وادی نهم یکی از وادیهایی است که نگاه من را به زندگی، رفتارها، مشکلات و حتی تواناییهای درونیام تغییر داد، این وادی به من آموخت هیچ تغییری یکشبه اتفاق نمیافتد و هیچ انسانی بدون طی کردن مسیر آموزش، تجربه و تکرار، به نقطه تعادل و آرامش نمیرسد.
یکی از مهمترین مفاهیمی که در این وادی با آن آشنا شدم، نقطه تحمل است؛ چراکه هر انسانی در برابر مسائل مختلف زندگی، ظرفیت و اندازه مشخصی دارد، من نیز گاهی در برابر کوچکترین مشکل از کوره دررفته، زود قضاوت کرده، ناراحت شده یا واکنشی نادرست نشان میدهم و بعد از مدتی از رفتار خود پشیمان میشوم.
وقتی به گذشته خودم نگاه میکنم، متوجه میشوم در بسیاری از مواقع، صبر و تحمل کمی داشتم، دوست داشتم همهچیز طبق خواسته و میل من و خیلی سریع پیش برود، اگر اتفاقی برخلاف انتظارم رخ میداد، آرامشم را از دست میدادم، گاهی در مقابل سختیها تسلیم میشدم و گاهی هم با رفتار و گفتارم باعث ناراحتی دیگران میشدم؛ اما امروز با آموزشهای کنگره۶۰ متوجه شدم قرار نیست دنیا همیشه مطابق میل من حرکت کند؛ بلکه این من هستم باید با آموزش و تمرین، ظرفیت وجودی خودم را افزایش بدهم.
نقطه تحمل در دو جهت مثبت و منفی قابل افزایش است، یعنی اگر انسان بهتدریج در مسیر نادرست حرکت کند، ممکن است به جایی برسد که انجام کارهای ضدارزشی برایش عادی شود و دیگر در برابر آنها احساس ناراحتی نکند، درست مانند کسی که در ابتدا از یک خطای کوچک ناراحت میشود؛ اما با تکرار آن حساسیت خود را از دست میدهد.
در مسیر مثبت نیز اگر آموزش دیدن، صبر کردن، مسئولیتپذیری، محبت کردن و درست عمل کردن را بهصورت مستمر تمرین کنم بهتدریج نقطه تحمل من در این زمینهها افزایش پیدا میکند.
برای رسیدن به آرامش، نباید انتظار داشته باشم یکباره انسانی صبور، بخشنده، مسئولیتپذیر و آرام شوم. باید از قدمهای کوچک شروع کنم. شاید امروز بتوانم در برابر یک اتفاق ناخوشایند کمی بیشتر سکوت کنم، شاید بتوانم بهجای قضاوت کردن، درک کنم و شاید بتوانم بهجای واکنش سریع، کمی فکر کنم. وقتی همین قدمهای کوچک تکرار شوند، مانند نقاطی که خط را بهجود میآورند، سبب ایجاد تغییرات بزرگی در من خواهند بود.
از نگاه من یکی از زیباترین پیامهای این وادی این است که هیچکس نباید از وضعیت امروز خودش ناامید شود، اگر امروز نقطه تحمل من پایین است، به این معنا نیست که همیشه باید در این وضعیت بمانم، من میتوانم با آموزش، تمرین، تکرار و حرکت درست، ظرفیت خودم را بالا ببرم، البته این افزایش نقطه تحمل به معنای تحمل کردن هر نوع بیاحترامی و ظلم نیست؛ بلکه به معنای بالا بردن ظرفیت درونی برای مدیریت احساسات، تصمیمگیری درست و برخورد منطقی با مسائل زندگی است.
امروز میدانم تغییر واقعی از درون خودم آغاز میشود، نمیتوانم همیشه انتظار داشته باشم دیگران تغییر کنند تا من آرامش داشته باشم، ابتدا باید روی خودم کار کنم؛ یعنی افکارم را اصلاح کرده، رفتارم را بشناسم و مسئولیت انتخابهایم را بپذیرم.
وادی نهم به من آموخت برای ساختن انسانی متفاوت، باید صبورانه از نقطهای کوچک شروع کنم و به مسیر خود ادامه بدهم، قرار نیست یکشبه به مقصد برسم، مهم این است هر روز نسبت به دیروز یک قدم در جهت مثبت بردارم، من امروز باور دارم نقطه تحمل من میتواند تغییر کند، به شرط آنکه خواسته تغییر داشته باشم، آموزش بگیرم و در مسیر درست، استمرار داشته باشم.
امیدوارم بتوانم با عمل کردن به این وادی، انسانی صبورتر، آرامتر، آگاهتر و مسئولیتپذیرتر باشم و اثر این آموزش را نهفقط در کلام، بلکه در رفتار و زندگی روزمرهام نشان بدهم. بر خود واجب میدانم قدردان آموزشهای ناب کنگره۶۰ باشم که امروز هر چیزی نمیتواند اعصاب من را بههم ریخته و حالم را بد کند.
نویسنده: همسفر ملیحه رهجوی راهنما همسفر وجیهه (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر طاهره رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم)
ویرایش و ارسال: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون چهارم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی سیرجان
- تعداد بازدید از این مطلب :
99