هفتمین جلسه از دور سوم سری کارگاه های آموزشی عمومی ویژه مسافران و همسفران کنگره ۶۰ نمایندگی یزد، با استادی راهنمای محترم مسافر محمد، نگهبانی مسافر حسین و دبیری مسافر رحمان، با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس دژاکام و دستاوردهای ایشان(روشDST و تجربه های من از ترک) » در روز پنجشنبه 21 آبان ۱۴۰۵، راس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، محمد هستم مسافر
در ابتدا از نگهبان جلسه، گروه مرزبانی، ایجنت محترم و تمام دوستانی که فرصت خدمت و آموزش را برای من فراهم کردند، تشکر میکنم.
در رابطه با دستور جلسه «روش درمان DST و تجربه من از روشهای دیگر»، باید بگویم بیشتر مصرفکنندگان از زمانی که متوجه اعتیاد خود میشوند، به فکر ترک میافتند. بارها تصمیم به قطع مصرف میگیرند، اما پس از مدتی دوباره به مصرف بازمیگردند و گاهی شرایطشان از گذشته نیز بدتر میشود.

من هم بارها این چرخه را تجربه کردم. هر بار خانوادهام با امید فراوان تلاش میکرد به من کمک کند، اما پس از مدتی دوباره به مصرف بازمیگشتم. این اتفاق بهتدریج باعث ناامیدی خانواده و از بین رفتن اعتماد میان ما شد. دلیل اصلی این بود که من فقط مصرف مواد را قطع میکردم، اما در وجودم تغییری اتفاق نمیافتاد و سیستم ایکس بدنم همچنان دچار اختلال بود.
زمانی تصور میکردم مواد مخدر به من آرامش میدهد، اما امروز میدانم که فقط صورتمسئله مشکلات زندگیام را پاک میکرد. مشکلاتی مانند ترس، اعتمادبهنفس پایین و عزتنفس پایین همچنان وجود داشتند و من با مصرف مواد روی آنها سرپوش میگذاشتم.
سالها پیش مهندس دژاکام با تجربه شخصی خود، روش DST را ابداع کردند؛ روشی بر اساس پلههای زمانی و کاهش تدریجی مواد. در این روش، برای درمان اعتیاد حداقل ده ماه زمان در نظر گرفته شده است؛ زیرا همانطور که هر موجود زندهای برای رسیدن به تکامل به زمان نیاز دارد، بدن انسان نیز برای جبران تخریبهای ناشی از مصرف مواد به زمان احتیاج دارد. رعایت برنامه درمان، مصرف دارو در زمان مشخص، حضور منظم و استفاده از آموزشهای کنگره از اصول این مسیر است.
تفاوت درمان با ترکهای گذشته را امروز بهخوبی احساس میکنم. گاهی در محیطهایی قرار میگیرم که افراد در حال مصرف همان موادی هستند که روزی خودم مصرف میکردم، اما دیگر هیچ میل و کششی نسبت به آنها ندارم.
بااینحال، به اعتقاد من DST فقط روشی برای قطع مصرف و بازسازی سیستم ایکس نیست؛ بلکه آغاز مسیری برای تغییر انسان است. در نوشتارهای کنگره میخوانیم که این سفر، حرکتی از ظلمت به نور، از نادانی به دانایی، از ترس به شجاعت و از نفرت به عشق است.
در این مسیر باید بهتدریج مشکلات و ویژگیهای منفی خود را بشناسیم و اصلاح کنیم. همانطور که کاهش مصرف مواد پلهپله انجام میشود، تغییر رفتار و شخصیت انسان نیز نیازمند آگاهی، تمرین و استمرار است.
وقتی من تغییر میکنم، جهان پیرامونم نیز تغییر میکند. ارتباطات و شرایط زندگیام بهتدریج شکل تازهای پیدا میکنند. حتی همسفران ما نیز که خودشان مصرفکننده نبودهاند، میتوانند از این فرصت برای آموزش و تغییر استفاده کنند.

پیشنهاد میکنم هنگام مشاهده تصاویر کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر، از خودمان بپرسیم در کدام مرحله قرار داریم. آیا فقط مصرف مواد را کنار گذاشتهایم یا در ویژگیهایی مانند ترس، حسادت و سایر مشکلات درونی نیز تغییری ایجاد کردهایم؟
امروز به این باور رسیدهام که پایان سفر اول و رهایی از مواد مخدر، بهتنهایی به معنای آغاز واقعی سفر دوم نیست. سفر دوم زمانی معنا پیدا میکند که در کنار قطع مصرف، مشکلات و مسائل درونی خود را نیز اصلاح کرده باشیم.
باید جایگاه فعلی خود را بشناسیم و بدانیم به کجا میخواهیم برسیم. امیدوارم قدر فرصتی را که خداوند در اختیار ما قرار داده است، بدانیم و این مسیر را جدیتر، آگاهانهتر و با تلاش بیشتری ادامه دهیم.
از اینکه به صحبتهای من گوش دادید، سپاسگزارم.
عکس و متن: مسافر داوود لژِیون دوم
تنظیم برای سایت: مسافر محسن
- تعداد بازدید از این مطلب :
50