر، با استادی مسافر احمد، نگهبانی مسافر محسن و دبیری مسافر شهاب، با دستور جلسه وادی نهم و تاثیر آن روی من در تاریخ 24 آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
در وادی نهم میآموزیم: وقتی نیرویی از نقطهای کم شروع شود و بهتدریج افزایش پیدا کند، به نقطه تحمل میرسد. هر چیزی در هستی نقطه تحملی دارد و اگر از آن عبور کند، دچار دگرگونی میشود که گاهی همراه با تخریب و آشوب است. آقای مهندس در سیدی «صورتمسئله» اشاره میکنند که استادی جلسه نباید برای جمعآوری مطالب به اینترنت و فضای مجازی مراجعه کند، بلکه باید از تجربیات شخصی، آموزشهایی که در کارگاههای آموزشی و لژیونها دریافت کرده و آموختههای خود در کنگره صحبت کند. دلیل این موضوع آن است که یک تازهوارد یا مسافر سفر اول بداند کسی که امروز در جایگاه استادی قرار گرفته، روزی مانند خود او روی یکی از همین صندلیها نشسته و مسیر آموزش و درمان را از ابتدا آغاز کرده است. هر فردی که وارد کنگره میشود، بهتدریج آموزش میگیرد و متوجه میشود که برای درمان اعتیاد، روشی وجود دارد که میتواند او را از مشکلات و تخریبهای گذشته رها کند. این موضوع فقط به مواد مخدر محدود نیست؛ بلکه درمان سیگار، الکل و سایر موارد نیز در مسیر آموزش و درمان قرار میگیرد.
تجربه شخصی من از نقطه تحمل
زمانی که وارد کنگره شدم، در همان ابتدای سفر تجربهای داشتم که بهخوبی پایین بودن نقطه تحملم را نشان میداد. در یکی از جلسات، برگهای که شماره شناسایی من روی آن نوشته شده بود، همراهم نبود. هنگام حضور و غیاب، مسئول مربوطه اعلام کرد که بدون کارت شناسایی امکان ثبت حضور وجود ندارد. من هم به دلیل نداشتن نقطه تحمل کافی و ناتوانی در کنترل احساساتم، بهجای اینکه موضوع را با آرامش پیگیری کنم، ناراحت شدم و بدون حل مسئله وارد جلسه شدم. پس از جلسه، راهنمایم موضوع را پیگیری کرد و توضیح داد که قوانین کنگره برای همه یکسان است و باید به آنها احترام گذاشت. آن اتفاق برای من تجربهای شد تا متوجه شوم گاهی یک مسئله کوچک، به دلیل پایین بودن نقطه تحمل، میتواند واکنشهای نامناسبی در انسان ایجاد کند. در ابتدای ورودم به کنگره، چندین بار چنین واکنشهایی از خودم نشان دادم؛ اما با گذشت زمان و قرار گرفتن در مسیر آموزش، متوجه شدم که باید روی رفتار و واکنشهای خودم کار کنم. برای درک بهتر وادی نهم، بارها کتاب «عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر» را مطالعه کردم و به صحبتهای آقای مهندس توجه داشتم. البته در ابتدا مطالعه من بیشتر برای به خاطر سپردن مطالب بود و کمتر میتوانستم مفاهیم را عمیقاً درک کنم؛ اما بهمرور متوجه شدم که آموزش و تکرار، نقش مهمی در فهم مطالب دارد.
نقطه تحمل در انسان
در وادی نهم مثالی درباره ظرف فلزی و ظرف شیشهای مطرح میشود. اگر بیش از اندازه به این ظرفها فشار وارد کنیم، از نقطه تحمل خود خارج میشوند؛ ظرف فلزی مچاله میشود و ظرف شیشهای میشکند. انسانها نیز همینگونه هستند. هر فردی در موضوعات مختلف، ظرفیت و نقطه تحمل مشخصی دارد. اگر فشار بیش از اندازه به او وارد شود، ممکن است دچار فشارهای روحی و روانی شود و واکنشهایی از خود نشان دهد که همراه با خشم، ناراحتی یا آشوب باشد. بنابراین، باید مراقب رفتار و گفتار خود باشیم. گاهی ممکن است با یک جمله یا برخورد نامناسب، فردی را از نقطه تحملش خارج کنیم. حتی ممکن است سخنان ما باعث ایجاد تحول و انگیزه در یک انسان شود یا برعکس، او را ناامید و دلسرد کند. بسیاری از مشکلاتی که در روابط انسانی به وجود میآیند، ناشی از پایین بودن نقطه تحمل و ناتوانی ما در کنترل رفتار و گفتارمان هستند. پس لازم است پیش از هر واکنش، ظرفیت خود و دیگران را در نظر بگیریم.
چگونه نقطه تحمل خود را افزایش دهیم؟
نقطه تحمل انسان میتواند در دو جهت مثبت و منفی گسترش پیدا کند. در جهت منفی، مصرف مواد مخدر، الکل، قرصهای روانگردان و انجام کارهای ضد ارزشی مانند دزدی، خیانت و غیبت میتوانند باعث افزایش ظرفیت انسان برای انجام رفتارهای نادرست شوند و در نهایت تخریبهای بیشتری به دنبال داشته باشند. اما در جهت مثبت، انسان باید با عبور از مشکلات، دوری از ضد ارزشها و حرکت در مسیر آموزش، نقطه تحمل خود را افزایش دهد. یکی از مهمترین راههای افزایش نقطه تحمل، استمرار و تمرین مداوم است. همانطور که در انجام هر کاری با تکرار و تمرین میتوان توانایی خود را افزایش داد، در کنترل رفتار، صبر و تحمل نیز باید بهصورت تدریجی حرکت کنیم. آموزش، تفکر، تجربه و جهانبینی از عواملی هستند که به انسان کمک میکنند نقطه تحمل خود را در مسیر مثبت افزایش دهد.
بخشندگی و تجربه من
در ادامه، درباره بخشندگی نیز صحبت میکنم. خداوند را شاکرم که از گذشته علاقه زیادی به بخشیدن داشتهام. هر زمان که چیزی را میبخشیدم، احساس سبکی و آرامش خاصی به من دست میداد؛ گویی باری از دوشم برداشته شده و احساس میکردم میتوانم پرواز کنم. تا اینکه توفیق حضور در کنگره نصیبم شد؛ توفیقی که زمینه آن با زحمات آقای محسن فراهم شد. در کنگره آموزش گرفتم؛ هم از کارگاههای آموزشی و هم از راهنمای عزیزم، آقای علی صادقی. در این مسیر آموختم که بخشندگی یکی از ارزشهای مهم انسانی است و اگر انسان از داشتههای خود در مسیر درست ببخشد، خداوند نیز به شکل دیگری جایگزین آن را برایش فراهم میکند. من هم تصمیم گرفتم تا جایی که در توان دارم، در مسیر بخشندگی حرکت کنم و امیدوارم خداوند نیز در این راه یاریام کند.
.jpg)
عکس و ضبط صدا: مسافر ابراهیم بهرامی لژیون ۴
تهیه و تنظیم: مسافر علی فدایی
تقدیم نگاه زیبایتان از طرف خدمتگزاران سایت
- تعداد بازدید از این مطلب :
73