هر چقدر که قرار بود زندگی کنم، انجام سمزدایی، ۱۵ سالِ آن را از من گرفت. این جمله از زبان کسی بیان شده که تجربه انجام این روش را دارد، مسافرم. سنگِ بد نهادِ سمزدایی را سرچهای بیامانِ اینترنتی در دامان ما گذاشت. چهخوش خیال بودم که فکر میکردم به کعبه آمال آرزوهایم رسیدهام. سال ۸۶ بود مشتاق و امیدوار، کولهبار سفر بستیم و راهی تهران شدیم، وقتی به آن کلینیک خوشرنگ و لعاب در یکی از بهترین نقاط تهران پا گذاشتیم، نمیدانستیم که دُم خروس آن بهزودی بیرون خواهد زد و ما را از ناکجا آبادی که آمده بودیم به بیراههای دیگر پرتاب خواهد کرد. آنزمان که پزشک خوشسر و زبان کلینیک از تعویض خون و پاککردن اثر اعتیاد در عرض فقط چند ساعت سخن میگفت در حقیقت مشغول ساخت یک توهم خطرناک در ذهن ما بود.
وقتی مسافرم را با دنیایی از امید و اعتماد راهی اتاق عمل میکردم، هیچ نمیدانستم که قرار است نسخه جدیدی از او را تحویل بگیرم که کاملاً با شخصیت قبلیاش بیگانه است. این چند ساعت بودن در اتاق عمل، نه تنها وابستگی به مواد را از او نگرفت بلکه حس امید، شور زندگی و حتی یک زندگی عادی را نیز از او دریغ کرده و او را تشنهتر از همیشه راهی یک سراب واهی کرد. من نیز نمیدانستم که این یکشبه ره صد ساله رفتن چه تیشهای به ریشه سلامت او و البته خودم میزند. عذرِ بدتر از گناه را وقتی مرتکب شدیم که به پیشنهاد پزشک کپسول نالتروکسون را بهمدت ۶ ماه در بازوی او کار گذاشتیم که به خیال خودمان مشت محکمی باشد بر دهان هر چه وسوسه مواد و به این ترتیب او برای همیشه در برابر اعتیاد واکسینه شود. بلافاصله پس از بیرون آمدن از اتاق عمل هم نسخهای به دست من دادند که با بیشمار داروهایش میشد یک داروخانه تأسیس کرد. برای عمل پیوند قلب هم به بیمار اینقدر دارو نمیخورانند چه برسد به انسانی که با هزار امید و معصومیت به آنها پناه برده بود.
اینقدر بیخردی و کجاندیشی در این روش است که در ابوالفضلدرمانی و کتکدرمانی نیست. ارمغان آن چند ساعت اتاق عمل و به اصطلاح تعویض خون چیزی نبود جز چهل شبانهروز نخوابیدن، بیاشتهایی، سکوت مطلق در خانه و چمباتمه زدن دیو یأس و استیصال بر خانه. یادآوری آن روزهای تلختر از زهر، فقط وقتی میسر شد که پس از سر درآوردن از ناکجاآبادهای گوناگون، بالآخره نشانی کنگره۶۰ به ما هم داده شد و ما نیز پا به دنیای حقیقی درمان اعتیاد نهادیم و دیدیم هرچه خوبان همه دارند، او و بنیانش یکجا دارند. با خود میاندیشم که خیانت به جامعه بشری اشکال گوناگون دارد و بلاشک یکی از آنها سمزدایی است. دوست دارم از کسی که این روش را ابداع کرده بپرسم مگر کسی یکشبه مصرفکننده شده که حالا بخواهد یکشبه از این ره صد ساله عبور کند، آن هم به تهاجمیترین روش ممکن؟ آنها گناهی ندارند؛ چرا که از جنگ نرم چیزی نمیدانند. البته، پس از انجام هزاران بار سمزدایی و هزاران بار نتیجه نگرفتن و باز هم اصرار به انجامدادن، میتوان به این نتیجه رسید که آنها نه تنها با صورت مسئله اعتیاد که با صورت مسئله انساندوستی نیز بیگانهاند. من با این باورِ مسافرم هم عقیدهام که سمزدایی ۱۵ سال از عمرش را گرفته؛ اما همواره به او میگویم که با کنگره۶۰ نه تنها آن ۱۵ سال، بلکه سالهای دیگری نیز به عمر او بازگردانده شده است و حالا این باور هر روز در ذهن من قویتر میشود که ما کنگرهایها عجب رسالت سنگینی بر دوش داریم.
نویسنده: همسفر فهیمه رهجوی راهنما همسفر شهناز (لژیون اول)
رابط خبر: همسفر شیما رهجوی راهنما همسفر شهناز (لژیون اول)
عکاس: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
ویرایش: همسفر محدثه رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنماهمسفر فاطمه (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی گنجعلیخان کرمان
- تعداد بازدید از این مطلب :
308