بهنام قدرت مطلق الله
نهمین جلسه از دوره هجدهم سری کارگاههای آموزشی عمومی کنگره۶۰ نمایندگی دکتر علیرضا (مبارکه)، با استادی راهنمای محترم مسافر ولیالله بخشیان، نگهبانی مسافر مجتبی و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه «دستاوردهای آقای مهندس دژاکام» در تاریخ پنجشنبه 21آبانماه 1405 راس ساعت 16:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، ولیالله هستم یک مسافر.
خداوند را شاکر و سپاسگزارم که این فرصت را فراهم کرد تا بار دیگر در جمع شما حضور پیدا کنم، خدمت کنم، آموزش بگیرم و اندوختههای خود را با دیگران به اشتراک بگذارم تا بتوانیم در کنار یکدیگر رشد کنیم و به تکامل برسیم.
هر زمان که در جایگاه استاد جلسه قرار میگیرم، در ابتدا تپش قلب دارم. این موضوع نشان میدهد که آموزشهای کنگره هنوز در من تأثیرگذار هستند و حضور در این جایگاه برایم به یک عادت و روزمرگی تبدیل نشده است.
از زمان درگذشت آقای مهندس و ورود این غم بزرگ به زندگیمان، دچار احساسات دوگانهای شدهام و از نظر عاطفی در نوعی بلاتکلیفی به سر میبرم. از یک طرف خوشحالم که پس از مدتی فراق و پس از پایان این حلقه از حیات، همچنان میتوانم به آقای مهندس نزدیک شوم و از طرف دیگر، از درد این فراق اندوهگین هستم؛ زیرا احساس میکنم معلم و استادی را از دست دادهایم که قطعاً همانند او را تا قرنها نخواهیم دید.
خوشحالیم از اینکه جانشین برحق ایشان، جناب آقای دکتر امین هستند و میتوانند آنچه را آقای مهندس از عشق، محبت و آموزش در اختیار ما قرار میدادند، بدون کموکاست ادامه دهند و به ما منتقل کنند. باور دارم که با وجود این غم، بغض و اشکهایی که بر گونههایمان جاری شد، میتوانیم به آن رشد و تکاملی که مدنظر آقای مهندس بود، دست پیدا کنیم و در ادامه مسیر، به انسانهای دردمند خدمت کنیم.

البته آقای مهندس همچنان در قلبهای ما حضور دارند و ما را راهنمایی میکنند. این ما هستیم که باید بتوانیم وجود و حضور ایشان را احساس کنیم و در پذیرش این رویداد، به توانمندی لازم برسیم. باید ببینیم در مواجهه با این اتفاق و پذیرفتن آن، تا چه اندازه میتوانیم توانمند باشیم. باید بپذیریم که این اتفاق رخ داده است و همه ما فرزندان آقای مهندس و بخشی از خانواده بزرگ ایشان هستیم.
«ضروری است مسیری را که آقای مهندس آغاز کردند، به سرانجام برسانیم و نهالی را که ایشان با دستان خود در وجود ما کاشتند، آبیاری کنیم، پرورش دهیم تا بتوانیم از میوه و ثمره آن بهرهمند شویم و شهد آن را میان دیگر اعضا و انسانهای دیگر تقسیم کنیم».
«نباید فراموش کنیم روزگاری که هیچکس به ما پناه نمیداد و هیچ دری به رویمان باز نبود، آغوش آقای مهندس به روی ما گشوده شد. زمانی که هیچکس حاضر نبود مسئولیت پرونده اعتیاد ما را بپذیرد و بسیاری از افراد، مصرفکنندگان مواد مخدر را معضلات جامعه میدانستند و حتی برخی پزشکان از شرایط آنها سوءاستفاده میکردند، آقای مهندس ما را پذیرفتند و راهی برای نجاتمان گشودند».
بنابراین، حرکتی که انجام میدهیم و مسیری که در آن قدم برمیداریم، باید مهندسی و دژاکامی باشد؛ یعنی با همان تفکر، جهانبینی و اصولی که ایشان به ما آموزش دادهاند، حرکت کنیم. زمانی هم که ما بخواهیم کالبد فیزیکی خود را تحویل دهیم، باید بهگونهای زندگی کرده باشیم که شایستگی قرار گرفتن دوباره در آغوش ایشان را داشته باشیم. نوع حرکت، رفتار و عملکرد ما تعیین میکند که تا چه اندازه در این مسیر درست حرکت کردهایم و آیا توانستهایم شایستگی چنین جایگاهی را به دست آوریم یا خیر.
انسانهای پیشگام، دانشمندان و فرهیختگان در طول تاریخ آمدهاند و آثار ارزشمندی از خود به یادگار گذاشتهاند. بسیاری از آنها با اختراعات و اکتشافات خود، از ساخت هواپیما و کشف و بهکارگیری نیروی برق گرفته تا تولید مواد و ابزارهای مختلف، به آسایش و پیشرفت بشریت کمک کردهاند و آثار و دستاوردهایشان همچنان در زندگی انسانها جریان دارد.
«اما کارخانه آقای مهندس، انسان تولید کرد؛ انسانیت را پرورش داد و آگاهی را در میان انسانها گسترش داد. ایشان به سراغ اصل موضوع رفتند؛ یعنی خود انسان، همان موجودی که قرار است با اندیشه، دانش و آگاهی خود اختراع کند، نوآوری داشته باشد و به بشریت خدمت کند. ایشان ابتدا به احیای انسان پرداختند و به او آموختند که چگونه خود را بشناسد، از تاریکی خارج شود و به جایگاه واقعی خویش نزدیک گردد».

ما از این بابت خوشحالیم؛ خوشحالیم که رهجوی آقای مهندس هستیم و خود را از دستاوردهای اندیشه و تفکر ایشان میدانیم. هر خانوادهای که از بند اعتیاد رها میشود و هر انسانی که زندگی دوبارهای پیدا میکند، بخشی از دستاوردهای ارزشمند آقای مهندس است.
من نیز خودم را یکی از دستاوردهای آقای مهندس میدانم. ایشان توانستند نفسهایی را احیا کنند و هر نفسی که احیا شد، زمینهساز احیای نفسهای دیگر و نجات نسلهای بعدی شد.
اگر به زندگی خودم نگاه کنم، میبینم که با نجات من در این جهان فیزیکی، چهار نسل فرصت نجات پیدا کردند: پدرم، خودم، فرزندم و شاید فرزند فرزندم نیز بتواند از این مسیر بهرهمند شود و از گرفتار شدن در تاریکی اعتیاد نجات پیدا کند. این نجات، بهظاهر و در باطن، میتواند به نجات چهارهزار انسان دیگر منجر شود. این همان ثمره تفکر و اندیشه آقای مهندس است. یادگاری ارزشمند که از آقای مهندس برای ما به یادگار مانده تفکر و اندیشهای پاک است.
آقای مهندس به ما آموخت که همهچیز در مادیات و لذتهای دنیوی خلاصه نمیشود. انسان میتواند به جایگاهی برسد که شاید در گذشته حتی تصورش را هم نمیکرده است. انسان با آموزشهایی که دریافت میکند، میتواند در همین حیات فیزیکی، هزاران سال به جلو حرکت کند و مسیر تکامل خود را با سرعت بیشتری طی نماید.
ما نیز وظیفه داریم هرکدام به سهم خود در این مسیر حرکت کنیم و آنچه را آموختهایم، به نسلهای بعد منتقل کنیم. باید بتوانیم روش DST و اندیشهای را که پشت این متد قرار دارد، به فرزندانمان آموزش دهیم.
ما روزی پیمان بستیم؛ اما آن پیمان را فراموش کردیم و از عهد خود تخطی نمودیم. پیمانشکنی کردیم، اما بار دیگر پیمان بستیم؛ این بار با آقای مهندس، با راهنمای خود و با خودمان. روزی که تصمیم گرفتیم دیگر مصرف نکنیم، در حقیقت پیمانی بستیم؛ پیمانی برای رهایی و آغاز مسیری تازه. اکنون وظیفه داریم بر سر این عهد و پیمان بمانیم و در مسیری که انتخاب کردهایم، شایسته نام، اندیشه و صدای آقای مهندس باشیم.
ما باید به فرزندان و رهجوهای خود بیاموزیم که آقای مهندس که بود، چه کرد و چه مسیری را برای انسانها گشود. باید آنها را به شناخت برسانیم و برایشان روشن کنیم که آقای مهندس چه خدماتی به بشریت ارائه کرد و اندیشه و آموزشهای او همچنان چه تأثیری بر زندگی انسانها دارد. باید به آنها بفهمانیم که مهندس زنده است و اندیشه و تفکر او همچنان در کنار ما جریان دارد.
پدرِ پدربزرگ من نیز روزگاری در این جهان زندگی کرده است؛ کسی که نه او را میشناسم و نه از جایگاه و زندگیاش آگاهی دارم. اما انسانهایی که آثار و اندیشهای ماندگار از خود به یادگار گذاشتهاند، همچون مولانا، حافظ، سعدی، خیام و عطار و همچنین مهندس دژاکام، هرگز نمیمیرند. آنها در میان ما حضور دارند و حتی امروز که بهظاهر در کنار ما نیستند، از بسیاری جهات به ما نزدیکتر از گذشتهاند.

از زمانی که این اتفاق رخ داده است، بیش از گذشته مراقب رفتار، کردار، نگاه و کلام خود هستم. احساس میکنم مسئولیت من سنگینتر شده و باید در تمام لحظات زندگی، مراقبت بیشتری از خود داشته باشم.
برای بیان این موضوع، مثالی از یکی از دوستانم، میزنم. ما از دوران کودکی با یکدیگر بزرگ شدهایم. روزی که به اینجا آمدم، در لژیون سردار بودم و سراغ دوستم را گرفتم. گفتند: «در شعبه حاضر نیست، الان فصل کار است.» گفتن الان زمان و فصل نیست؛ فصل برداشت است. فصل چیدن محصول، به دست آوردن ثمره تلاشها و بهرهبرداری از آنچه در گذشته کاشته شده.
ما نیز باید بدانیم زمانی که در کنگره حضور داریم، باید تمامقد در این مسیر باشیم. باید شایستگی شنیدن کلام و صدای آقای مهندس را داشته باشیم و با عملکرد خود نشان دهیم که لایق دریافت و انتقال این آموزشها هستیم.
حافظ میگوید:
«آنکه شد محرم دل در حرم یار بماند آنکه این نکته ندانست در انکار بماند»
ما باید بدانیم که ورود به این مسیر و دریافت این آموزشها، مسئولیت بزرگی به همراه دارد. در گذشته تصور میکردم از هر صد نفر، شاید یک نفر بتواند به این جایگاه برسد؛ اما در صحبتهای اخیر اساتید متوجه شدم که این فرصت بسیار نادرتر از چیزی است که تصور میکردم، شاید یکنفر از هر دههزار نفر.
ما به نوعی محرم این اندیشه و آموزش شدهایم و وظیفه داریم در این جایگاه بمانیم. اگر به این شناخت و آگاهی رسیدهایم، باید قدر آن را بدانیم و اجازه ندهیم از دست برود.
کافی است چند خانه آنطرفتر را نگاه کنیم؛ انسانی را ببینیم که گرفتار اعتیاد است و خود و خانوادهاش در رنج و سختی به سر میبرند. خانوادهای که شاید یکی از اعضایش با چشمانی اشکبار و دلی پر از درد زندگی میکند. چگونه است که در میان اینهمه انسان و اینهمه گرفتاری، ما توانستهایم راه را ببینیم و به این جایگاه برسیم؟ بسیاری از انسانها هنوز فرصت دیدن این مسیر را پیدا نکردهاند، اما این فرصت در اختیار ما قرار گرفته است.
ما به واسطه این آموزشها به شناختی رسیدهایم و اکنون وظیفه داریم این شناخت و آگاهی را به دیگران نیز انتقال دهیم. همین موضوع مسئولیت ما را سنگینتر و مسیرمان را دشوارتر میکند.
ما وارثان علم و اندیشه آقای مهندس هستیم. ما که امروز در اینجا نشستهایم، باید بدانیم کسانی که فردا وارد کنگره میشوند، به عملکرد و رفتار ما نگاه میکنند. آنها از ما الگو میگیرند. ما فرزندان فکری و معنوی آقای مهندس هستیم و باید مراقب باشیم که این میراث ارزشمند را بهدرستی حفظ و منتقل کنیم.
گاهی میگویند با گذشت زمان، داغ و اندوه از بین میرود و خاک سرد است؛ اما من احساس میکنم بعضی از داغها نهتنها از بین نمیروند، بلکه به بخشی از وجود انسان تبدیل میشوند. بغضی که هنوز در گلو دارم، شاید هیچگاه از بین نرود؛ اما باور دارم همین بغض و اندوه میتواند در ادامه مسیر به من کمک کند و یادآور مسئولیتی باشد که بر عهده دارم.
باید فرصتی را که برای ما فراهم شده است، غنیمت بشماریم؛ زیرا شاید از میان هزاران انسان، تنها تعداد اندکی فرصت حضور در چنین مسیری و بهرهمندی از این آموزشها را پیدا کنند. باید قدر این فرصت را بدانیم، در مسیر باقی بمانیم، از آموزشها بهره بگیریم و در کنار انجام مسئولیتهایمان، از حرکت در این مسیر نیز لذت ببریم.
از اینکه به صحبتهای من گوش کردید، سپاسگزارم.

تایپ و ویرایش: مسافر ابوالفضل، مسافر حامد، همسفر پیمان
عکاس: مسافر حامد
تایید و ارسال: همسفر پیمان
- تعداد بازدید از این مطلب :
169