به نام قدرت مطلق الله
مسافر محمدرضا از لژیون سوم نمایندگی یوسف راجع به دستور جلسه هفته: ( DST و تجربه من ازسایرروشها)
سلام دوستان، محمدرضا هستم، مسافر.
گر مرد رهی میان خون باید رفت ،
از پای فتاده سرنگون باید رفت
ازایجنت محترم ، راهنمای عزیز و گرانقدرم که فرصت این خدمت را به من دادند، تشکر میکنم و بابتش حسو حاله خوب و شکرگزاری دارم.
در رابطه با دستور جلسه، مشارکتها خیلی خوب و زیبا بوده و به شخصه استفاده میکنم و لذت میبرم. من هم میخواهم تجربه خودم را بگویم.
به نظرم DST یک سفره بزرگ با مسافری به نام جناب آقا مهندس حسین دژاکام هست یک شخص بسیار عالم و بزرگ که تاریکیها ، ظلمات و تجربههای گوناگونی را کسب کرده و توانسته از آن شرایط، از آن بحرانها و از آن مَهلکه، سالم، موفق و پیروز بیرون بیاید.
من در جاهای دیگری که رفتم، افراد این تجربه را اصلاً نداشتند؛ تجربه تاریکیها را. فقط یکسری تحصیلات آکادمیک و درسی داشتند. یا اگر تجربههایی مثل من داشتند، نتوانسته بودند به سلامت و با حال خوب و بهدرستی از آن مرحله عبور نمیاند.
وقتی من آن افراد را میدیدم، واقعاً دوست نداشتم جای آنها باشم و بیتعادلیها، ناآرامیها و کمبودها را درونشان میدیدم. اگر میخواستم راه آنها را بروم، من هم نهایتاً یکی مثل آنها میشدم و این برایم قابل قبول نبود.
تا اینکه با کنگره ۶۰ آشنا شدم. وقتی راهنمای تازهواردین را دیدم، احساس کردم یک برق، یک نوید و یک خبری از رهایی را در نگاه و چهره شان میبینم که تهی از مصرف موادمخدر و مشکلی که من داشتم بود؛ ولی موضوع برایم اصلا روشن و شفاف نبود ، نمیدانستم که قضیه از چه قرار است
به من گفتند: «دو ماه بیا؛ اگر حالت خوب نشد، دیگر نیا.»
چون من در حالت سقوط آزاد بودم، بهصورت انفرادی و نه در هیچ گروهی. این وضعیت سه ماه طول کشیده بود. بعد از ماه اول و دوم، یعنی از ماه اول، حال من هی بدتر میشد و در ماه سوم دیگر خیلی حال بدی داشتم و در برابر کنگره و مصرف شربت مقاومت به خرج دادم.
منتها وقتی چاره ای جز شروع سفر ندیدم ، مصرف شربت و حضوره در جلسات و لژیون را آغاز کردم ، بعد از اندکی متوجه شدم اوضاع بهگونه دیگری شده و گویی اون منی که از دست رفته بود دوباره داشت کم کم برمیگشت و احیا میشد و من این رو به خوبی احساس میکردم
شروع کردم در مسیر آموزشها، مکتوبات، نوشتهها، صحبت های چهارشنبه دکترامین و مهندس در ساختمان سیمرغ یا لایو ، استخر ، پارک لاله حضور پیدا کردن چراغه راهی شد برای اداره امور زندگی
و هرچقدر بیشتر وضعیت خودم و تاریکیهایم را شناختم، توانستم حال خوش و یک تعادل نسبی را تجربه کنم و به آن نزدیک و نزدیکتر شوم.
تمامی حرفها، تمامی علم و دانشها، تمامی سواد و هر چیزی که من آموختم و در زندگی ام خرج میکنم همه از کنگره است. و به غیر از موتون کنگره یا موتونی که نزدیک و شبیه به این مطالب باشد چیزی نظرم را جلب نمیکند .
در کتاب چهارده مقاله که فکر میکنم مقاله نهم است؛ مقاله از که مهندس به چند متر تریاک اشاره میکنند. منظورشان از این حرف این است که اصلاً مقیاسها برای مراکزی که میخواهند درمان را با دارو انجام بدهند، مشخص نیست و بهگونهای به فرد دارو میدهند که فرد مدتها دچار یبوست شدید میشود و هزار و یک مورد دیگر.
و یا حتی در آزمایشگاه ها که متخصصان میخاستند رویه موش ها آزمایش انجام بدهند به قدری دارو را زیاد میدادند که موش ها از بین میرفتن !!! این یعنی نداشتن قدرت تخمین زدن و چه بسا انسان هایی که در اثر همین ناآگاهی ها جهان خاکی را ترک کرده اند
امروزه روز برای من روشن است که خیلی از مسائل از روی بد بودن نیست ، از روی بلد نبودن است ، منتهی باز این بلد نبودنه یه زنگ هشدار و خطریه برای من که از خودم و عزیزانم قدری محافظت و مراقبت بیشتری به خرج بدم ، و این مهم حاصل نمیشه جز در مسیر و صراط مستقیم قرار داشتن .
من باید همیشه در حال خواندن این مقالهها، این کتابها و این نشریات باشم. اینکه من بگویم «خواندهام» درست نیست؛ من باید بگویم در حال خواندن اینها هستم و در حال گوش دادن به سیدیها هستم.
یک نکتهای که به من کمک کرد و تکانه ای برایم بود ، این حرف بود که فرق بین حال خوش و حالِ بهظاهر خوش را تشخیص بدهم؛ یعنی ببینم آیا واقعاً حالم خوب است یا نه.
DST برای من یعنی زندگی؛ برای من یعنی معنا؛ برای من یعنی آن اوج بودنها و داشتنها.

یک موقعی هست که من یکسری حرفهای قشنگ میشنوم، ولی هیچکدامشان یادم نمیماند و هیچکدامشان برای من قابل اجرا نیست. این دلیل دارد.
یکی از دلیلهایش را که در مشارکتها شنیدم و به خاطر دارم، این است که من از عصاره و جان خودم، چه مادی و چه معنوی، به انسانهای دیگر کمک نمیکنم ، نمیبخشم و بازپرداختی ندارم.
جمله مصرف کننده بی مصرف را شاید بعضی ها شنیده باشند ، نباید مصرفکننده خالی باشم؛ باید از خودم ارائه داشته باشم.
این کار را که انجام دادم، خودم احساس میکنم ، آن دستگیرهها برایم بیشتر شده، آن نشانهها برایم بیشتر شده است و میتوانم از آموزهها استفاده بیشتری ببرم.
و در آخر اینکه DST ، یعنی هیچچیز بیهوده و واهی نیست. هیچچیز ساده نیست، درصورتیکه همهچیز ساده است. شب و روز بیدلیل نیست، خوبی و بدی بیمعنا نیست، هستی بیهوده و واهی نیست. هر چیزی هدف و مسیر تعاملی و تکاملی خودش را دارد.
از اینکه به من فرصت مشارکت و صحبت دادید، از همه شما صمیمانه قدردان و سپاسگزارم
رابط خبری مسافرمرتضی لژیون ششم شعبه یوسف
بارگزاری: مسافر محمد نگهبان سایت
- تعداد بازدید از این مطلب :
67