English Version
This Site Is Available In English

عبور از سختی‌ها و افزایش نقطه تحمل، مسیری برای رسیدن به آرامش

عبور از سختی‌ها و افزایش نقطه تحمل، مسیری برای رسیدن به آرامش

هفتمین جلسه از دور پنجاه‌ و ششم سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی پارک لاله، به استادی راهنمای محترم مسافر حسین، نگهبانی مسافر رضا و دبیری مسافر ایمان، با دستور جلسه «وادی نهم و تاثیر آن روی» در روز یکشنبه ۲۴ آبان ماه ۱۴۰۵، رأس ساعت ۶:۰۰ صبح آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، حسین هستم یک مسافر.

از عزیزانی که باعث شدند امروز در این جایگاه قرار بگیرم و فرصت آموزش گرفتن داشته باشم، تشکر می‌کنم.

در مورد وادی نهم می‌خواهم بیشتر از احساس و تجربه شخصی خودم صحبت کنم تا اینکه مطالب خود وادی را تکرار کنم؛ چون به قول آقای صداقت، آقای مهندس تمام مطالب را در وادی‌ها بیان کرده‌اند و هرکس بخواهد می‌تواند آن‌ها را مطالعه کند. بهتر است ما از برداشت و تأثیر این آموزش‌ها در زندگی خودمان بگوییم.

در این وادی با دنیای تازه‌ای روبه‌رو می‌شویم. برای ورود به این جهان تازه، باید نقطه تحمل خود را افزایش دهیم. نقطه تحمل هم در مسیر منفی وجود دارد و هم در مسیر مثبت. حرکت در مسیر منفی معمولاً به تلاش و زحمت زیادی نیاز ندارد؛ انسان در جهت جریان رودخانه قرار می‌گیرد و به‌راحتی با آن حرکت می‌کند. منِ حسین، زمانی مصرف‌کننده بودم و برای حرکت در آن مسیر به آگاهی و تلاش خاصی نیاز نداشتم. اما حرکت در مسیر مثبت، نیازمند کوشش، تفکر، تجربه و آموزش است. وقتی این عوامل کنار هم قرار می‌گیرند، نقطه تحمل انسان به‌تدریج افزایش پیدا می‌کند.

چند وقت پیش کلیپی دیدم که برایم بسیار جالب بود. در آن، دو دانه درخت را در خاک کاشته بودند. یکی از آن‌ها به‌راحتی از خاک بیرون آمده بود، اما روی دیگری سنگی قرار داشت و نمی‌توانست به‌سادگی رشد کند. همین مانع باعث شد ریشه‌هایش قوی‌تر شوند و سرانجام آن‌قدر نیرو پیدا کند که از میان سنگ راه خود را باز کند. چند سال بعد، هر دو به درخت تبدیل شدند. وقتی باد شدیدی وزید، درختی که بدون مانع رشد کرده بود به‌راحتی شکست، اما درختی که از میان سختی‌ها گذشته بود، استوار باقی ماند.

با دیدن این کلیپ به یاد مسیر خودم در کنگره افتادم. من در ابتدا دوست نداشتم سختی بکشم. حدود هفده، هجده سال با سقوط آزاد جلو رفته بودم، اما با وزش یک باد ملایم دوباره شکستم. وقتی مصرف متادون را شروع کردم، نقطه تحملم نسبت به آن بالا رفت و اگرچه به دلیل حجب و حیایی که داشتم سراغ مواد قبلی نرفتم، به مصرف متادون وابسته شدم. به یاد دارم روز اول یک قرص ده را به چهار قسمت تقسیم می‌کردم، اما طی شش ماه مقدار مصرفم به چهل رسید. وقتی نزد آقای مهندس رفتم، به من گفتند: «تو اصلاً سفر نکردی؛ برو سفر کن.» بعد از آن، نزد آقای صداقت سفرم را آغاز کردم و فهمیدم که در طول سفر، انسان به‌تدریج نقطه تحمل خود را افزایش می‌دهد.

امروز تغییرات زیادی را در خودم می‌بینم. زمانی تا ساعت ده صبح می‌خوابیدم، اما اکنون بیدار شدن برایم بسیار راحت‌تر شده است. این تغییرات یک‌شبه اتفاق نیفتاده‌اند؛ حاصل حرکت، تلاش و آموزش بوده‌اند.

گاهی به سنگی فکر می‌کنم که از معدن استخراج می‌شود. بعضی سنگ‌ها را به دلیل نداشتن مقاومت کافی کنار می‌گذارند، اما بعضی دیگر را با زحمت فراوان می‌تراشند و شکل می‌دهند. برای رسیدن به شکل نهایی، باید بخش‌هایی از سنگ برداشته شود و این کار آسانی نیست؛ اما وقتی کار به پایان می‌رسد، همان سنگ به اثری ارزشمند تبدیل می‌شود. آقای مهندس هم بارها درباره تلاش و ایستادگی صحبت کرده‌اند و اینکه انسان می‌تواند با حرکت و ساختن خود، به جایگاهی برسد که دیگران برای او احترام قائل شوند.

من حدود چهار، پنج سال است که وادی‌ها را مطالعه می‌کنم و این آموزش‌ها تأثیر زیادی در زندگی‌ام داشته‌اند. البته فقط خواندن وادی‌ها کافی نیست؛ باید آن‌ها را در زندگی به اجرا درآورد. اگر آموزش ببینیم اما حرکتی نکنیم، از آن آموزش‌ها نتیجه‌ای نخواهیم گرفت. هدف این است که در زندگی رو به جلو حرکت کنیم.

به نظر من، هدف نهایی بسیاری از تلاش‌های انسان رسیدن به آرامش است. برای مثال، وقتی از کسی می‌پرسیم چرا کار می‌کنی، می‌گوید برای اینکه پول به دست بیاورم؛ وقتی می‌پرسیم با پول چه می‌کنی، می‌گوید خانه می‌خرم؛ و وقتی می‌پرسیم برای چه خانه می‌خری، پاسخ می‌دهد تا در آن آرامش داشته باشم. در نهایت، بسیاری از خواسته‌های ما به آرامش ختم می‌شوند. ما هم در کنگره و با آموزش وادی‌ها تلاش می‌کنیم به این آرامش برسیم و از زندگی بهتر استفاده کنیم.

آقای مهندس زحمت زیادی کشیده‌اند تا این وادی‌ها در اختیار ما قرار بگیرند. وظیفه من این است که آن‌ها را در زندگی خودم و در ارتباط با دیگران، نه‌فقط در کنگره، بلکه در جامعه نیز به کار بگیرم. یکی از معجزات زندگی، خودِ زندگی است. انسان متولد می‌شود و در طول پنجاه یا شصت سال فرصت دارد تجربه کند، بیاموزد و کارهای زیادی انجام دهد. گاهی به جوانانی که در بیست‌سالگی وارد کنگره می‌شوند و با روش DST به رهایی می‌رسند، غبطه می‌خورم؛ چون فرصت بیشتری برای ساختن زندگی پیش روی آن‌هاست.

از اینکه به صحبت‌هایم گوش کردید، سپاسگزارم.

ضبط و تایپ و عکس: مسافر علی از نمایندگی شادآباد
بارگذاری: مسافر وحید از نمایندگی لوئی پاستور
تهیه شده در گروه مرزبانی سایت پارک لاله

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .