در ابتدا تشکر میکنم از دانشمند بزرگ مهندس دژاکام خیلی ممنون که راه را برای ما روشن کردید. شما به ما یاد دادید که رهایی یعنی دوباره از نو شروع کردن. شما برای ما فضایی ساختید که در آن احساس میکنیم تنها نیستیم و میتوانیم دوباره با زندگی روبهرو شویم از تمام این نور و امید که به ما دادید، واقعاً سپاسگزارم. تشکر میکنم از راهنمای مهربانم خانم زهره، اگر امروز توانستم روی پای خودم بایستم بیشتر از همه مدیون شما هستم. روزهایی بود که من خیلی ناامید بودم و میخواستم تسلیم شوم؛ اما شما با حوصله و آرامش کنارم بودید و میگفتید صبر کن و به مسیر ادامه بده. ممنونم که در سختترین روزهای زندگیام، دستم را رها نکردید.
هیچ وقت یادم نمیرود وقتی گل رهایی را از دستان استاد امین گرفتم، چه حسی داشتم آن لحظه، انگار تمام سختیها و تمام شبهای تلخ گذشته، یکجا تمام شد. دستم میلرزید و از شوق گریه میکردم در آن لحظه احساس آرامش و سبکی بسیاری داشتم. راستش را بخواهید، مسیر اصلاً راحت نبود. چالشهای زیادی داشتم و بارها خسته شدم؛ اما هیچ وقت اجازه ندادم خستگی باعث شود که متوقف شوم هر بار که میافتادم، دوباره بلند میشدم و ادامه میدادم و حالا حس میکنم وارد یک «سفر دوم» شدهام.
سفری که در آن میخواهم نه فقط برای خودم، بلکه برای دیگران هم تلاش کنم. آرزوی بزرگ من این است که بتوانم خدمتگزار باشم؛ یعنی دست کسی را بگیرم که هنوز در تاریکی است و راه را نمیبیند. میخواهم همانقدر که به من کمک شد، من هم به دیگران کمک کنم. کنگره۶۰ برای من فقط یک جا نیست برای من مثل یک خانواده است؛ جایی که همه با هم بزرگ میشویم و یکدیگر را در سختیها حمایت میکنیم. ممنونم از همه شما که در این مسیر همراه من بودید.
نویسنده: همسفر غزل رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون پنجم)
عکاس: همسفر ثریا رهجوی راهنما همسفر محیا (لژیون سوم)
ارسال: همسفر منصوره رهجوی راهنما همسفر زهره (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی کریمان کرمان
- تعداد بازدید از این مطلب :
126