English Version
This Site Is Available In English

دستاوردهای مهندس دژاکام و مسئولیت ما در ادامه مسیر کنگره ۶۰

دستاوردهای مهندس دژاکام و مسئولیت ما در ادامه مسیر کنگره ۶۰

یازدهمین جلسه از دوره چهارم کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره۶٠، ویژه مسافران و همسفران نمايندگی میلاجرد با استادی راهنمای محترم مسافر علیرضا، نگهباني مسافر غلامرضا و دبیری مسافر ولی با دستورجلسه: «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان» شنبه ۲۳ آبان ماه  ۱۴۰۵، ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.


سخنان استاد:

سلام دوستان، علیرضا هستم، یک مسافر.

خداوند را شاکر و سپاسگزارم که بار دیگر این لیاقت را پیدا کردم تا در این جایگاه قرار بگیرم و از حضور شما عزیزان آموزش بگیرم. در ابتدای عرایضم، تقدیر ویژه‌ای دارم از راهنمای گران‌قدرم، آقای محسن پناهنده. تا زمانی که علیرضا نفس می‌کشد و در این جهان خاکی حضور دارد، قدردان زحمات ایشان خواهد بود.

همچنین با درود به روان پاک بزرگ‌مرد کنگره، مهندس دژاکام. اگر امروز حال نسبتاً خوبی داریم، همه ما مدیون فداکاری‌ها و تلاش‌های این مرد بزرگ هستیم.

ابتدا افتتاح شعبه میلاجرد را تبریک می‌گویم. این اولین باری است که به این شعبه می‌آیم. در مسیر آمدن، با همسرم صحبت می‌کردم و به یاد جلسه‌ای افتادم که به‌صورت زنده از طریق پخش اینترنتی تماشا می‌کردیم. در آن جلسه، آقای مهندس فرمودند یکی از مسئولان میلاجرد نزد ایشان آمده و درخواست راه‌اندازی کنگره در آن منطقه را مطرح کرده است. ایشان از افرادی که در آن محدوده حضور دارند و می‌توانند برای راه‌اندازی شعبه کمک کنند، دعوت کردند تا اعلام آمادگی کنند.

خدا را شکر که تعدادی از بچه‌های اراک آمدند و این حرکت را آغاز کردند. به آقا مهدی، آقا محسن و تمام خدمتگزاران، چه در بخش مسافران و چه همسفران، تبریک می‌گویم و به همه آن‌ها خداقوت عرض می‌کنم. این مسیر باید با رفت‌وآمد، تلاش و مشارکت ادامه پیدا کند تا ان‌شاءالله نتیجه نهایی حاصل شود.

از محسن عزیزم بابت دعوت به این جلسه بسیار سپاسگزارم. پیش از این هم دعوتی انجام شده بود که متأسفانه به دلیل مشغله نتوانستم حضور پیدا کنم؛ اما امروز بسیار خوشحالم که در جمع شما هستم.

من تجربه کمک به راه‌اندازی دو شعبه را در کنار دوستان داشته‌ام؛ یکی در همدان و دیگری در ملایر. می‌خواهم نکته‌ای را با شما در میان بگذارم: به نظر من، مسئولیت کسانی که در ابتدای راه‌اندازی یک شعبه حضور دارند، شاید از افرادی که بعدها به آن مجموعه اضافه می‌شوند، سنگین‌تر باشد. این نکته را از علیرضا به یادگار داشته باشید.

ممکن است کسی تازه وارد کنگره شده باشد و با خودش بگوید این مسائل چه ارتباطی به من دارد؟ من هم زمانی در سفر اول همین تفکر را داشتم. خدا را شکر در اراک به درمان رسیدم و تا پایان عمر مدیون این شهر خواهم بود.

به یاد دارم روزی در جلسه‌ای، آقای شرفی که آن زمان ایجنت و استاد جلسه بودند، گفتند: «از بین شما باید راهنماهایی برخیزند تا به دیگران کمک کنند.» من در سفر اول با خودم فکر می‌کردم این صحبت‌ها چه ارتباطی به من دارد؟ همین که بتوانم ۱۵۰ کیلومتر راه را طی کنم، به جلسه بیایم، سفرم را به‌درستی انجام دهم و به درمان برسم، کار بزرگی کرده‌ام.

اما به‌تدریج وارد این مسیر شدم و این راه آن‌قدر برایم لذت‌بخش بود که سالیان سال در کنگره ماندگار شدم. این ماندگاری بدون عشق و محبت اعضای کنگره امکان‌پذیر نبود.

حالا اگر قرار باشد درباره دستاوردهای مهندس دژاکام صحبت کنیم، باید از خودم بپرسم سهم من، علیرضا، از این دستاوردها چیست؟ به نظر من، سهم من این است که بتوانم این مسیر را ادامه دهم و به رشد و تعالی کنگره کمک کنم.

اگر قرار باشد فقط زانوی غم بغل بگیریم و برای مهندس گریه کنیم، هیچ کاری از پیش نمی‌بریم. من هم مانند بسیاری از شما روزهای سختی را پشت سر گذاشتم. در آن روزها نذر و نیاز می‌کردم و از خدا می‌خواستم مهندس برگردند. حتی یک روز با خودم گفتم: خدایا، اگر عمر من ارزش چندانی ندارد، از عمر من کم کن و به عمر مهندس اضافه کن تا ایشان برگردند؛ زیرا این جمعیت و انسان‌ها واقعاً به وجود ایشان نیاز دارند.

اما مصلحت و تقدیر خداوند این بود که مهندس از نظر فیزیکی در کنار ما نباشند؛ هرچند روح بزرگ ایشان قطعاً در کنگره حضور دارد و همان‌طور که استاد امین در صحبت‌هایشان اشاره کردند، همچنان به ما کمک می‌کنند.

در این جلسات حتماً درباره کتاب‌ها و دستاوردهای مهندس صحبت شده است. من هم مطالبی را یادداشت کرده بودم تا مطرح کنم؛ اما گاهی احساس می‌کنم اگر از دل صحبت نکنم، آن دستور جلسه به‌درستی ادا نمی‌شود. امیدوارم حرف‌هایی که امروز از دل بیان می‌کنم، بر دل شما هم بنشیند.

اگر ما اعضای کنگره بگوییم مهندس انسان بزرگی بوده‌اند، شاید این موضوع برای خودمان کاملاً روشن باشد؛ اما اهمیت کارهای ایشان را می‌توان از بازتاب آن در سطح جهان نیز درک کرد. پیام‌های تسلیتی که از خارج از کشور و از سوی استادان، پروفسورها و پزشکان مختلف ارسال می‌شود، نشان می‌دهد که این جایگاه به‌سادگی به دست نیامده است.

برای مثال، عضویت مهندس در انجمن سرطان‌شناسی آمریکا موضوع کوچکی نیست. چنین جایگاهی با ظاهرسازی و ادعا به دست نمی‌آید؛ بلکه پشت آن باید علم، آگاهی و تلاش وجود داشته باشد.

همچنین مقالاتی که ایشان ارائه کرده‌اند، دستاوردهای ارزشمندی داشته است. به یاد دارم مقاله‌ای که در کنفرانس بین‌المللی سرطان‌شناسی در فیلادلفیای آمریکا ارائه شد، به‌عنوان بهترین مقاله انتخاب شد. تصور کنید فردی که رشته تحصیلی‌اش پزشکی نیست، وارد مباحث پزشکی می‌شود و به چنین نتایجی دست پیدا می‌کند.

وقتی مهندس می‌فرمودند ما در زمینه اعتیاد از آمریکا و اروپا پنجاه تا صد سال جلوتر هستیم، این حرف موضوع کوچکی نبود. عزیزان، کمی بیشتر به کاری که در کنگره انجام شده و همچنان در حال انجام است، فکر کنید.

چند روز پیش استاد امین در لژیون سردار نکته‌ای را مطرح کردند. ایشان اشاره کردند که از میان جمعیت بسیار زیادی از انسان‌ها، تنها تعداد محدودی اذن ورود به این جلسات را پیدا می‌کنند. من فکر می‌کنم تعداد افرادی که می‌توانند از این آموزش‌ها بهره‌مند شوند، بسیار بیشتر از کسانی است که امروز در جلسات حضور دارند.

آیا واقعاً در اطراف میلاجرد مصرف‌کنندگان مواد مخدر و خانواده‌هایی که درگیر اعتیاد هستند، وجود ندارند؟ قطعاً وجود دارند؛ اما اینکه چه کسی اذن ورود به کنگره را پیدا کند، مسئله بسیار مهمی است.

می‌خواهم نکته‌ای را که حاصل تجربه شخصی خودم است، به شما بگویم. اگر در شهر خودتان زندگی می‌کنید، ممکن است زمانی از اینکه به کنگره می‌آیید خجالت بکشید و سعی کنید رفت‌وآمدتان را طوری انجام دهید که کسی متوجه نشود. من، علیرضا، سال‌های زیادی همین کار را انجام دادم.

اما زمانی که نیاز است در شهر خودتان شعبه‌ای تأسیس شود و شما برای این حرکت قدم بردارید، تازه متوجه اشتباه خود می‌شوید. به دوستانی که از اراک برای کمک به این شعبه می‌آیند، خداقوت می‌گویم؛ اما از بچه‌های همین منطقه می‌خواهم این اشتباه من را تکرار نکنند.

ما گاهی فکر می‌کنیم مردم نمی‌دانند که درگیر اعتیاد بوده‌ایم؛ درحالی‌که شاید آخرین کسی که از این موضوع خبر نداشته، خودمان بوده‌ایم! وقتی وارد مسیر درمان و سلامتی شده‌ایم، دیگر چه دلیلی برای خجالت‌کشیدن وجود دارد؟

من زمانی به دلیل شرایط شغلی خودم و همسرم نگران بودم که اگر رفت‌وآمدم به کنگره مشخص شود، دیگران چه فکری می‌کنند و شاید انگشت‌نما شویم. اما وقتی تصمیم گرفتم برای راه‌اندازی شعبه در شهر خودمان اقدام کنم، دیگر برایم مهم نبود که با فرمانداری صحبت کنم یا در اداره خودم اعلام کنم که من هم زمانی درگیر اعتیاد بوده‌ام و اکنون به درمان رسیده‌ام.

این موضوع را به این دلیل مطرح کردم که شعبه میلاجرد تازه تأسیس شده و حضور و مشارکت شما اهمیت زیادی دارد.

زمانی در همدان برای جلسات، استاد از شهرهای دیگر دعوت می‌کردم. آقا محسن حتماً به یاد دارند که از قدیمی‌های کنگره اراک دعوت کردم تا به همدان بیایند و به‌عنوان استاد جلسه خدمت کنند. اما مدتی گذشت و دیدم آن‌طور که باید، خدمتگزاران از خود همدان وارد میدان نمی‌شوند.

به بچه‌های همدان گفتم: اگر قرار باشد تا ده سال دیگر هم اینجا باشیم و من همچنان استاد جلسه را از شهرهای دیگر دعوت کنم، این کار را انجام می‌دهم و دیگران هم با افتخار می‌آیند؛ اما باید خود شما از همدان پای کار بیایید تا این شعبه به یک شعبه قدرتمند تبدیل شود.

خدا را شکر، این حرکت انجام شد و دوستان وارد میدان شدند. این تجربه را برای شما هم مطرح کردم تا بدانید باید خودتان به فکر خدمت باشید. شما بچه‌های این منطقه باید برای خدمتگزاری و راهنما شدن قدم بردارید.

در کنگره هیچ تفاوتی ندارد که امروز وارد شده باشید یا ده روز پیش. کنگره جایی است که انسان‌سازی می‌کند. به نظر من، بزرگ‌ترین دستاورد مهندس دژاکام همین انسان‌سازی بوده است و این حرکت باید ادامه پیدا کند.

کنگره فقط برای این به وجود نیامده است که تعدادی انسان را از اعتیاد رها کند یا به درمان برساند؛ بلکه آمده است تا انسان پرورش دهد و استاد و راهنما تربیت کند. تک‌تک شما عزیزانی که اینجا نشسته‌اید، باید روزی استاد جلسه و راهنما شوید تا بتوانید به انسان‌های زیادی که پشت این در منتظر کمک هستند، خدمت کنید.

این مسئله بسیار مهم است. منی که وارد کنگره شده‌ام، باید سفرم را به‌درستی انجام دهم و طبق اصول و روشی که آقای مهندس در کنگره پایه‌گذاری کرده‌اند، حرکت کنم. اگر بخواهم از دستاوردهای مهندس صحبت کنم، به نظر من یکی از مهم‌ترین کارهایی که باید انجام دهم، ادامه‌دادن همین مسیر است.

بزرگی مهندس دژاکام بر هیچ‌کس پوشیده نیست. اگر به دانشمندان دوران معاصر نگاه کنیم، معمولاً هرکدام در یک زمینه تخصص و فعالیت دارند؛ اما مهندس در حوزه‌های مختلف، آثار و آموزش‌های ارزشمندی ارائه کرده‌اند.

برای مثال، ایشان در سی‌دی «قدر» درباره سوره قدر صحبت می‌کنند و به تفسیر قرآن می‌پردازند. در کنار آن، در زمینه درمان اعتیاد، درمان نیکوتین و موضوعات دیگر نیز آموزش‌های ارزشمندی ارائه کرده‌اند. به نظر من، این گستردگی دانش و توانایی بسیار قابل‌توجه است.

یکی دیگر از دستاوردهای مهندس، "D.SAP" است. زمانی که این محصول وارد کنگره شد، بسیاری از افراد تصور می‌کردند که فقط نوعی سرکه سیب است و شاید اهمیت چندانی نداشته باشد. اما با گذشت زمان و اتفاقاتی مانند شیوع کرونا، اهمیت برخی از دستاوردهای کنگره بیشتر مشخص شد.

به یاد دارم در سال ۱۳۹۸ و هم‌زمان با شروع کرونا، در شرایطی که بسیاری از مکان‌ها تعطیل شده بودند و افراد از حضور در کنار یکدیگر واهمه داشتند، جلسات کنگره با حداکثر توان برگزار می‌شد. سالن‌ها مملو از جمعیت بود و اعضا در کنار یکدیگر حضور داشتند.

من نمی‌خواهم درباره مسائل علمی این موضوع قضاوت کنم؛ اما معتقدم پشت خدمات و دستاوردهایی که در کنگره به ما ارائه شده، علم و آگاهی وجود دارد. این خدمات به‌اندازه‌ای ارزشمند هستند که شاید سال‌ها زمان لازم باشد تا درباره آن‌ها تحقیق و کتاب نوشته شود و ما بتوانیم بهتر به عمق آن‌ها پی ببریم.

می‌دانید مشکل ما چیست؟ وقتی در کنگره هستیم، مانند ماهی که در آب زندگی می‌کند، قدر آب را نمی‌دانیم. تا زمانی که در این فضا حضور داریم، شاید متوجه ارزش واقعی آن نشویم؛ اما اگر از این محیط فاصله بگیریم، تازه می‌فهمیم چه چیزی را از دست داده‌ایم.

بسیاری از افراد وارد کنگره می‌شوند؛ اما بعد از مدتی آن را رها می‌کنند و می‌روند. من حاضرم قسم بخورم که بیرون از این در، خبری از آن چیزی که در کنگره تجربه می‌کنیم، نیست. اگر جای دیگری چنین فضایی وجود داشت، من، علیرضا، بعد از رهایی و حتی پس از دو دوره خدمت به‌عنوان راهنما، کنگره را رها می‌کردم و دنبال زندگی خودم می‌رفتم.

اما می‌دانم بیرون از اینجا چه خبر است؛ همه‌چیز به حساب‌وکتاب‌های مادی و مسائل روزمره محدود می‌شود. درحالی‌که اینجا تنها جایی است که انسان‌ها با عشق و محبت و بدون چشم‌داشت به یکدیگر خدمت می‌کنند و تلاش می‌کنند به هم کمک کنند.

واقعاً کجا می‌توان چنین جمعیتی را پیدا کرد که این‌گونه در کنار هم بنشینند و خانواده‌ها با آرامش در کنار یکدیگر حضور داشته باشند؟

حتماً جلسات پارک و حضور خانواده‌ها را دیده‌اید. کافی است یک روز جمعه به یکی از پارک‌های شهر بروید و از صبح تا غروب رفتار مردم را مشاهده کنید. اما در پارک طالقانی تهران، هزاران نفر از مردان و زنان در کنار یکدیگر حضور پیدا می‌کنند و با آرامش از این فضا استفاده می‌کنند.

به نظر من، این آرامش و محبت نتیجه آموزش‌های مرد بزرگی به نام مهندس دژاکام است.

روح ایشان شاد. هرچند از دست دادنشان برای ما بسیار زود بود، امیدوارم من، علیرضا، و تمام شما مسافران و همسفران بتوانیم این راه را با قدرت ادامه دهیم. امیدوارم روزی برسد که در هر شهر و حتی هر روستایی، شعبه‌ای از کنگره ۶۰ دایر شود.

این هدف دست‌یافتنی است و می‌توان به آن رسید. من اعتقاد دارم علم کنگره روزی جهانی خواهد شد؛ اما این مسیر زحمت، تلاش و صبر می‌خواهد.

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم.


ضبط و عکس: مسافر حمید
ویراستاری: مسافر غلامرضا
تنظیم و ارسال: مسافر معین

مسافران و همسفران کنگره ۶۰، نمایندگی میلاجرد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .