ششمین جلسه از دوره چهاردهم کارگاههای آموزشی عمومی کنگره ۶۰؛ نمایندگی جهانبین شهرکرد؛ به استادی راهنمای محترم مسافر آرش، نگهبانی (موقت ) مسافر مجید و دبیری ( موقت) مسافر بهرام ، با دستور جلسه : " بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای علمی ایشان ( مقالات تخصصی، درمان سیگار و کاهش وزن) پنجشنبه ۲۱ آبان ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ١۶ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد؛
سلام دوستان، آرش هستم، یک مسافر.
به نام خدایی که جان آفرید
سخن گفتن اندر زبان آفرید
خداوند بخشنده، دستگیر
کریم، خطابخش و پوزشپذیر
عزیزی که هر کس سرش دربتافت
به هر ره که شد، هیچ عزت نیافت
دستور جلسه این هفته که تا چهلم به این دستور جلسه اختصاص دارد؛ " بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای ایشان است." دستور جلسه هفتگی هم بسیار به این موضوع نزدیک است. واقعاً اولین و بزرگترین چیزی که آقای مهندس به ما ارائه دادند، روش DST بود. روزی دنیا به این نتیجه رسیده بود که مصرفکنندهها آدمهای روانی هستند و روانشان مشکل دارد. معادلههای زیادی مطرح کردند و گفتند جامعه، خانواده، ژن معیوب و مسائل دیگر باعث این مشکل شدهاند، اما نتوانستند کاری برای مصرفکنندهها انجام دهند. همه هم در این عرصه وارد شدند؛ از رمال و قاضی گرفته تا دکتر و عطار، همه میخواستند چیزی از این مصرفکنندهها به دست بیاورند. به خدا هیچکس بهاندازه مصرفکنندهها مورد سوءاستفاده مالی قرار نگرفت؛ آنقدر در جاهای مختلف پول دادیم، اما نتوانستند کاری انجام دهند تا اینکه آقای مهندس پیدا شدند و مسئله را حل کردند.
ایشان گفتند: مصرفکنندهها هیچ مشکل روانی ندارند؛ مشکل در جسم آنهاست. سه قسمت از جسم آنها آسیب دیده است: سیستم ضد درد بدن، سیستم تولیدکننده مواد شبهافیونی و غدد درونریز. در آن زمان، یک معادله با یک مجهول به وجود آمد و مهندس توانست آن را حل کند. حالا نیاز به داروی مناسب داشتیم که بهترین دارو برای درمان اعتیاد، خود تریاک است؛ بهخاطر اینکه بالاترین آلکالوئیدها را در میان مواد دارد. تریاک موادی مانند آمفتامین، داروهای مختلف و مورفین دارد. ما فقط با یکی از مواد آن، مثلاً متادون تولید میکنیم. حتی اوتی، ۲۰ نوع آلکالوئید دارد، ولی خود تریاک ۴۰ نوع دارد.
زمان مناسب، ۱۰ الی ۱۱ ماه، داروی مناسب و روش مناسب؛ یعنی روش DST، با پلههای ۲۱روزه و مصرف هشتساعته، پرونده اعتیاد بسته شد. این روش تا ابدالدهر، روش درمان اعتیاد است. ما امروز درباره دستاوردها صحبت میکنیم و میخواهیم بیشتر به آنها بپردازیم. میخواهیم ببینیم چه کسانی موفق میشوند و چه کسانی موفق نمیشوند. روش DST، درمان سیگار و جونز هم از دستاوردهای ایشان هستند و مقالاتی که در این زمینه ارائه شدهاند، بخشی از این دستاوردها محسوب میشوند.
حالا چه کسانی موفق میشوند؟ همه در کنگره روش DST را میدانند، اما چرا بعضیها موفق هستند و بعضیها ناموفق؟ اگر میخواهیم پیرو مهندس باشیم، باید پشت سر ایشان حرکت کنیم. برای هر حرکتی، نیاز به خواسته داریم. همه کسانی که اینجا نشستهاند، خواسته رهایی دارند؛ اما این خواسته رهایی چگونه به وجود میآید؟ درد، لذت یا پیشرفت باعث به وجود آمدن خواسته میشود. بیشتر ما درد کشیدیم و همین درد ما را به اینجا کشاند و خواسته رهایی را در ما به وجود آورد.
حالا چه کسی موفق میشود؟ این جمله را در کنگره زیاد شنیدهایم که آقا، باید تسلیم باشی. تسلیم بودن یعنی چه؟ زمانی که ما با تفکر خودمان راهی را انتخاب میکنیم، وقتی قوانین آن مسیر را صددرصد اجرا کنیم، یعنی تسلیم شدهایم. یعنی برای قانون، خودمان خوب و بد نگذاریم و آن را تغییر ندهیم. اگر به کنگره آمدهای که رها بشوی، دیگر نمیتوانی بگویی: آقا، این پنج تا هفت آخه چه ساعتی است؟ یا چه کسی گفته باید سیدی بنویسیم؟ اینجا دیگر باید تمام کارهایی را که میگویند، انجام بدهی. نمیتوانم بخشی از آن را تغییر بدهم و بگویم خودم برایش قانون میگذارم. من بیشتر از بزرگان کنگره نمیفهمم که بخواهم در جایی از این مسیر، برای خودم قانون تعیین کنم.
مولانا میگوید:
هر لحظه که تسلیمم در کارگه تقدیر
آرامتر از آهو، بیباکتر از شیرم
هر لحظه که میکوشم در کار کنم تدبیر
رنج از پی رنج آید، زنجیر پی زنجیر
بعد نمیتوانم شروع کنم به بهانه گرفتن و بگویم تقصیر مشکلات است، تقصیر روزگار است، پول ندارم، ماشین ندارم و از این قبیل مسائل. اینها همه بهانه میشوند. میگوید:
خوبی و بدی که در نهاد بشر است
شادی و غمی که در قضا و قدر است
بر چرخ مده حواله، که در راه عقل
چرخ از تو هزار بار بیچارهتر است
همه این راهنماهایی که میبینید اینجا نشستهاند، به خدا روزهایی بوده که بیپول شدهاند، زجر کشیدهاند و خماری کشیدهاند. حالا هیکلهایشان را نبینید که ماشاالله همه پهلوان هستند! من خودم ۱۲ روز بود که حتی یک هزاری هم در جیبم نداشتم. پول نداشتم که گاز بزنم توی ماشینم. همه این شرایط وجود داشته، اما این مسائل باعث نمیشود که من به هدفم نرسم. اگر آمدهام اینجا که این راه را بروم، دیگر بهانهای در کار نیست؛ فقط تسلیم بودن مهم است.
اگر میخواهم با روش مهندس رها بشوم و اگر میخواهم رهایی سیگار بگیرم، نباید در قانون آن دست ببرم. باید بیایم و بدون چونوچرا، تمام این موارد را انجام بدهم.
کمکم وقت من دارد تمام میشود، ولی یک مسئله دیگر هم هست که میخواهم بگویم. داشتم به آوایی که پنجشنبهها میخوانیم فکر میکردم. میگوید: «برپا خیز ای انسان، شهرت گشته ویران» و میرسد به آنجا که میگوید: «گلباران میهن کن». حالا چرا در این آوا نگفته است «برخیز ای هموطن» یا «ای ایرانی»؟ گفته است «ای انسان» و بعد میگوید «گلباران میهن کن».
میهن از جسم خودمان شروع میشود. اولین میهن، جسم ماست. میهن جایی است که در آن زندگی میکنیم و آرامش داریم. خانواده، میهن ماست؛ این کنگره، میهن ماست؛ کشورمان، زمین و هستی و شهرمان، همه اینها میهن ما هستند. برای این مکان و نشستهایی که در آن آرامش دارید، باید جان بدهید. امروز که آقای مهندس نیستند، وظیفه ما سنگینتر شده است و باید تلاش بیشتری بکنیم.
یک روزی هفت کشور به ایران حمله کرده بودند و داشتند ایران را بهطور کامل میگرفتند. آن روز رستم به بالای کوه میرود و رجز میخواند؛ هم برای افراد آنها و هم برای روحیه دادن به مردم ایران، چون واقعاً داشتند کشورش را میگرفتند. میگوید:
ندانی که ایران نشست من است
جهان سر به سر زیر دست من است
هنر نزد ایرانیان است و بس
نگیرند شیر ژیان را به کس
همه یکدلانند، یزدانشناس
ز نیکی ندارند از بد هراس
چو ایران نباشد، تن من مباد
بدین بوم و بر، زنده یک تن مباد
دریغ است ایران که ویران شود
کنام پلنگان و شیران شود
همه یکسره روی جنگ آوریم
جهان بر بداندیش تنگ آوریم
اگر سر به سر تن به کشتن دهیم
دریغ است کشور به دشمن دهیم
چنین گفت موبد که مردن به نام
به از زنده، دشمن بر او شادکام
اگر کشت خواهد تو را روزگار
چه نیکوتر از مرگ در کارزار؟
از اینکه به صحبتهای من توجه کردید، از همه شما سپاسگزارم.



نگارنده: مسافر ابراهیم لژیون ۲
ویراستار: راهنما مسافر آرش لژیون ۱۰
عکاس: مرزبان مسافر صابر
تنظیم: مسافر علی لژیون ۷
ارسال: مرزبان خبری مسافر صابر
نمایندگی جهانبین شهرکرد مسافران/همسفران
- تعداد بازدید از این مطلب :
157