سومین جلسه از دورهی پانزدهم سری کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره۶۰ نمایندگی کریمان کرمان با دستور جلسه «متد DSTو تجربه من از سایر روشها»با استادی مرزبان محترم مسافر احمد،نگهبانی مسافر محمدرضا و دبیری مسافر مسعود روز سهشنبه مورخ ۱۹آبان ماه۱۴۰۵رأس ساعت ۱۷:۰۰آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، احمد هستم یک مسافر.
خداوند را شاکرم که امروز در این جایگاه قرار دارم.
یاد و خاطره جناب آقای مهندس دژاکام، دانشمند بزرگ ایرانزمین را گرامی میداریم؛ انسانی که با خلق کنگره ۶۰، زمینهساز و بستر آزادی و رهایی بسیاری از انسانهای دردمند و گرفتار اعتیاد شدند؛ انسانی که خود نیز با این درد آشنا بودند.
از خانواده محترم آقای مهندس و آقای دکتر امین، همچنین از تمام خدمتگزاران کنگره ۶۰، راهنمای خودم و ایجنت محترم شعبه، آقا سینا، تشکر و قدردانی میکنم.
از راهنمای محترمم، آقا یوسف، سپاسگزارم که امروز اجازه دادند در این جایگاه قرار بگیرم. همچنین تولد کودک دلبندشان را صمیمانه تبریک میگویم. چه سعادتمند است این کودک که در خانوادهای متولد شده که پدر و مادر هر دو از راهنمایان کنگره هستند. انشاءالله که همواره در مسیر کنگره ثابتقدم و موفق باشند.
دستور جلسه امروز، متد DST و تجربه من از سایر روشهاست.
در مدتی که متأسفانه از حضور فیزیکی آقای مهندس محروم شدهایم، صحبتهای زیادی درباره دستاوردها و متد DST مطرح شده است. اما چیزی که من میخواهم درباره این روش بگویم، این است که DST از نظر من فقط یک روش نیست؛ بلکه یک امضا، یک هویت و یک شناسنامه است.
من گاهی در مشارکتهایم به شعری از صائب تبریزی اشاره کردهام که در قرن یازدهم به موضوع تدریجی بودن تغییر اشاره میکند:
«ترک افیون را علاجی بهتر از تقلیل نیست
اندکاندک ز آشنایان کهن بیگانه شو»
این موضوع نشان میدهد که اصل تدریج، از گذشته نیز مورد توجه بوده است؛ البته اینکه چه کسانی آن را به شکل علمی و مدون اجرا کردهاند، موضوع دیگری است.
اما DST از چه کلماتی تشکیل شده است؟
D مخفف دژاکام، S مخفف Step به معنای پله یا مرحله و T مخفف Time به معنای زمان است.
چیزی که من در طول این سه سال حضورم در کنگره به دست آوردهام، این است که این روش فقط برای درمان اعتیاد کاربرد ندارد؛ بلکه میتوان از آن در کوچکترین مسائل زندگی نیز استفاده کرد.
برای مثال، اگر بخواهم اخلاق خودم را اصلاح کنم، نمیتوانم یکشبه این کار را انجام بدهم. اگر بخواهم دروغ نگویم یا غیبت نکنم، نمیتوانم انتظار داشته باشم که یکدفعه به این مرحله برسم. باید پلهپله حرکت کنم و بهتدریج تغییر کنم.
آقای مهندس در سیدی صورتمسئله اعتیاد میفرمایند که من نابغه یا پزشک نبودم.
یکی از نکات قابل توجه درباره متد DST، دستاوردهایی است که در مسیر اجرای این روش مطرح شده است. در مشارکتهای مسافران و همسفران، افرادی درباره بهبود مشکلات و بیماریهای مختلف صحبت کردهاند؛ از جمله اماس و کولیت.
همچنین درباره این دستاوردها، مقالاتی تهیه شده و در کنفرانسهای علمی ارائه شدهاند تا مورد بررسی و داوری قرار بگیرند.

آقای مهندس اشاره کردهاند که این روش ابتدا روی نمونههای انسانی اجرا شده و برای بررسیهای بیشتر، آزمایشهایی روی نمونههای جانوری نیز انجام گرفته است؛ از جمله ۷۲ موش آزمایشگاهی و سپس نمونههای میمون.
آقای مهندس در کنفرانس اخیرشان در میامی آمریکا، نکته بسیار جالبی را مطرح کردند. فرمودند وقتی یک ماده مخدر جدید وارد بازار میشود، در ابتدا گفته میشود که اعتیادآور نیست؛ اما پس از گذشت یک یا دو سال، صحبت از این میشود که درمانی برای آن وجود ندارد.
برای مثال، زمانی که شیشه وارد بازار شد، تصور میشد که جایگزین مناسبی برای هروئین است؛ اما بعد مشخص شد که درمان آن را نمیشناسند. مسئله این بود که راه درمان را بلد نبودند و با متون آموزشی و شناخت درست صورتمسئله آشنا نبودند.
چیزی که بسیاری از مراکز و مجموعههای علمی با وجود امکانات و اطلاعات گسترده نتوانستند برای آن راهکار مناسبی پیدا کنند، در کنگره ۶۰ با متد DST مورد توجه و بررسی قرار گرفت.
به نظر من، ما گاهی چقدر ساده از کنار این دستاوردها عبور میکنیم و به ارزش آنها توجه کافی نداریم.
در سیدی صورتمسئله اعتیاد، درباره بیماری زخم پروانهای نیز صحبتهایی مطرح میشود و به موضوع درمان آن در کنگره اشاره شده است.
من معتقدم برای درمان اعتیاد، جایی بهتر از کنگره ۶۰ وجود ندارد.
در مشارکتهای مربوط به سیدی صورتمسئله اعتیاد، یکی از همسفران میگفت که به بیماری شوگرن مبتلا بوده و پس از حضور در کنگره، بهبود پیدا کرده است.
همچنین همسفر دیگری تعریف میکرد که پسرعمویش را میخواسته به کنگره بیاورد، اما او به دلیل اضافهوزن حدود ۴۰ کیلوگرمی تمایلی به آمدن نداشته است. وقتی آن مسافر وارد کنگره شد و مسیر درمان خود را طی کرد، ۴۰ کیلوگرم از وزنش کاهش پیدا کرد.
افرادی از او میپرسیدند کجا وزن کم کرده و کجا درمان شده است که حتی چهرهاش هم تغییر نکرده و پوست صورتش دچار افتادگی و چینوچروک نشده است.
همین موضوع باعث تشویق و ترغیب فرد دیگری شد تا او هم به کنگره بیاید.
در یکی دیگر از مشارکتهای سیدی صورتمسئلهاعتیاد، شخصی میگفت میخواهم فردی را به کنگره بیاورم، اما او حاضر نیست بیاید.
آقای مهندس در پاسخ، حکایتی را مطرح میکنند:
در گذشته شخصی کنار جوی آب میخوابید و از آب جوی مینوشید. فرد دیگری به او میگوید اینگونه آب نخور. او میپرسد چرا؟ پاسخ میدهد چون عقلت کم میشود. دوباره میپرسد عقل چیست؟ و چون طرف مقابل پاسخی برای سؤال او ندارد، به او میگوید همانطور آب بخور!
این حکایت نشان میدهد وقتی برای یک سؤال پاسخی نداشته باشیم، نمیتوانیم آن موضوع را برای دیگران روشن کنیم.
اما کنگره ۶۰ برای مسائل مختلف، پاسخ و راهکار آموزشی دارد و در کنگره راه بنبست وجود ندارد؛ به شرط آنکه ما از تمام متون آموزشی، وادیها و کتاب عبور از منطقه ۶۰ درجه زیر صفر که از نظر من دایرةالمعارف کنگره ۶۰ است، بهخوبی آموزش بگیریم.
باید مطالب را درست یاد بگیریم، مطالعه کنیم و این مطالعه را به یکبار محدود نکنیم؛ بلکه بارها و بارها به متون آموزشی مراجعه کنیم.
در ادامه، شعری از سعدی را تقدیم میکنم:
«گفتم ببینمش مگرم درد اشتیاق
ساکن شود، بدیدم و مشتاقتر شدم»
روزی که وارد سفر اول شدم، وقتی میدیدم مسافران سفر اول برای رهایی میروند و با ورود به سفر دوم برمیگردند، حس بسیار عجیبی داشتم.
همیشه مشتاق بودم که آن روز برای من هم فرا برسد. وقتی نوبت خودم شد و برای رهایی رفتم و آقای مهندس را از نزدیک دیدم، امروز به این نتیجه رسیدهام که حتی بعد از رهایی هم آرزو داشتم دوباره ایشان را ببینم.
چون آن پیوند محبتی که از روز اول در کنگره شکل میگیرد، در هیچ جای دیگری به این شکل به وجود نمیآید.
همین پیوند محبت است که ما را در کنار یکدیگر جمع میکند و باعث میشود این مسیر را با عشق و علاقه ادامه بدهیم.
انشاءالله که همه شما عزیزان در مسیر زندگی و سفر خود موفق و سربلند باشید.
ممنونم که به صحبتهای من گوش کردید.
.jpg)
رهاییهای لژیون یکم


راهنما تازه واردین: مسافر رضا

تایپ:مسافر یوسف لژیون اول
عکس:مسافر آرمان لژیون دوم
ویرایش و ارسال:مسافر طاهر لژیون دوم
- تعداد بازدید از این مطلب :
167