English Version
This Site Is Available In English

لژیون سردار؛ میدان بازی برای تغییر، بخشش و تزکیه و پالایش

لژیون سردار؛ میدان بازی برای تغییر، بخشش و تزکیه و پالایش

به نام خداوند بخشنده مهربان
لژیون سردار و جلسه هماهنگی و آموزشی نگهبانان، دبیران، خزانه‌داران نمایندگی های یحیی زارع میبد، وکیلی، نایین و یزد با حضور دیده‌بان محترم لژِیون سردار جناب آقای زرکش در تاریخ پنجشنبه 21 آبان 1405 راس ساعت 14 در محل نمایندگی یزد برگزار گردید.

خلاصه سخنان استاد
سلام دوستان، علی هستم یک مسافر.
امیدوارم در این یک ساعت و نیم که در کنار هم هستیم، بتوانیم به نقطه‌نظری برسیم که باعث تغییر در تفکر، گفتار و رفتار ما شود. آنچه در کنگره برای ما اهمیت دارد، تغییر است؛ اما تغییر بدون آموزش و دانش اتفاق نمی‌افتد. اگر چیزی را ندانیم، توانایی انجام آن را هم نخواهیم داشت. آموزش‌های کنگره باید در ما تغییر ایجاد کنند و این تغییرات به‌تدریج به تبدیل منجر شوند.
در سفر اول، جسم و سیستم ایکس ما به‌تدریج به تعادل می‌رسند؛ اما سؤال اینجاست که روان و جهان‌بینی ما کجا قرار دارند؟ تفاوت سفر اول و سفر دوم فقط رهایی از مواد نیست. در سفر دوم باید از ماده و مادیات عبور کنیم؛ از خشم، شهوت و خواسته‌هایی که هنوز فرمانده ما هستند. باید بتوانیم بیرون از کنگره متفاوت زندگی کنیم. من سفر دوم را در همین عبور می‌بینم؛ عبور از قهر به مهر و از نفرت به عشق.
آقای مهندس دژاکام برای ما یک الگوی تغییر بودند. آنچه از ایشان دیدیم، محبت، عشق، بخشش و ایمان بود. ایشان انسانی بودند که تعادل را در جسم، روان و جهان‌بینی به نمایش گذاشتند. تمام آن آموزش‌ها و سی‌دی‌هایی که برای ما به یادگار گذاشتند، در راستای ایجاد تعادل در همین سه ضلع است. ما در سفر اول آموزش می‌بینیم و سازگار می‌شویم، اما در سفر دوم باید با کمک همین آموزش‌ها، خودمان مسیر را پیدا کنیم. در این مرحله دیگر راهنمای سفر اولی نداریم؛ باید از دانش کنگره استفاده کنیم و نیرویی در درون خود به وجود بیاوریم که ما را هدایت کند.
به اعتقاد من، یکی از مهم‌ترین مسیرهای ورود به سفر دوم، وادی چهاردهم است؛ آنجا که می‌گوید: «آنچه باور است محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است.» ما باید از وادی سیزدهم عبور کنیم و با ورود به وادی چهاردهم، آغاز دیگری را تجربه کنیم. اگر این اتفاق نیفتد، همان انسانی خواهیم بود که پیش از این بودیم؛ شاید در کنگره جایگاه و عنوانی داشته باشیم، اما در زندگی واقعی تغییری نکرده باشیم.
لژیون سردار را باید از این منظر ببینیم. من معتقدم معنویات در مادیات خودش را نشان می‌دهد. چگونه می‌توانم بگویم انسان بخشنده‌ای هستم، وقتی چیزی در اختیار ندارم که ببخشم؟ چگونه می‌توانم محبت و گذشت را به نمایش بگذارم، اگر نتوانم از داشته‌های خودم برای دیگران بگذرم؟ بخشش واقعی یعنی ببخشی و بروی، نه اینکه ببخشی و بعد بالای سر طرف بایستی و مدام یادآوری کنی که من به تو کمک کردم.

لژیون سردار فقط موضوع پرداخت پول نیست؛ یک میدان بازی برای آموزش، تغییر، تزکیه و پالایش است. مهم نیست چه مقدار در این مسیر خدمت می‌کنیم؛ هرکس باید به اندازه توان و بضاعت خودش حرکت کند. من کارگری را دیده‌ام که با درآمد محدود، ماهانه مبلغی را برای خدمت مالی اختصاص می‌دهد. این حرکت ارزشمند است، چون مهم‌تر از مبلغ، تفکر و نیتی است که پشت آن قرار دارد.
ما باید بدانیم که بخشی از داشته‌های ما متعلق به امروزمان است، بخشی برای آینده و پس‌انداز ماست و بخشی نیز سهم دیگران است. این همان مثلث ثروت است. ثروت با ثروتمند بودن تفاوت دارد. ثروتمند کسی است که می‌تواند درد یک دردمند را درمان کند و داشته‌هایش را در مسیر درست به جریان بیندازد.
کنگره ۶۰ یک زمین بازی است که به تعداد افراد آن، امکان بازی و خدمت وجود دارد. عده‌ای در این زمین بازی می‌کنند و عده‌ای فقط تماشاگر هستند. من از خودم و همه خدمتگزاران می‌خواهم ببینیم چقدر توانسته‌ایم نسبت به دیروز خودمان تغییر کنیم. آیا می‌توانیم کلام، نگاه و رفتارمان را کنترل کنیم؟ آیا می‌توانیم در خانه همان‌قدر محترمانه رفتار کنیم که در کنگره رفتار می‌کنیم؟ در کنگره به حساب کنگره بازی می‌کنیم، اما بیرون از کنگره باید به حساب خودمان بازی کنیم. آیا همسر و فرزندان ما هم در خانه با اشتیاق به حرف‌های ما گوش می‌دهند؟ آیا در محیط کار هم می‌توانیم همان آموزش‌ها را اجرا کنیم؟ معیار واقعی سفر دوم برای من همین است.
کنگره دانشگاهی است که در آن آموزش می‌بینیم تا بتوانیم بیرون از آن، آموخته‌های خود را به کار بگیریم. صرف اینکه سال‌ها در کنگره حضور داشته باشیم یا جایگاه‌های مختلفی را تجربه کرده باشیم، به‌تنهایی دستاورد نیست. دو صد گفته چون نیم کردار نیست. باید ببینیم از سفر دوم چه چیزی با خودمان برده‌ایم و چقدر توانسته‌ایم در زندگی واقعی تغییر کنیم.
بخشش به ایمان نیاز دارد. ایمان در آسمان است و امید در سینه‌های ما. ما با ایمان به خداوند و امیدی که در درونمان داریم، می‌توانیم ببخشیم. وقتی بتوانیم قوانین ماده را درست اجرا کنیم و از آنچه سهم دیگران است عبور کنیم، ماده هم در اختیار ما قرار می‌گیرد. اگر حتی بخش کوچکی از داشته‌های ما متعلق به دیگری باشد و آن را نادیده بگیریم، نمی‌توانیم انتظار داشته باشیم ساختار زندگی‌مان به‌درستی حرکت کند.
در کنگره باید یاد بگیریم که حیات و زندگی ما به حیات و زندگی دیگران وابسته است. چرا همیشه منتظریم دیگران ما را خوشحال کنند یا نیازهای ما را برطرف کنند؟ چرا خودمان شرایطی فراهم نکنیم که بتوانیم نیاز کسی را برطرف کنیم و باعث خوشحالی او شویم؟ راز نیاز ما در مرتفع کردن نیاز دیگران است. این همان بذری است که امروز می‌کاریم تا فردا ثمره آن را ببینیم.

در جایگاه دیده‌بانی و مسئولیت‌های مرتبط با لژیون سردار، باید وظایف خودمان را به‌خوبی بشناسیم. نگهبان، دبیر، خزانه‌دار، ایجنت و راهنما هرکدام مسئولیتی دارند و اگر وظیفه خود را نشناسند، نمی‌توانند آن کاری را که باید انجام دهند. ما باید کاری برای کنگره انجام دهیم تا کنگره هم بتواند برای ما کاری انجام دهد. همان‌طور که یک سفر اولی باید آموزش بگیرد، روش درمان را اجرا کند و تغییر کند تا به رهایی برسد، ما هم در هر جایگاهی باید وظایف خود را به انجام برسانیم.
در نهایت، سفر دوم برای من حرکت از پذیرش به عشق و محبت است؛ حرکتی که باید در تمام ابعاد زندگی ما دیده شود. امیدوارم بتوانیم با استفاده از دانش و آموزش‌های آقای مهندس و آقای دکتر امین، بذر نیکویی در وجود خود بکاریم و ثمره آن را نه‌فقط در کنگره، بلکه در زندگی خود و دیگران مشاهده کنیم.

گزارش تصویری:

متن: مسافر داوود لژیون دوم
تصویر: مسافر مهدی لژیون ششم وکیلی و مسافر داوود لژیون دوم یزد
تنظیم برای سایت: مسافر محسن

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .