سفری است از تاریکی به روشنایی، از نادانی به دانایی، سخت و نفسگیر است؛ راهی که قدمبهقدم با ترس، ناامیدی و بنبست گره خورده است. روزگاری که در چنگال اعتیاد اسیر بودیم، به عنوان یک «همسفر»، معنای واقعی درماندگی را با تمام وجود لمس کردم. سالها جنگیدیم، در راههای مختلف را آزمودیم و هر بار، سقوطی دردناکتر را تجربه کردیم.
پیش از اینکه به کنگره ۶۰ بیاییم و با روش DST (دیاستی) آشنا شویم، گمان میکردیم ترک یعنی یک اراده پولادین و بریدن ناگهانی طناب وابستگی؛ یعنی سقوط آزاد.
کمپهای اجباری با آن فضای پر از استرس، داروهای ترک اعتیادی که خود زنجیر دیگری بر دست و پای روح و جسم مسافر میشدند، و سمزداییهای فوقسریع که فقط تخریب را عمیقتر میکردند. در تمام آن روشها، هدف فقط «قطع مصرف» بود، بدون اینکه کسی بداند پشت این قفلِ شکسته، چه ویرانهای از سیستمهای حیاتی جسم و روان باقی مانده است. از نظر جسمی تخریب داشت همینطور از نظر روحی، افسردهتر و خستهتر از قبل به نقطه اول بازمیگشتیم. آن روشها فقط درد میآفریدند، نه درمان. چه شبهایی که با اشک و اضطراب سحر شد و چه روزهایی که امیدمان زیر آوارهای خستگی مدفون گشت.
اما وقتی روش DST با تدبیر و نگاه ژرف جناب مهندس دژاکام وارد زندگی ما شد، انگار نوری در تاریکی تابید. فهمیدیم که اعتیاد، اراده ضعیف نیست؛ بلکه جایگزینیِ مزمن است و درمان، فرآیندی است زمانبر که باید به آرامی و طی زمانِ مناسب (حداقل ۱۰ ماه) و با داروی مناسب (شربت OT) طی شود. در آن روزهای نخست، باورش برایمان دشوار بود که چطور میشود با کم کردن تدریجی دارو، به رهایی رسید؛ اما با دیدن اولین نشانههای تعادل در مسافرم، ایمان آوردیم که این راه، راهِ حقیقت است.
برخلاف روشهای دیگر که ناگهانی سیستم بدن را شوکه میکردند، DST مانند باغبانی صبور بود که بذر سلامتی را کاشت و به آرامی اجازه داد درخت وجود شکوفا شود. در این مسیر، منِ همسفر هم یاد گرفتم که به جای تمرکز بر روی تاریکیهای مسافر، دوربین را روی خودم بچرخانم. آرامش را پیدا کنم، آموزش ببینم و بیاموزم که چگونه همراه و بال پرواز باشم، نه بار اضافه روی دوش او. فهمیدم همسفر بودن یعنی بال پرواز، یعنی صبوری در برابر طوفانها و یعنی ساختن جهانی تازه از درون خود؛ تا اگر روزی طوفانی دوباره وزید، ریشههایمان آنقدر محکم باشد که از جا کنده نشویم.
امروز که به آن روزهای پرالتهاب و روشهای پرخطای گذشته نگاه میکنم، با تمام وجود شکرگزار این بستر الهی هستم. DST فقط روشی برای درمان مواد مخدر نیست؛ روشی برای بازگشت به خویش خویشتن، روشی برای زندگی کردن در صلح، تعادل و آرامش است. خدا را شکر میکنم که تاریکی را تجربه کردیم تا امروز قدردانِ این روشنایی بیبدیل باشیم .
نویسنده:همسفر هدی رهجوی همسفر مهدیه( لژیون دوم)
ارسال:همسفر زهر رهجوی همسفر سمانه (لژیون اول) دبیر دوم سایت
- تعداد بازدید از این مطلب :
80