English Version
This Site Is Available In English

بهشت را به بها دهند نه به بهانه

بهشت را به بها دهند نه به بهانه

مشارکت همسفر فاطمه از لژیون هشتم:

هيچ كدام از ما به هيچ نيستيم، حتي اگر خود به هيچ فكر كنيم.
همه مطالب در درون و برون ماست كه مانند قله‌های بلند آتشفشان هستند؛ اما آرام و بی‌صدا، اگر بـه آن‌ها توان حركت بدهيم حتماً می‌دانید چه می‌شود! خاصه در جهت ارزش‌ها و یا راه مستقیم باشد؛ شاید هیچ بیشتر از آن‌که یک حقیقت باشد، مفهومی که ذهن ما برای توصیف ناتوانی‌اش در فهم همه‌ چیز ساخته است. ما از نیستی حرف می‌زنیم، چون هستی را نمی‌توانیم به‌تمامی درک کنیم. از بی‌معنایی می‌گوییم، چراکه در جست‌وجوی معنا هستیم و از هیچ می‌ترسیم، چون تمام تجربه‌ ما از جهان بر پایه‌ بودن شکل گرفته است؛ اما مسئله فقط این نیست که ما وجود داریم. مسئله این است که حتی فکرهای ما نیز از این قاعده مستثنی نیستند. هر اندیشه، هر تردید و هر پرسشی نشانه‌ای از حضور مسئله‌ای است که نمی‌تواند کاملاً هیچ باشد. شاید ما هرگز نتوانیم معنای نهایی بودن را کشف کنیم و جهان هیچ توضیحی برای حضور ما نداشته باشد و شاید هیچ‌کدام از پرسش‌هایمان به پاسخی قطعی نرسند؛ اما حتی اگر تمام پاسخ‌ها هیچ باشند، خود پرسیدن اتفاقی است که در هستی رخ داده. ما می‌توانیم به هیچ فکر کنیم یا هیچ را تصور کنیم و حتی تمام جهان را از دریچه‌ هیچ ببینیم؛ اما نمی‌توانیم فراموش کنیم که همین حالا، چیزی در حال اندیشیدن به هیچ است.


مشارکت همسفر لیلا از لژیون هشتم:

خدا را شاکر و سپاسگزارم که در این برهه از زمان و مکان قرار دارم و می‌توانم هم خدمت بگیرم و هم خدمتگزار باشم و حرکت و تکاپویی در هستی داشته باشم؛ خواه این خدمت و حرکت کوچک، خواه بزرگ که اگر همین قدم‌های کوچک را ببینم و شاکر باشم در مسیر درست قرار دارم و این مسئله را به خاطر داشته باشم که شکر نعمت، نعمتت افزون کند و کفر نعمت از کفت بیرون کند. همان‌گونه که می‌دانیم خداوند از خلقت هستی و تمام موجودات هدف و برنامه داشته است و چیزی را نمی‌توانیم پیدا کنیم که بدون هدف و برنامه باشد حتی اگر گمان کنیم که آن موجود حشره، حیوان و هرچیز دیگر بی‌فایده و بی‌تاثیر باشد؛ چراکه هیچ کدام از ما علم و دانش خداوند بزرگ و حکیم را نداریم. زمانی‌که ریزترین موجود که با تلسکوپ یا میکروسکوپ هم به سختی قابل دیدن و مشاهده است بدون هدف خلق نشده. من انسان چگونه می‌توانم به بی‌هدف و بی‌اثر بودن خود فکر کنم و ناامید، درمانده باشم، حتی زمانی که ممکن است حالم خوب نباشد. همان حال ناخوش من مقدمه‌ای برای آغازی دیگر است؛ آغازی برای فصل جدیدی از زندگی که باعث تغییر، تحول، پیشرفت می‌گردد به شرط آن‌که به این حقیقت آگاه باشم که خداوند از خلق من لیلا هدف داشته و آن گذر از تاریکی‌ها، طی طریق مسیر و رسیدن به نور، دست یافتن به حقیقت زندگی و دنیا است.
به یاد داشته باشم که بهشت را به بها دهند نه به بهانه. دنبال بهانه نباشم و از کنار هر مطلب و هر دیده‌ای به آسانی گذر نکنم. با دیدن زنجیره حرکتی مورچه‌ها، زنبوری که  بر گل می‌نشنید و از شهد آن می‌چشد، بادی که می‌وزد و شاخ و برگ درختان را به رقص در می‌آورد، حشره به ظاهر بی‌خاصیتی که می‌پرد، مارمولکی که جست‌وخیز می‌کند، عنکبوتی که تار می‌تند تا شکاری برای خود داشته باشد همه و همه بی‌هدف و برای هیچ خلق نشده‌اند‌‌‌ و این اصل را به خاطر بسپارم که هیچ کدام از ما به هیچ نیستیم حتی اگر خود به هیچ فکر کنیم.

منبع: سی‌دی وادی دوم (مهندس حسین دژاکام)
رابط لژیون: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر مژگان (لژیون هشتم)
ارسال: همسفر سمیرا رهجوی راهنما همسفر لیلا (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی دکتر علیرضا

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .