من یک همسفرم، کسی که روزی تصور میکرد باید تمام دنیا را تغییر دهد تا عزیزش به آرامش برسد؛ اما در کنگره۶۰ یاد گرفتم اولین قدم دگرگونی خودم است، اینجا فهمیدم همسفر بودن فقط همراهی با یک مسافر نیست سفری است به درون خودم، سفری برای شناختن نادانستهها، کنار گذاشتن قضاوتها و آموختن صبر و عشق. من یاد گرفتم عشق بدون آگاهی، گاهی به جای کمک مانع میشود. یاد گرفتم گاهی باید سکوت کنم، گاهی فرصت بدهم و گاهی به جای نگرانی اعتماد کنم. کنگره۶۰ برای من فقط یک مکان نیست، مدرسهای است که در آن یاد گرفتم چهطوری زندگی کنم، چهطوری ببخشم و چهطوری از دل سختیها نوری برای ادامه مسیر زندگی پیدا کنم و با رفتن مهندس عزیزم خیلی غمگین و ناامید شدم؛ ولی با گذشت این چند وقت با حرفهای قشنگ راهنما و همچنین مشارکتهای رهجوها متوجه شدم رفتن مهندس دژاکام عزیز خاموشی یک چراغ نیست چرا که اندیشه آموزش و عشقی که در دل انسانها کاشت هرگز خاموش نخواهد شد و جاودانه است، او رفت؛ اما راهی که با آگاهی و عشق بنا کرد همچنان در قلب مسافران و همسفران ادامه دارد. امروز شکرگزارم به خاطر اینکه دیگر آن آدم دیروز نیستم من یک همسفرم و چقدر قشنگ است که در مسیر رهایی عزیزم خودم هم طعم رهایی را میچشم.
نویسنده: همسفر تهمینه رهجوی راهنما همسفر سکینه (لژیون چهارم)
رابط خبری: همسفر مسیحا رهجوی راهنما همسفر سکینه (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر فاطمه (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر آرزو (لژیون دوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی نیمایوشیج
- تعداد بازدید از این مطلب :
87