وادی نهم برای من پر از آموزش است که در مسیر زندگی بسیار آموزنده و مفید بود. زمانی که برای اولین که به کنگره آمدم، انگار من در ابتدای همه چیز قرار داشتم؛ صبر، تحمل، دانش و دانایی من نیز کم بود.
دیدم که چقدر من با این وادی همخوانی دارم. ذرهذره رو به جلو حرکت کردم؛ چون میدانستم که راه را پیدا کردهام، و هرچه رو به جلو حرکت میکردم، مسیر برای من روشن و روشنتر میشد. انگار به جایی از کلمات این وادی رسیده بودم که میگفت: «به درجهٔ بالا و بالاتری برسد.»
من امروز احساس میکنم که به آن درجه نزدیک شدهام که سریع عصبانی نمیشوم، صبورم، فکر میکنم و بعد کاری را انجام میدهم، یعنی من به پاداشی که این وادی برای من مشخص کرده بود رسیدهام؛ یعنی به جایی که نقطهٔ تحمل من تغییر کرده است.
قبلاً با یک کلمه کافی بود تا از کوره در بروم؛ اما امروز همان کلمه را میشنوم، نفس میکشم و فکر میکنم؛ و همین، تفاوت بزرگی را در زندگی من ساخته است. من یاد گرفتم که راه، یکدفعه باز نمیشود؛ ذره ذره روشن میشود.
هر روز یک قدم کوچک، یک تصمیم درست و کمی صبر بیشتر؛ و همین قدمهای کوچک روی هم نشستند و مرا به اینجا رساندند.
و من در این مسیر یاد گرفتم که به آن قدمهای کوچک، بیاحترامی نکنم. قبلاً فکر میکردم کارهای کوچک، کارهای مهمی نیستند؛ اما دیدم که همین کارهای کوچک، وقتی تکرار میشوند، شخصیت آدم را میسازند. یک روز که صبر کردم، جواب ندادم، خودم را کنترل کردم؛ هیچکدام بهتنهایی بزرگ نبودند، اما روی هم که نشستند، مرا به درجهٔ بالاتری رساندند.
حالا میفهمم که این وادی، وادی صبر کوچکی است؛ صبری که کم شروع میشود و کمکم بزرگ میشود، تا جایی که یک انسان را میسازد.
این وادی برای من فقط یک جمله نیست؛ یک نقشهٔ راه است برای کسی که تازه شروع کرده و فکر میکند کم است. حالا میدانم که کم بودن، عیب نیست؛ توقف است که عیب است. اگر از کم شروع کنی و ادامه بدهی، روزی به نقطهٔ تحمل میرسی.
این نقطهٔ تحمل، چیزی است که من هر روز در زندگی خودم میبینم؛ در خانه، در جمع دوستان و در سایتی که در آن خدمت میکنم. هر جا که صبرم را نگه میدارم و به جای واکنش، فکر میکنم، همانجاست که این وادی در من زنده میشود. من این وادی را با تمام وجودم دوست دارم؛ چون مرا از همان نقطهٔ کم، به جایی رساند که امروز آرامتر و روشنتر زندگی میکنم.
امروز شکرگزارم که از روز اول نترسیدم و ادامه دادم؛ شکرگزارم که کنگرهای هستم و معلم دانایی چون استاد دژاکام داشتم.
مهندس حسین دژاکام فقط یک معلم نبود؛ یک نویسنده و دانشمندی بود که با نوشتهها و اندیشههایش، راهی را برای ما روشن کرد که سالها گمش کرده بودیم.
او با دانش خود، این وادیها را برای ما ساده و قابل فهم کرد؛ و من امروز که این وادی را میخوانم، میدانم که پشت هر جملهاش، سالها فکر، تجربه و دانش نشسته است. شکرگزارم که این وادی را در زندگی خودم، به کار گرفتم.
نویسنده:همسفر زهرا (الف)رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون یکم)دبیر اول سایت
عکاس:همسفر فرزانه رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون یکم)
ارسال:همسفر زهرا (خ)رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون دوم)نگهبان سایت
نمایندگی همسفران زاهدان
- تعداد بازدید از این مطلب :
75