زمانی که مسافر من به مصرف هروئین روی آورده بود، همیشه احساس میکردم دیگر هیچ امیدی به درمان او نیست و روزبهروز ناامیدتر میشدم.
بارها برای درمان مسافرم به پزشک و کمپ مراجعه کرده بودیم، اما نتیجهای نگرفته بودیم. بارها از خداوند گله میکردم که چرا باید مسافر من گرفتار بیماری اعتیاد شود. دیگر تمام امیدم را از دست داده بودم.
تا اینکه یک روز مسافرم از سر کار آمد و گفت: «من میخواهم برای درمان خودم به مکان زیبایی به نام کنگره۶۰ بروم.» من که دیگر امیدی نداشتم، با ناراحتی و عصبانیت گفتم: این هم دروغ دیگری است که میخواهی با آن مرا آرام کنی! اما با اصرار مسافرم، همراه او راهی کنگره شدیم.
زمانی که وارد کنگره شدم، هنوز در تاریکی و ناامیدی به سر میبردم. مدام با خودم میگفتم اگر مسافر من گرفتار اعتیاد نمیشد، من چرا باید به اینجا میآمدم؟ اما بهتدریج، با حضور در این مکان زیبا، گوش سپردن به صحبتها و استفاده از راهنماییها و مشاورههای خانم مریم عزیز، امید در دلم زنده شد و نگاهم به زندگی و مسافرم تغییر کرد.
اکنون خداوند را شاکرم که من و مسافرم را با کنگره۶۰ آشنا کرد و در این مسیر قرار داد. از راهنمای عزیزم نیز سپاسگزارم که با محبت و صبوری، وقت ارزشمند خود را برای آموزش من اختصاص میدهند.
امیدوارم بتوانم از آموزشهایی که دریافت میکنم بهخوبی استفاده کنم و قطرهای از زحمات ایشان را جبران کنم.
نویسنده: همسفر رقیه رهجوی همسفر پریسا (لژیون سوم)
عکاس همسفر سکینه رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون ششم
رابط خبری: همسفر هاجر رهجوی راهنما همسفر پریسا (لژیون سوم
ویرایش و ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگیایران
- تعداد بازدید از این مطلب :
231