جهان هستی را خداوند بر پایه عشق، محبت و گذشت بنا نهاده است. خداوند متعال از وجود بیانتهای خود بخشید تا ما انسانها را بر روی زمین خلق کند؛ به ما زندگی، امید و توانایی بخشید تا بتوانیم در این جهان گشایش ایجاد کنیم. ما در این کلبه پر از عشق و محبت، یعنی کنگره۶۰، مسیر تکامل را میآموزیم و قوانین زندگی کردن را فرا میگیریم؛ اما دریافت این آموزشها و نعمتها بهایی دارد، بهایی به نام زکات؛ زکات آموختهها و داشتههای ما خدمت کردن، راهنمایی انسانها برای خروج از تاریکی و مشارکت در لژیون سردار برای آبادانی و گسترش مکانهای کنگره است تا انسانهای بیشتری بتوانند از این بستر درمان و آموزش بهرهمند شوند. ما انسانها مختاریم و باید آنچه را دریافت کردهایم، با دستانی باز و قلبی سرشار از عشق به هستی بازگردانیم؛ چراکه هرچه بیشتر ببخشیم و در مسیر خدمت قرار بگیریم، ظرفیت دریافت نعمتهای بیشتری را در وجود خود ایجاد میکنیم. با اسیستانت محترم لژیون سردار همسفر شیما گفتوگویی داریم که از شما همراهان سایت میخواهیم با ما همراه باشید. همسفر شیما و مسافرشان با آخرین آنتیایکس مصرفی مسافر، شیره خوراکی وارد کنگره۶۰ شدند؛ به مدت یازده ماه و بیستوهشت روز به روش DST با شربت OT و با راهنمایی مسافر اکبر و همسفر خانم آنی کماندار سفر کردند؛ در حال حاضر ده سال و هشت ماه و هفت روز است که آزاد و رها هستند. ورزش مسافر در کنگره۶۰ شنا، والیبال و ورزش همسفر بدمینتون و دارت میباشد. همسفر شیما عضو لژیون سردار، دبیر و نگهبان لژیون سردار، راهنمای DST، مسئول آزمون، دستیار اسیسانت سردار، دبیر شورای اسیسانت و اسیسانت لژیون سردار بودهاند.
لطفاً بفرمایید از نگاه شما، چه ارتباطی میان فلسفه درمان در روش DST و فلسفه بخشش و خدمت در لژیون سردار وجود دارد و این دو چگونه میتوانند مکمل یکدیگر باشند؟
حلقه مشترک بین این دو، همان بخشندگی است؛ اساساً آقای مهندس متد DST را به همه انسانها بخشیدهاند و چیزی که در درون این متد وجود دارد، همین بخشش است؛ به نظرم این مهمترین حلقه ارتباطی بین متد DST و لژیون سردار است؛ نکته دیگر این است که ما با متد DST یاد گرفتیم، چگونه آرامآرام بخشش را در وجود خودمان ایجاد کنیم، آن را پرورش و رشد دهیم. من فکر میکنم مهمترین ارتباط این دو همین موضوع است.
چه احساس یا باوری باعث شد برای نخستین بار وارد لژیون سردار شوید و پس از گذشت زمان، چه تغییر نگرشی باعث شد که شما و خانوادهتان تصمیم به تجربه جایگاه پهلوانی بگیرید؟
زمانیکه وارد لژیون سردار شدم، هیچ خدمتی نداشتم؛ شاید در ابتدا نگاهم این بود که من نیز باید در این ساختار کاری انجام بدهم. وقتی میدیدم دیگران خدمت میکنند و از این طریق حال خوبی به دیگران میدهند، این موضوع من را جذب کرد؛ در واقع احساس کردم من نیز باید به سهم خودم کاری انجام بدهم و از این ساختار قدردانی کنم و در آن زمان عضویت در لژیون سردار سهمی بود که میتوانستم در آن داشته باشم؛ اما رسیدن به جایگاه پهلوانی به دریافتهای هر انسان برمیگردد؛ هر شخصی با توجه به اتفاقاتی که در درونش میافتد و تجربههایی که از خدمت به دست میآورد، به دریافتهایی میرسد که او را برای حرکت بیشتر ترغیب میکند؛ من فکر میکنم دریافتهای درونی خودم باعث شد به این جایگاه علاقهمند شوم. در لژیون سردار یاد گرفتم که میتوان از مال گذشت و این گذشتن از مال چقدر بر احساس و حال درونی انسان تأثیر میگذارد. در مورد خانوادهام نیز مسافرم به واسطه سفری که داشت و دریافتهای خودش با این موضوع آشنا بود؛ اما دخترم آشنایی چندانی با کنگره نداشت و زمانیکه تصمیم گرفتیم برای جایگاه پهلوانی اقدام کنیم، با او صحبت کردم و برایش توضیح دادم که این جایگاه چیست و آیا دوست دارد آن را تجربه کند یا خیر؟ برایم بسیار جالب بود که با اشتیاق از این موضوع استقبال کرد و گفت خیلی دوست دارد این تجربه را داشته باشد. خدا را شکر با لطف خداوند و اجازه آقای مهندس، هر سه نفرمان توانستیم این جایگاه را تجربه کنیم.
چگونه میتوان، توان واقعی خود را شناخت و بر تردیدها و ترسهایی که مانع بخشش مالی میشوند غلبه کرد، حتی زمانیکه ظرفیت بخشش در حد دنور را در وجود خود داریم اما از آن آگاه نیستیم؟
با آموزش گرفتن و حضور داشتن در لحظه میتوانیم به این توانایی برسیم. همانطور که دکتر امین بارها در صحبتهایشان به این موضوع اشاره کردهاند، وقتی حضور داشته باشیم، بهتر میتوانیم دریافت کنیم. ما در کنگره آموزشهای بسیار خوبی داریم؛ همانطور که آقای مهندس در سیدی صورتمسئله به آن اشاره کردهاند، متون آموزشی کنگره بینظیر هستند؛ آموزشدهندگان ما نیز خودشان آموزش دیدهاند و از فیلترهای مختلف عبور کردهاند تا بتوانند آموزشها را بهدرستی منتقل کنند؛ در نهایت، ضلع آخر این آموزشها خود ما هستیم؛ اینکه من چقدر بتوانم این آموزشها را دریافت کنم. هرچقدر حضور ذهن و تمرکز بیشتری روی خودمان و دریافتهایمان داشته باشیم، تأثیر بیشتری از آموزشها خواهیم گرفت؛ منظورم از حضور صرفاً حضور فیزیکی نیست بلکه باید با تمام وجود در آموزشها حضور داشته باشیم؛ این حضور به ما کمک میکند تا جرقه خدمت در ذهنمان ایجاد شود. وقتی با آموزش یاد میگیریم که باید حرکت کنیم، با هر قدمی که به سمت خدمت برمیداریم، ترسها و تردیدهایمان آرامآرام کنار میروند.
آقای مهندس فرمودند: "عضویت در لژیون سردار، بالاترین خدمت است." شما این جمله را چگونه معنا کرده و زیستهاید که امروز تقدیر، شما را در این جایگاه قرار داده است؟
امیدوارم توانسته باشم این موضوع را در زندگیام بهدرستی تجربه کنم؛ البته فکر میکنم شیما هنوز راه زیادی در پیش دارد و باید تلاش کند تا به آن مرحله برسد. آقای مهندس همیشه درباره خدمت مالی صحبت کردهاند؛ چون طبق آموزشهایی که گرفتهایم، پول و مال نوعی انرژی هستند. مادیات و گذشتن از مال، موضوع کوچکی نیست و عبور از این مرحله کار بزرگی است؛ انسانی که بتواند در این مسیر قدم بردارد حتی با مبالغ کم، اما با تلاش و استمرار، بهتدریج این قدرت را در وجود خودش ایجاد میکند. انسان بسیار قدرتمند است، اما متأسفانه بهواسطه شرایط زندگی و ندانستن بسیاری از مسائل، بخشی از قدرت و نیروی درونی خودش را از دست داده است. خدمت کردن، بهخصوص خدمت مالی، به آرامی این قدرت را به انسان بازمیگرداند؛ شاید به همین دلیل است افرادی که در این مسیر خدمت میکنند، به دلیل دریافتهای درونی و اتفاقات مثبتی که برایشان رخ میدهد، تمایل دارند این کار را تکرار کنند، بیشتر ادامه دهند و در این مسیر رشد کنند.

نقش همسفران را در استحکام پایههای مالی کنگره۶۰ چگونه ارزیابی میکنید؟ همسفران چگونه میتوانند سهم و نقش مؤثرتری در این مسیر داشته باشند؟
آقای مهندس با عنوانی که به ما همسفران دادهاند، نقشمان را مشخص کردهاند؛ وقتی لقب «بال پرواز» را به ما همسفران دادهاند، نشان میدهد که جایگاه و نقش ما چقدر مهم است. به نظرم خوب است گاهی به این موضوع فکر کنیم؛ یک پرنده با یک بال نمیتواند پرواز کند، بنابراین وقتی من همسفر عنوان بال پرواز را دریافت میکنم، یعنی در پرواز نقش مهمی دارم. این لطف آقای مهندس است که میخواهند قدرت و توان واقعی ما همسفران را با این عنوان به خودمان یادآوری کنند؛ اگر این موضوع را بهدرستی درک کنیم، متوجه میشویم که نقش تکتک ما چقدر اساسی و مهم است، آن زمان میتوانیم نقش خودمان را بهخوبی ایفا کنیم و نشان دهیم که شایسته این عنوان هستیم.
چرا گاهی با نیت خالص وارد جایگاههای خدمتی میشویم، اما در ادامه درگیر جایگاه خدمتی شده و گرههایی درون ما نمایان میشود؟ چطور از این عقبهها عبور کنیم؟
این موضوع به تجربه شخصی هر فرد برمیگردد. خوب است انسان همیشه به گذشته خودش فکر کند، شیمای گذشته را به یاد بیاورد، هدفش را فراموش نکند و به خودش یادآوری کند که چرا وارد این مسیر شده است؛ اگر چنین اتفاقی برای من شیما بیفتد، شاید به این دلیل باشد که دچار فراموشی نفس شدهام؛ فراموش کردهام که چرا اینجا هستم، شیمای گذشته چگونه بوده و اصلاً هدفم از خدمت کردن چه بوده است؟ طبیعتاً همه ما انسان هستیم و در هر لحظه با نیروهای منفی و تاریکیهای درون خودمان روبهرو میشویم؛ اینطور نیست که اگر جایگاه خدمتی به ما داده شد و مدتی در آن قرار گرفتیم، دیگر از نیروهای منفی خالی شده باشیم و همهچیزمان کامل و بینقص باشد. همانطور که دکتر امین فرمودند: هرچقدر انسان رشد میکند، نیروهای منفی او نیز به همان نسبت رشد میکنند؛ چون یاد گرفتهایم که جهان بر اساس اضداد و تعادل میان آنها است؛ بنابراین با رشد کیفی انسان، نیروهای منفی نیز رشد میکنند و مقابله با آنها میتواند دشوارتر شود؛ به همین دلیل بیشتر در معرض آفتها و آسیبها قرار میگیریم. به نظر من یکی از دلایلی که ممکن است ما را به سمت منیت سوق بدهد، همین فراموش کردن هدف و فراموشی نفس است. سالها پیش، عزیزی به من گفت: این پیماننامهات را جایی نصب کن که همیشه بتوانی آن را ببینی؛ مدت زیادی طول کشید تا متوجه شوم چرا این توصیه را به من کرده است. بعداً برایم جالب شد که با دیدن پیماننامه به خودم یادآوری کنم چرا پیمان بستهام؟ اینکه آمدهام خدمت کنم، در خدمت انسانها باشم، نه اینکه رئیس آنها باشم؛ اصلاً چیزی به اسم ریاست در خدمت وجود ندارد؛ معنای خدمت این است که خدمتگزار و فروتن باشیم و خودمان را از دیگران بالاتر نبینیم.
همه ما در اندوه سفر آقای مهندس از جهان فیزیکی هستیم. چگونه میتوانیم این غم را به نیرویی برای حرکت در مسیر حفظ، توسعه و تحقق اهداف والای کنگره تبدیل کنیم؟
با یادآوری چیزهایی که در کنگره به دست آوردهایم و کارهایی که کنگره و آقای مهندس با ساختاری که برای ما بنا کردند، برایمان انجام دادهاند، میتوانیم این مسیر را ادامه دهیم. هر کدام از ما در کنگره دریافتهایی داشتهایم؛ بعضی از این دریافتها مشترک بودهاند؛ مثل رهایی و حال خوش، و بعضی دیگر دریافتهای شخصی بودهاند؛ تغییراتی که در درون ما اتفاق افتاده و تبدیلهایی که در وجودمان شکل گرفته است. اگر در لحظات دلتنگی و اندوه، این دریافتها را به یاد بیاوریم، متوجه میشویم که هدف آقای مهندس چه بوده است. ایشان همیشه میفرمودند که کنگره فقط درمان اعتیاد و بیماری نیست، بلکه در اصل پرورش انسان است؛ اگر این موضوع را به یاد بیاوریم، ابتدا در درون خودمان احساس قدردانی میکنیم و بعد متوجه میشویم بهترین راه قدردانی این است که هرکدام به سهم خودمان و به اندازه توانمان، در مسیری حرکت کنیم که آقای مهندس به ما آموزش دادهاند؛ همانطور رفتار کنیم که ایشان به ما آموختند. بهترین کاری که شیما میتواند انجام دهد این است که در مسیر آموزشهایی که دریافت کرده حرکت کند و تلاش کند آنها را در زندگی خودش به اجرا دربیاورد. قطعاً آقای مهندس، همانطور که استاد امین و خانم کماندار نیز در صحبتهایشان به آن اشاره کردند، حضور دارند و شاید در این روزها بهتر از قبل ما را میبینند. خوب است طوری حرکت کنیم که ایشان از ما راضی باشند. شاید اکنون انتظار دارند هرکدام از ما بهتر از گذشته حرکت کنیم و نشان دهیم آموزشهایی که به ما دادهاند و زحماتی که برایمان کشیدهاند، چقدر در زندگی و وجودمان تأثیرگذار بوده است.
کلام آخر:
و در پایان هیچ واژهای نمیتواند بیانگر عمق سپاس و قدردانی من از جناب مهندس دژاکام باشد؛ ایشان اگرچه دیگر در جهان فیزیکی در کنار ما نیستند، اما همیشه در قلب، فکر و ذهن ما حضور دارند؛ این مرد بزرگوار، بنیان کنگره۶۰ با قلبی سرشار از عشق به ما آموختند که انسانها نباید فقط دریافتکننده باشند، بلکه باید آنچه را به دست آوردهاند و آموختهاند، با عشق به دیگران ببخشند؛ این همان چرخه زیبای عشق، بخشش و خدمت است. امیدوارم همواره در این مسیر سبز قدم برداریم و با عشق و محبت، دستگیر سایر انسانها باشیم و زمینه رهایی و آرامش بیشتری را برای آنان فراهم کنیم.
طراح سؤال و مصاحبه کننده: همسفر نصیبه رهجوی راهنما همسفر فرزانه (لژیون بیستوششم)
عکاس: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون بیستم)
ويرايش و ارسال: همسفر سمانه رهجوی راهنما همسفر الهام نگهبان سایت
همسفران نمایندگی شادآباد
- تعداد بازدید از این مطلب :
3244