نگاهی به دستاوردهای علمی جناب مهندس حسین دژاکام، بنیان محترم کنگره ۶۰
دلنوشتهای از جنس علم، عشق و رهایی به قلم مسافر محمد ص (لژیون سوم)
گاهی در زندگی، انسانهایی ظهور میکنند که نگاهشان به یک مشکل، با نگاه دیگران متفاوت است؛ انسانهایی که بهجای تسلیمشدن در برابر تاریکی، چراغی روشن میکنند تا دیگران راه رهایی را بیابند. مهندس حسین دژاکام از جمله انسانهایی است که با اندیشه، تجربه و تلاش خود، مسیر تازهای را در زمینه شناخت اعتیاد و درمان آن، پیش روی بسیاری از انسانها گشوده است.
وقتی از دستاوردهای علمی جناب مهندس دژاکام سخن میگوییم، تنها از یک نظریه یا روش درمانی صحبت نمیکنیم؛ بلکه از تفکری سخن میگوییم که تلاش دارد انسان را بهصورت همهجانبه ببیند؛ انسانی که جسم، روان و جهانبینی او در کنار یکدیگر معنا پیدا میکنند و برای رسیدن به تعادل، هر سه به توجه و آموزش نیاز دارند.
یکی از مهمترین دستاوردهای ایشان، شکلگیری روش درمان تدریجی اعتیاد، معروف به روش DST، و گسترش آن در بستر فعالیتهای کنگره ۶۰ است. این روش بر این اندیشه استوار است که برای بازگشت به تعادل، باید زمان، نظم، آموزش و حرکت تدریجی را جدی گرفت. این نگاه، برای بسیاری از مسافران، دریچهای تازه بهسوی امید و بازگشت به زندگی گشوده است.
از دیگر دستاوردهای ارزشمند ایشان، تأکید بر شناخت صورتمسئله اعتیاد و توجه به نقش سیستمهای جسمی، روانی و جهانبینی در مسیر درمان است. همچنین در چارچوب آموزشهای کنگره ۶۰، مفاهیمی همچون مسئولیتپذیری، تزکیه و پالایش، تغییر نگرش و خدمت به دیگران، جایگاه ویژهای دارند.
اما به نظر من، زیبایی واقعی این دستاوردها زمانی آشکار میشود که نتیجه آنها را در زندگی انسانها ببینیم؛ در چشمان مسافری که روزی امیدش را از دست داده بود و امروز باانگیزه به زندگی بازگشته است؛ در لبخند همسفری که دوباره آرامش را در خانواده خود احساس میکند؛ و در انسانی که میآموزد بهجای فرار از مشکلات، با آگاهی و مسئولیتپذیری با آنها روبهرو شود.
جناب مهندس دژاکام به ما یادآوری میکند که برای رسیدن به رهایی، تنها خواستن کافی نیست؛ باید دانست، آموزش دید، حرکت کرد و به مسیر ایمان داشت. علم زمانی ارزشمندتر میشود که از مرز کلمات عبور کند و در زندگی انسانها اثر بگذارد؛ زمانی که دانایی به توانایی تبدیل شود و توانایی، زمینهساز تغییر و آرامش گردد.
وقتی به این مسیر نگاه میکنم، با خود میاندیشم که چه زیباست اگر انسان بتواند حاصل سالها تجربه، تفکر و تلاش خود را به چراغی برای دیگران تبدیل کند؛ چراغی که نهتنها راه درمان را روشن میکند، بلکه به انسان میآموزد چگونه دوباره خود را بشناسد، مسئولیت زندگیاش را بپذیرد و طعم واقعی خدمت و محبت را بچشد.
در پایان، با احترام به تلاشهای علمی و آموزشی مهندس حسین دژاکام، باور دارم یکی از ارزشمندترین ثمرات این مسیر، زندهشدن امید در دل انسانهایی است که روزی خود را در بنبست میدیدند. چه زیباست که علم با عشق همراه شود، تجربه به آموزش تبدیل گردد و حاصل این تلاش، بازگشت انسان به تعادل، آرامش و زندگی باشد.
باشد که ما نیز با آموزشگرفتن، حرکت در مسیر دانایی و خدمت صادقانه، بتوانیم سهم کوچکی در ادامه این مسیر داشته باشیم؛ چراکه شاید بزرگترین دستاورد هر اندیشهای، انسانی باشد که به کمک آن، فرصت دوبارهای برای ساختن زندگی خود پیدا میکند.
با احترام و سپاس از تمام کسانی که چراغ دانایی را روشن نگه میدارند؛ همچنین از راهنمای گرانقدر و دلسوزم، جناب آقای هادی فهیمی، کمال تشکر و قدردانی را دارم.
عکس: مسافر محمد الف (لژیون هفتم)
نگارش و رابط خبری: مسافر محمد ص (لژیون سوم)
تهیه، ویرایش و ارسال: مسافر سینا (لژیون یکم)
گروه خبری نمایندگی محمدیپور قم
- تعداد بازدید از این مطلب :
178