چند سال قبل از ورودم به کنگره۶۰ حدود ۱۰ سال کلاس نارانان میرفتم، قدمها را کار میکردم و در جلسات شرکت میکردم؛ ولی حال خوبی نداشتم. استرس، ترس و ناامیدی تمام وجودم را فرا گرفته بود و همیشه گریه میکردم. از خداوند شاکی بودم که چرا من؟ هیچ وقت از خدا خواستهای نداشتم، تصور من این بود که خدا به خواسته قلبم آگاه است و میداند که چه میخواهم، پس چرا باید دعا کنم و از او چیزی بخواهم؟ با خدا قهر بودم! نمیدانستم این رفتارها کبر و ناشکری هستند. اصلاً خودم را نمیشناختم. از زمانی که وارد کنگره۶۰ شدهام، هر چند بعد از ۳ سال هنوز سفر اول را میگذرانم؛ ولی به خوبی خود را شناختهام. اینجا از خودم گذشتم و به خود رسیدم. اکنون ربابه را شناختهام و پیدا کردهام. نابینا بودم و بینا شدم، ناشنوا بودم و الان شنوا شدم، تمام اعضاء بدن خود را بهدرستی دیدم و شناختم. با روشDST توانستم جسم و سیستم بدن را بشناسم. آموختم چگونه غذا بخورم، بایستی چگونه و چه ساعتی بخوابم. آموختم که سحرخیز باشم و از جسم خود مراقبت کنم و خیلی موارد دیگر که اصول درست زندگی کردن هستند.
کنگره۶۰ به من آموخت چگونه صحبت کنم، با حرفهای خود کسی را قضاوت نکنم، حتی بدترین آدمها را، چون من هرگز در شرایط آنها زندگی نکردهام. انسان بودن را آموختم. فرا گرفتم یک همسفر واقعی باشم و به دیگران با عشق، بدون درخواست و توقع عشق بورزم و عاشق باشم. در کنگره متوجه شدم من یک مسافر هستم، یک مسافر که بایستی در خوردن غذا، در نواقص اخلاقی و مصرف قلیون سفر کنم. امروز میتوانم از جسم خود مراقبت کنم. من سفر ویلیام را پشتسر گذاشتم و اکنون یک سال است که رها شدهام. خدا را در همه لحظات زندگی شکر میکنم و با اینکه مسافر من رها نشده است، اما همچنان امیدوار هستم. امیدوارم امسال مسافر من نیز رها شود و از آقای مهندس و خانواده محترم ایشان قدردان و سپاسگزار هستم. در آخر از کسانیکه در این سیستم زحمت میکشند تا من ربابه بتوانم به حال خوب برسم تشکر میکنم.
نویسنده: همسفر ربابه رهجوی راهنما همسفر نورا (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر مرضیه رهجوی راهنما همسفر نورا (لژیون هفتم)
ویرایش و ارسال: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر نرگس (لژیون ششم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی ابنسینا
- تعداد بازدید از این مطلب :
48