ششمین جلسه از دوره اول سری کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶۰ پارک بهار مشهد، شنبه ۲۳ آبانماه ۱۴۰۵، با استادی مرزبان محترم پارک بهار، مسافر رضا، نگهبانی مسافر احمد و دبیری مسافر مجید با دستور جلسه "وادی نهم و تاثیر آن روی من" راس ساعت ۶صبح برگزار شد.

سخنان استاد: سلام دوستان رضا هستم یک مسافر.
خدا را شکر میکنم که امروز این فرصت نصیب من شد تا در این جایگاه قرار بگیرم، از حضور شما استفاده کنم، انرژی بگیرم و بتوانم خدمت کنم.
با وجود سرمای صبح پاییزی، گرمای جمع دوستان آنقدر دلنشین است که با خودم میگفتم حتماً باید بیایم و در این جمع بنشینم. معمولاً وقتی در چنین شرایطی قرار میگیرم، از سرما دستوپایم شروع به لرزیدن میکند، اما خدا را شکر، فضای گرم، صمیمی و دوستداشتنی این جمع بهگونهای است که اصلاً احساس سرما و لرزش نمیکنم.
پیش از ورود به کنگره، راههای زیادی را برای درمان امتحان کرده بودم و تصور میکردم این کار باید خیلی سریع انجام شود. حتی در جلسات شعبه هم به این موضوع اشاره کردهام که برای درمان، تا تهران هم رفتم. بعد از چندین بار سقوط آزاد، برای آریسرمتراپی به تهران مراجعه کردم، اما باز هم نتیجهای نگرفتم.
دیشب که این تجربیات را مرور میکردم، نکته بسیار جالبی برایم روشن شد؛ اینکه در هیچ موضوعی، هیچ اتفاقی و هیچ تغییری قرار نیست همهچیز یکشبه، یکهفتهای یا یکماهه انجام شود و تغییر موردنظر به وجود بیاید.
اگر بخواهم درباره درمان در کنگره صحبت کنم، همه ما میدانیم که درمان حدود ده، یازده تا دوازده ماه زمان میبرد و این موضوع به نوع و میزان مصرف شخص بستگی دارد.
در حقیقت، کلیت هستی نیز بر همین مبنا استوار است. هیچ تغییری بهصورت ناگهانی اتفاق نمیافتد. اگر قرار باشد منِ رضا که بیست سال مصرف و بیست سال تخریب داشتهام، بخواهم با یک آریسرمتراپی، یک هفته سقوط آزاد یا حتی بیست روز سقوط آزاد خودم را درمان کنم، چنین چیزی اصلاً امکانپذیر نیست.
مهندس این موضوع را بسیار واضح و روشن برای ما توضیح دادهاند که هر تغییری به زمان نیاز دارد. همانطور که در وادی نهم نیز به این موضوع اشاره شده است، برای انجام هر کاری باید زمان لازم را در نظر گرفت و نباید انتظار داشت همهچیز بهیکباره اتفاق بیفتد.

این مسئله میتواند مربوط به درمان، کارهای روزمره یا رسیدن به یک هدف مشخص باشد.
من خودم بارها و بارها پیش از ورود به کنگره، برای مثال در مسائل کاری، دوست داشتم خیلی سریع به هدفم برسم. وقتی هم به آن هدف نمیرسیدم، بهشدت ناراحت و عصبی میشدم. به قول وادی نهم، دچار فروپاشی درونی میشدم و مدام از خودم میپرسیدم چرا نشد و چرا نتوانستم به نتیجه برسم. بعد از اینکه آن اتفاق موردنظرم رخ نمیداد، حال خرابیهای بسیار شدیدی را تجربه میکردم.
اما در کنگره، از همان روز اولی که وارد شدم، به من گفتند: «اینجا باید پلهپله مصرفت را کاهش بدهی. این مسیر به زمان نیاز دارد و قرار نیست همهچیز یکباره اتفاق بیفتد.»
البته آن روزها این مسئله برای من چندان روشن نبود. من فقط آمده بودم تا درمان شوم، اما با گذشت زمان متوجه شدم که هر کاری و هر تغییری به زمان نیاز دارد.
یادم نمیرود هادی آقای مرادی، استاد راهنمای ما، همیشه میگفت: «رضا، وادیها را باید زندگی کنیم.»
آن زمان اصلاً متوجه منظور ایشان نمیشدم. حسهای من بسته بود و با خودم میگفتم من به کنگره آمدهام که درمان شوم و بروم؛ وادیها را زندگی کردن یعنی چه؟
اما اکنون که در سفر دوم هستم و حدود یک سال و ده یا یازده ماه از رهاییام گذشته است، هرچه بیشتر پیش میروم، بیشتر به این نتیجه میرسم که تکتک وادیها و نوشتارهای کنگره، هرکدام پیام و کاربرد خاص خودشان را دارند.
اگر بتوانم حتی چند جمله یا چند خط از هر وادی را در زندگی خودم کاربردی کنم، قطعاً نتایج آن را خواهم دید. اما اگر بخواهم مطالب را سرسری بخوانم، فقط روخوانی کنم و بدون توجه از کنار آنها عبور کنم، هیچ نتیجهای نخواهم گرفت.
در این صورت، حتی حال خرابیهایی که قبلاً بعد از نرسیدن به نتیجه دلخواهم تجربه میکردم، همچنان در زندگیام وجود خواهند داشت و هیچ تفاوتی ایجاد نمیشود. مگر اینکه بتوانم این آموزشها را کاربردی و عملی کنم تا نتیجه خوبی از آنها بگیرم.
اگر بخواهم از تجربه شخصی خودم صحبت کنم، دوباره به همان موضوع آریسرمتراپی برمیگردم که گفتم برای انجام آن به تهران رفتم.
در آنجا به من گفتند: «به تهران میروید، یک یا دو ساعت بیهوش میشوید، یک آمپول در سرتان تزریق میکنند و سرم وصل میکنند. وقتی از خواب بیدار شوید، همهچیز خوب شده است و زندگیتان کاملاً تغییر میکند.»
من را بیهوش کردند، آمپول را تزریق کردند و بعد از مدتی به هوش آمدم. از تهران تا مشهد، تقریباً هیچچیزی متوجه نشدم؛ چون روی صندلی عقب ماشین خوابیده بودم.
با خودم تصور میکردم که دیگر درمان شدهام و اعتیادم را کنار گذاشتهام. اما وقتی از خواب بیدار میشدم، بچهها یک پیپر چاق میکردند، من هم مصرف میکردم و دوباره به خواب میرفتم. فکر میکنم تا زمانی که به مشهد رسیدم، حدود چهار بار این اتفاق تکرار شد.
وقتی به مشهد رسیدم، تمام بدنم از شدت عرق خیس شده بود. یکی دو روز گذشت، شربتها را مصرف کردم، اما دیدم باز هم نتیجهای نگرفتهام.
با آن مرکز تماس گرفتم و گفتم: «بدن من اینطور شده و اذیت میشوم.»
در پاسخ گفتند: «نه، این کار به زمان نیاز دارد.»
اینجا هم دوباره مسئله زمان برای من روشن نبود. با خودم گفتم شما که گفته بودید با یک آریسرمتراپی همهچیز حل میشود! وقتی موضوع را پیگیری کردم، گفتند: «پس در این جلسات شرکت کنید تا کمی حالتان بهتر شود.»
به همین ترتیب، زمان گذشت و گذشت تا اینکه به پشت در کنگره ۶۰ رسیدم و وارد کنگره شدم.
به لطف خدا، درمان من در این مسیر شکل گرفت. پس از یازده ماه، به قطع مصرف رسیدم و گل رهاییام را دریافت کردم و امروز هم در این جایگاه، در خدمت شما دوستان عزیز هستم.
صحبتم را کوتاه میکنم؛ چون دوست دارم بیشتر از مشارکتها و تجربیات شما استفاده کنم.
از اینکه به صحبتهای من گوش کردید، سپاسگزارم.
.jpg)
در انتها با صبحانه گرم از دوستان و حاضرین پذیرایی گردید.

مرزبان خبری: مسافر صادق
صوت: مسافر محمدجواد و همسفر مسلم
تنظیم و ارسال: مسافر احمد
- تعداد بازدید از این مطلب :
181