جلسه دوازدهم از دوره ششم کارگاه آموزشی خصوصی همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی سنایی نیشابور با استادی مرزبان همسفر مهناز و نگهبانی همسفر منصوره و دبیری همسفر پریسا با دستور جلسه «وادی نهم (نیرویی که از کم شروع بشود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.» روز یکشنبه،۲۴ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۶:۰۰ آغاز به کار کرد.»

خلاصه سخنان استاد:
وادی نهم به نیرویی اشاره دارد که از پایینترین درجه آغاز میشود و به درجههای بالاتر و بالاتر میرسد؛ نیرویی که به ما کمک میکند نقطه تحمل خود را پیدا کنیم. هستی نیز بر پایه همین نقطه تحمل بنا شده است و زمانی که نقطه تحمل خود را بالا ببریم، میتوانیم مشکلاتمان را بهآسانی حل کنیم. هر چیزی ظرفیتی دارد؛ ظرف را در نظر بگیرید، ظرفیتی دارد و اگر بیش از ظرفیتش در آن بریزیم سرریز میشود. انسانها نیز همینگونهاند؛ وقتی نقطه تحملشان میشکند، ظرفیتشان به پایان میرسد و پس از آن میشکنند و به آشوب تبدیل میشوند.
این تجربه را همه ما داشتهایم و من خودم بهشخصه بسیار تجربهاش کردهام؛ بهویژه در گذشته که هیچ دانایی و درکی از نقطه تحمل نداشتیم. هر اتفاقی میافتاد، دنبال کسی بودیم که مقصر را پیدا کنیم و عیب خودمان را نادیده بگیریم؛ اگر مشکلی یا گرهای در کارمان میافتاد، آن را به گردن دیگری میانداختیم و همیشه در جستوجوی مقصر بودیم. گمان میکنم دقیقاًبرای همین این وادی برای من افتاد: روز پنجشنبه با بحثی کوچک آغاز کردم، آن را در خانه ادامه دادم و بزرگش کردم. آنقدر گفتم و گفتم که مسافرم لبریز شد و شروع به بحث کردن کرد. با هم بحث کردیم و خب ضررش را من دیدم ؛ او خودش را سبک کرد، تا آن روز تحمل کرده بود و هر بار بحث مرا نادیده میگرفت.
آن روز دیگر لبریز شد، بحث را آغاز کرد و ادامه داد و آنجا فهمیدم که مقصر خود من هستم. فهمیدم که باید بدانم هر سخنی را کِی بگویم و ظرفیت طرف مقابل را بسنجم و بدانم آن ظرفیت چگونه است. آن مشکل پیش آمد و ضررش را خودم دیدم: پنجشنبه و جمعه در خانه نشستیم و هیچ تفریحی نداشتیم، در حالی که در روزهای دیگر تفریح و بیرون رفتن و گفتوگو و خنده داشتیم. دود آن اتفاق به چشم خودم رفت و به چشم پسرم که هیچ گناهی نداشت و اصلاً نمیدانست سر چه با هم بحث میکنیم؛ بحثی بسیار بیهوده که فقط یک گره کوچک بود. آنجا فهمیدم که وقتی خانم مهدیه گفت این وادی به شما افتاده، واقعاً برای من بوده. باید ظرفیتها را همیشه بسنجیم؛ نباید چیزی را بیش از اندازه بزرگ کنیم و نباید امری کوچک را بزرگ کنیم تا همیشه برایمان مشکلی پیش بیاید.
اکنون مشکلات دنیا نیز دقیقاً همینگونه است. باید نگاهمان این باشد که مشکلاتی که برایمان پیش میآید و گرههایی که در کارمان میافتد، همه رحمت خدا هستند؛ نباید لعن کنیم و دنبال آن مشکل بگردیم که بگوییم امروز نتوانستم این کار را انجام دهم و این لعنت خدا بود که برای من مشکلی پیش آورد و چارهای جز روبهرو شدن با آن نداشتم. خدای را شکر که اکنون فهمیدهام هر مشکلی در زندگیام پیش میآید، خودش رحمتی است که جلوی عیبی بزرگتر از آن را میگیرد. گاهی میخواهیم سفری برویم، مشکلی پیش میآید و از آن سفر صرفنظر میکنیم و همیشه دنبال این هستیم که چرا سفرمان کنسل شد؛ چرا میخواستم به مهمانی بروم و نتوانستم و تا مدتها این پرسش در فکرمان میماند.
من خودم گونهای بودم که بهسادگی جایی نمیتوانستم بروم؛ مشکلی پیش میآمد و من بسیار دنبالش بودم که چرا نشد، چرا اینقدر بدشانسی داشتم و چرا اینگونه شد. ولی اکنون در کنگره به این آگاهی رسیدهام؛ با این تجربه و آموزش و جهانبینی که اینجا یاد گرفتم، به این آگاهی رسیدم که همه اینها رحمتی دارد و جلوی مشکل بزرگتری را برای ما میگیرد. دیگر نمیآیم آن فکر را در ذهنم دنبال کنم که چرا اینگونه شد؛ میدانم حکمتی بوده، دنبالش نیستم و فکرم را درگیر نمیکنم و میدانم شاید بهتر از آن برایم رقم خواهد خورد. اگر امروز خوشحالی بود که میخواستم به آن برسم، شاید پس از آن خوشحالی اتفاق بدی در انتظارم بود؛ اکنون که آن شادی را نمیروم، میدانم بهتر از آن برای من رقم خواهد خورد.
نباید همیشه دنبال مشکلات باشیم و بپرسیم چرا چنین چیزی پیش آمد. خدای را شکر که به این دانایی رسیدهام که هر مشکلی پیش میآید، میگویم اتفاقی نیفتاده، عیب ندارد و بهتر از آن برایم رقم میخورد؛ دیگر هرگز فکرم را درگیر نمیکنم که چرا اینگونه شد. اکنون فکرم آزاد است و دیگر دنبال آن نیستم، در حالی که پیشتر اگر چنین میشد، تا مدتها با آن کلنجار میرفتم که چرا چنین اتفاقی در زندگیام افتاد. اکنون با خیال راحت مینشینم و دیگر به عقب نگاه نمیکنم. در زندگیمان نیز دقیقاً همینگونه است؛ با مسافران و با هر کسی اگر مشکلی داریم باید ببخشیم و کوتاه بیاییم. شاید همه ما درک کرده باشیم که مسافرانمان در تاریکی بودند و سختیهای زیادی کشیدیم؛ اکنون باید همه آن سختیها را نادیده بگیریم و به هیچکدام نگاه نکنیم.
نباید بگوییم سختی بوده و حالا که حالم خوب شده باید جبران کنم و مشکلاتی را که در تاریکی داشتم، سر مسافرم خراب کنم. وقتی میبخشیم، خودمان به آرامش بیشتری میرسیم و میتوانیم راههای بهتری برای خودمان پیدا کنیم. بخشش به این معنا نیست که رفتار غلط دیگران را تأیید کردهایم؛ به این معناست که به خودمان آرامش میدهیم و به رهایی میرسیم، زیرا اگر کینه و دشمنی در وجود ما باشد، هرگز آن آرامش را در ذهنمان نخواهیم داشت. وادی نهم نیز دقیقاً همین را میگوید: نقطه تحمل را بالا ببریم. نقطه تحمل ما زمانی بالا میرود که داناییمان را بالا ببریم، به خوبیها فکر کنیم و دنیای پیشین را دوباره باز نکنیم و آن تاریکیها را دوباره تجربه نکنیم؛ پس ببخشیم تا زندگی بهتری داشته باشیم.
در پایان میخواهم این را بگویم که در هنگام روبهرو شدن با سختیهای زندگی، چه کوچک باشند و چه بزرگ، این سختیها ظرف وجودی ما را بزرگتر و بزرگتر میکنند تا در مسیر دانایی و آگاهی بیشتر قدم برداریم و به دانایی بهتری برسیم.

مرزبانان کشیک: مسافر حسن و همسفر معصومه
تایپیست: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون اول)
عکاس: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر سمانه (لژیون اول)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر معصومه
همسفران نمایندگی سنایی نیشابور
- تعداد بازدید از این مطلب :
84