گاهی انسان در مسیر زندگی، راههایی را انتخاب میکند که در ابتدا زیبا و لذتبخش به نظر میرسند، اما بهمرور او را از خودش، خانواده و زندگی واقعی دور میکنند. گاهی برای پیدا کردن مسیر درست، باید سختیهای زیادی را پشت سر گذاشت و از دل تاریکی به روشنایی رسید.
سلام دوستان، یاسین هستم یک مسافر.
دوران کودکی خوبی داشتم. به تحصیل، ورزش و پیشرفت علاقهمند بودم. ورزش کشتی و بدنسازی را دنبال میکردم و تحصیلات دانشگاهی خود را نیز ادامه دادم.
اما از ۱۵ سالگی مشروب و از ۱۷ سالگی سیگار وارد زندگیام شد. ابتدا مصرفم محدود به مهمانیها و مسافرتها بود، اما بهتدریج به مصرف هفتگی و سپس روزانه تبدیل شد. همیشه تصور میکردم هر زمان اراده کنم میتوانم آن را کنار بگذارم، اما روزبهروز بیشتر درگیرش میشدم.
در حرفه املاک پیشرفت خوبی داشتم، درآمد مناسبی کسب میکردم و از نظر جسمانی نیز شرایط خوبی داشتم؛ اما در پشت این موفقیتها، اعتیاد بهتدریج زندگیام را تحت تأثیر قرار میداد.
در ۲۵ سالگی بر اثر مصرف مشروب به کما رفتم و چند هفته در بیمارستان بستری شدم، اما حتی این اتفاق هم نتوانست مرا از مسیر اشتباهم برگرداند. تصادفها، درگیریها و آسیب دیدن اعتماد اطرافیان، بخشی از پیامدهای مصرفم بود.
در ۳۰ سالگی بیماری سخت پدرم آغاز شد و چهار سال با بیماری ایشان درگیر بودیم. سرانجام پدرم را بر اثر سرطان از دست دادم. در آن دوران مشروب تنها پناهگاه اشتباه من شده بود. حتی یک پروژه ساختمانی بزرگ داشتم که به دلیل بیتوجهی ناشی از شرایط مصرف، خسارت مالی سنگینی به من وارد شد.
با وجود خانواده، امکانات و موفقیتهای شغلی، احساس پوچی و تنهایی میکردم. بارها برای درمان اقدام کردم و به پزشک مراجعه کردم، اما شناخت درستی از اعتیاد و مسیر درمان نداشتم و همچنان به مصرف ادامه میدادم.
تا اینکه نگرانی درباره سلامتی، خانواده، اعتبار اجتماعی و آینده شغلیام باعث شد واقعاً به فکر تغییر بیفتم.
در این مسیر، دوست عزیزم آقای ناصر با پیگیری و تماسهای مکرر مرا با کنگره ۶۰ آشنا کرد. روزی که برای اولین بار وارد کنگره شدم، با محبت انسانهایی روبهرو شدم که بدون اینکه مرا بشناسند، با آغوش باز به استقبالم آمدند. این رفتار برایم بسیار تازه و تأثیرگذار بود.
سپس با راهنمای عزیزم، آقای حسین زاهدی، آشنا شدم. محبت، صبر و مهربانی ایشان برایم بسیار ارزشمند بود و هست. ایشان مانند یک برادر بزرگتر در کنارم هستند و با تمام وجود برای رهایی انسانها تلاش میکنند.
امروز حدود سه ماه است که در کنگره حضور دارم و بدون مصرف مشروب زندگی میکنم. آرامش دوباره به خانوادهام برگشته، همسرم از من رضایت دارد، انگیزه کار و تلاش پیدا کردهام و احساس میکنم شور و نشاط ازدسترفته زندگیام دوباره بازگشته است.
در این مدت فهمیدم کنگره ۶۰ فقط مکانی برای درمان اعتیاد نیست؛ بلکه مجموعهای برای آموزش، شناخت خود و تغییر نگرش و شخصیت انسان است. اینجا دوباره زندگی کردن را آموختم.
از دوست عزیزم ناصر، راهنمای عزیزم آقای حسین زاهدی و تمام خدمتگزاران و اعضای خانواده بزرگ کنگره ۶۰ صمیمانه سپاسگزارم.
امیدوارم بتوانم در ادامه این مسیر، آموزشها را بهخوبی فرا بگیرم، به انسانی مفیدتر تبدیل شوم و روزی من هم خدمتگزار خوبی برای دیگران باشم.
با تشکر مسافر یاسین، از لژیون ۹ ارم
تنظیم و ارسال: مسافر فرهاد
- تعداد بازدید از این مطلب :
328