گاهی انسان، پیش از آنکه جسمش از پا بیفتد، روحش خسته میشود؛ خسته از جنگیدن با خودش، از نگاههای قضاوتگر و از شبهایی که باور ندارد روزی صبح شوند. چه کسی میداند پشت هر لبخند مصنوعی، چند بغض فروخورده پنهان است؟ چند مادر با چشمانی اشکبار برای فرزندشان دعا میکنند؟ چند پدر در سکوت، بار سنگین شرمندگی را بر دوش میکشند؟ و چند انسان، آرزوی فرصتی دوباره برای زندگی دارند؟
اعتیاد، تنها گرفتار شدن جسم نیست؛ ویرانی رؤیاها، خاموش شدن چراغ امید و دور شدن انسان از خویشتن خویش است.
اما مگر میشود خورشید برای همیشه پشت ابرها بماند؟ مگر میشود درختی که سالها در خشکسالی زیسته، با رسیدن باران جوانه نزند؟
کنگره ۶۰ برای من یادآور همین باران است؛ جایی که انسان میآموزد گذشتهاش تمام هویت او نیست و هنوز میتواند دوباره برخیزد. چه زیباست لحظهای که نگرانی از چشمان مادری رخت برمیبندد و لبخند دوباره به خانه بازمیگردد.
من به معجزهای باور دارم که نامش آگاهی، صبر و حرکت است؛ معجزهای که انسان را از دل ویرانی به سوی آبادانی میبرد.
اگر امروز در تاریکی هستی، ناامید نشو. هنوز راهی به سوی روشنایی وجود دارد. دست یاری را بپذیر، به تغییر ایمان بیاور و قدم اول را بردار. شاید همین امروز، آغاز دوباره زندگی تو باشد.
نویسنده: همسفر سارا رهجوی راهنما همسفر نفیسه (لژیون سوم)
رابط خبری: همسفر شریفه رهجوی راهنما همسفر نفیسه (لژیون سوم)
ویراستار: راهنمای تازه واردین همسفر فهیمه
ارسال: همسفر سحر راهنما (لژیون ششم)
همسفران نمایندگی گرگان
- تعداد بازدید از این مطلب :
59