English Version
This Site Is Available In English

کوتاهترین راه همیشه بهترین راه نیست

کوتاهترین راه همیشه بهترین راه نیست

جلسه‌ی سیزدهم از دوره‌ی اول کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی ایذه با استادی مسافر بهروز، نگهبانی مسافر مجتبی و دبیری مسافر کورش، با دستور جلسه‌ی «متد DDT و تجربه‌ی من از سایر روش ها» در روز یکشنبه هفدهم آبان‌ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد؛

در ابتدا خداوند را شاکرم که توانستم از آموزش‌های ناب کنگره ۶۰ بهره‌مند شوم. از آقا هادی تشکر می‌کنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه حضور داشته باشم و خدمت کنم. همچنین از نگهبان جلسه، آقا مجتبی و دبیر محترم جلسه سپاسگزارم. از خانواده محترم آقای مهندس نیز تشکر می‌کنم که چنین بستری را فراهم کردند تا ما بتوانیم در این مکان از آموزش‌های ارزشمند بهره‌مند شویم.

در پیام آقای مهندس آمده است: «همه انسان‌ها تصور می‌کنند کوتاه‌ترین راه، بهترین راه است. در نتیجه، به درست یا نادرست بودن آن توجهی ندارند و راهی را انتخاب می‌کنند که زودتر به خواسته‌های خود برسند. به همین دلیل، تلاش‌هایشان همواره ناتمام و ناقص باقی می‌ماند و مجبور می‌شوند دوباره از ابتدا شروع کنند. غذای نیم‌پخته، یا به عبارتی غذای خام، قابل خوردن نیست.»

این پیام، ارتباط مستقیمی با دستور جلسه امروز دارد. همه ما بارها تصور کرده‌ایم که کوتاه‌ترین راه، بهترین راه است و برای رسیدن به خواسته‌ها و اهداف خود تلاش کرده‌ایم سریع‌ترین مسیر را انتخاب کنیم؛ اما همیشه کوتاه‌ترین مسیر، بهترین مسیر نیست.

من بر اساس تجربه شخصی خودم می‌توانم بگویم تنها جایی که درمان اعتیاد را به شکل اصولی و صحیح آموزش می‌دهد، کنگره ۶۰ است. کنگره به ما ترک کردن را آموزش نمی‌دهد، بلکه درمان را به ما می‌آموزد. در این مسیر، سه مؤلفه جسم، روان و جهان‌بینی در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند و آموزش‌های لازم برای رسیدن به درمان کامل ارائه می‌شود.

برای روشن شدن این موضوع، می‌خواهم تجربه‌ای از گذشته خودم را بیان کنم. زمانی که برای انجام یک پروژه کاری به مشهد رفته بودیم، دوستان پیشنهاد کردند که برای درمان اعتیاد به روش‌های فوری اقدام کنیم. تصورمان این بود که چند روز سختی را تحمل می‌کنیم و پس از آن همه‌چیز تمام می‌شود.

سه روز در مشهد مشغول کار بودیم و در این مدت با مشکلات و دردهای زیادی مواجه شدیم. با دوستان تماس می‌گرفتیم و از وضعیت خودمان می‌گفتیم. توصیه‌هایی می‌شنیدیم؛ از جمله اینکه دوش بگیریم یا از روش‌های مختلفی برای کاهش ناراحتی‌ها استفاده کنیم. با وجود این، خواب مناسبی نداشتیم و درد و بی‌قراری همچنان ادامه داشت.

یک هفته و دو هفته گذشت و شرایط همچنان دشوار بود. صبح زود، حدود ساعت شش، از خواب بیدار می‌شدیم و به سر کار می‌رفتیم؛ اما بی‌خوابی و درد همچنان همراه ما بود. این وضعیت ادامه پیدا کرد و ما تصور می‌کردیم پس از مدتی همه‌چیز به پایان خواهد رسید.

پس از مدتی، زمانی که به خانه برمی‌گشتم، یکی از دوستان با من تماس گرفت و پرسید کجا هستم. گفتم در فرودگاه هستم و قصد دارم به ایذه برگردم. از من پرسید چه زمانی به ایذه می‌رسم. توضیح دادم که پرواز ساعت ده است و اگر خدا بخواهد، حدود ساعت دوازده به اهواز می‌رسم و سپس به ایذه خواهم رفت.

در آن لحظه به این فکر کردم که ممکن است در فرودگاه دوباره دچار خماری شوم؛ زیرا آموزش درستی نگرفته بودم و درمان اصولی انجام نداده بودم. در واقع، فقط مواد را کنار گذاشته بودم و تصور می‌کردم ترک کردن به‌تنهایی به معنای درمان است؛ درحالی‌که میان ترک کردن و درمان شدن تفاوت اساسی وجود دارد.

از تجربه خودم به این نتیجه رسیدم که کنگره ۶۰ به همت آقای مهندس، تنها جایی است که درمان اعتیاد را به‌صورت تخصصی و با یک روش اصولی دنبال می‌کند. روش درمانی کنگره نیز بر اساس الگوهای موجود در طبیعت شکل گرفته است.

آقای مهندس برای توضیح این موضوع مثال‌های زیبایی بیان می‌کنند. برای مثال، درخت گردو برای اینکه به ثمر برسد، باید حدود هفت سال زمان را پشت سر بگذارد. همچنین یک نوزاد برای کامل شدن و تولد، باید دوره نه‌ماهه خود را طی کند. هیچ‌کدام از این مراحل را نمی‌توان با عجله و حذف زمان لازم به نتیجه مطلوب رساند.

در کنگره ۶۰ نیز درمان بر اساس همین الگوی طبیعت و به‌صورت تدریجی انجام می‌شود. ما باید زمان لازم را طی کنیم تا جسم به تعادل برسد و انرژی موردنیاز خود را بازیابی کند. همان‌طور که یک درخت برای به ثمر رسیدن به زمان نیاز دارد، انسان نیز برای رسیدن به درمان کامل باید مراحل تعیین‌شده را طی کند.

بنابراین، بهترین مسیر برای درمان اعتیاد، مسیری است که کنگره ۶۰ به همت و تلاش‌های فراوان آقای مهندس فراهم کرده است؛ مسیری که تاکنون هزاران نفر را به سوی درمان و رهایی هدایت کرده و آنان توانسته‌اند سال‌های طولانی در مسیر بهبودی باقی بمانند.

امروز در همین جمع، مسافرانی حضور دارند که دوازده و سیزده سال رهایی، هشت سال رهایی، شش و هفت سال رهایی و پنج سال رهایی را تجربه کرده‌اند. این افراد نمونه‌هایی از نتیجه حرکت در مسیر صحیح درمان هستند.

نکته مهم این است که کنگره ۶۰ در کنار درمان جسم و روان، به جهان‌بینی نیز توجه ویژه‌ای دارد. آموزش جهان‌بینی به ما می‌آموزد که هدف ما صرفاً ترک مواد نیست، بلکه باید به درمان برسیم و با تغییر نگرش و اصلاح دیدگاه خود، مسیر زندگی را به شکل صحیح طی کنیم.

ما باید به آموزش‌ها توجه کنیم، راهنمای خود را بشناسیم و به توصیه‌ها و رهنمودهای او عمل کنیم تا بتوانیم سفر خود را به‌درستی انجام دهیم و به درمان واقعی برسیم. از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، سپاسگزارم.

 

تنظیم و ارسال؛ مسافر محمد

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .