وادی نهم با این عنوان آغاز میشود: «وقتی نیرویی از کم شروع شود و به نقطه بالا و بالاتر برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.»
وقتی روزهای اول به کنگره۶۰، آمده بودم و آشنایی چندانی با این مکان نداشتم، تابلوهایی که روی دیوارهای سالن نصب شده بود توجهم را جلب میکرد. از وادی اول که با تفکر ساختارها آغاز میشود تا وادی چهاردهم که درباره عشق و محبت است. وقتی به وادی نهم رسیدم و عنوان آن را خواندم، یاد داستان دختر نوجوان و گوساله افتادم؛ دختری که هر روز گوساله را در آغوش میگرفت و از تپه بالا میبرد. گوساله روزبهروز بزرگتر و سنگینتر میشد، اما دختر همچنان کار هر روز خود را انجام میداد، بدون آنکه متوجه شود توانایی او هم بهتدریج بیشتر شده است. این داستان به من نشان داد که با تکرار و ادامه دادن میتوان تواناییهایی را در خود به وجود آورد که شاید در ابتدا حتی تصورش را هم نداشته باشیم.
ضربالمثلی داریم که میگوید: «سنگ بزرگ علامت نزدن است.» برای رسیدن به هر خواستهای باید از قدمهای کوچک شروع کنیم. یک وزنهبردار هم از همان ابتدا وزنه سیصد یا چهارصد کیلویی را بلند نکرده است؛ بلکه با سالها تمرین و اضافه کردن تدریجی وزنهها توانسته به چنین قدرتی برسد.
در زندگی هم همینطور است. من نمیتوانم یکشبه صاحبخانه شوم، اما میتوانم در کنار کار کردن، از مقدار کمی پسانداز شروع کنم و هر ماه هر اندازه که توانایی دارم، بخشی از درآمدم را به خرید طلا اختصاص بدهم تا بهمرور زمان به خواستهام نزدیک شوم.
در مسیر مبارزه با اعتیاد و رسیدن به درمان نیز همین قانون وجود دارد. در روش DST، شخص با کمک راهنما و بهصورت تدریجی، مقدار مصرف خود را کاهش میدهد تا در نهایت به رهایی برسد. در واقع، این روش نمونهای از بالا بردن نقطه تحمل در جهت عدم مصرف مواد مخدر است. در طول زمان درمان، که حداقل ده ماه به طول میانجامد، جسم، روان و جهانبینی فرد تحت آموزش و بازسازی قرار میگیرد و با بازسازی سیستم ایکس و بهتر شدن عملکرد تولید مواد شبهافیونی بدن، فرد بهتدریج به تعادل نزدیک میشود و توانایی او برای زندگی بدون مصرف مواد افزایش پیدا میکند.
به نظر من، نقطه تحمل فقط مربوط به جسم و مصرف مواد نیست، بلکه در رفتار و زندگی روزمره ما هم نقش زیادی دارد. برای مثال، ممکن است من آدم زودرنجی باشم و با کوچکترین حرفی ناراحت شوم، زود عصبانی شوم یا در برابر مشکلات زندگی کم بیاورم، اما وقتی آموزش میگیرم و روی خودم کار میکنم، کمکم یاد میگیرم صبورتر باشم، بهتر فکر کنم و زود واکنش نشان ندهم. البته این تغییر یکروزه اتفاق نمیافتد و نیاز به تمرین دارد. همانطور که نمیتوانم انتظار داشته باشم بدون تمرین وزنه سنگینی را بلند کنم، نباید از خودم هم انتظار داشته باشم یکباره در همه رفتارهایم تغییر کنم.
من از وادی نهم یاد گرفتم که تغییرات واقعی با عجله و یکباره اتفاق نمیافتند. گاهی ما از خودمان انتظار داریم خیلی زود به خواستههایمان برسیم و وقتی نتیجهای نمیبینیم، ناامید میشویم؛ در حالی که باید بدانیم هر قدم کوچکی که با آگاهی و ادامه دادن برداشته میشود، بخشی از مسیر رسیدن به هدف است.
همانطور که یک درخت تنومند از یک دانه کوچک آغاز میشود، تواناییهای انسان هم با تمرین و تکرار رشد میکنند. مهم این است که از شروع کردن نترسیم و به خودمان فرصت بدهیم.
وادی نهم درس صبر و ایستادگی را به من آموزش داد. امروز میدانم که صبر فقط سکوت کردن و منتظر ماندن نیست؛ بلکه یعنی در مسیر بمانم و برای تغییر خودم تلاش کنم، حتی زمانی که شرایط سخت است. درست است که گاهی روزگار ما را مجبور به صبر کردن میکند، اما این وادی به من آموخت که بهجای شکایت از مسیری که در آن قرار دارم، با آرامش و امید به راهم ادامه بدهم و از تغییرات کوچکی که در خودم به وجود میآورم لذت ببرم.
نویسنده: راهنمای تازهواردین همسفر فریبا
عکاس: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر ناهید (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون اول) دبیر سایت
همسفران نمایندگی بروجرد
- تعداد بازدید از این مطلب :
76